Dzisiaj spisuję moje przemyślenia, próbując uporządkować to, co wydarzyło się kilka dni temu. Spotkałam Anetę dawno niewidzianą koleżankę z czasów studiów. Spacerowała z córeczką Zosią, która stawiała pierwsze nieśmiałe kroczki po krakowskim chodniku. Na początku prawie mnie nie poznała; wpatrzona była w przestrzeń, zamyślona tak, że gdybym nie zawołała jej po imieniu, po prostu przeszłaby obok. Zatrzymała się, na jej twarzy pojawił się blady uśmiech, który szybko zgasł, ustępując miejsca przytłoczeniu i całkowitej apatii. Ośmieliłam się zapytać, co się stało I wtedy usiadłyśmy na pobliskiej ławce, a ona podzieliła się ze mną tym, co na niej ciąży.
Aneta i Leszek poznali się przez wspólnych znajomych i zakochali się bez pamięci. Ich ślub był pięknym wydarzeniem, pełnym szczęścia, tańców i obietnic na przyszłość. Jeszcze długo po nim Leszek nosił ją wręcz na rękach życie wydawało się bajką. Z czasem jednak pojawiły się codzienne wyzwania, a oni zagubili się gdzieś w ich natłoku, choć oboje próbowali walczyć o wzajemne zrozumienie.
Wszystko zmieniło się, gdy przyszła na świat Zosia. Dla Leszka ojcostwo okazało się czymś zupełnie innym, niż sobie wyobrażał, i szybko przestało mu się to podobać. Pracował z domu, denerwowały go dźwięki płaczu i zabawki walały się wokół. Większość obowiązków spadła na Anetę, choć zdarzało się, że i on usłyszał kilka gorzkich słów, gdy coś poszło nie tak.
Pensje spadły, bo Aneta była na urlopie macierzyńskim. Leszek coraz mocniej podkreślał, jak bardzo odczuwa to w portfelu. Zaczął domagać się, by Aneta wróciła do pracy i powierzyła opiekę nad Zosią dziadkom. Kompletnie nie słuchał tłumaczeń, że rodzice nie podołają kilkunastogodzinnym obowiązkom przy małym dziecku. Szukał nawet miejsc w żłobkach, byle nie musieć dzielić się opieką. Z czasem przestał przekazywać Anecie pieniądze na zakupy, bo twierdził, że wydaje za dużo. Sam chodził do sklepu i pilnował wydatków, czasem wręcz obsesyjnie oglądał każdy paragon i wypominał jej najdrobniejsze niepotrzebne rzeczy.
Aneta coraz częściej wychodziła z domu, zabierając Zosię do Parku Jordana albo na plac zabaw przy Plantach; tylko tam mogła na chwilę oderwać się od dusznej domowej atmosfery.
Przyznała mi się, że jest u kresu sił. Gdy spytała, co powinna zrobić tak bardzo chciała mojej rady nie potrafiłam jej jej udzielić. Rozwód, rozstanie? Nie umiałam jej na to namówić. Mimo tylu krzywd, wciąż kocha Leszka, zbyt mocno czuje się z nim związana. Poza tym nie chciała odbierać córce pełnej rodziny i wiedziała, że Zosia zasługuje na oboje rodziców. Zmęczona była wiecznym udowadnianiem, że nie jest zbyt mało wartościowa, bo nie wnosi pieniędzy do budżetu, choć przecież to nie jej wina.
Gdy żegnałyśmy się pod dawną kamienicą przy Dębnikach, powiedziałam jej tylko parę wyświechtanych fraz: Bądź silna, Anetko, Jeszcze coś się zmieni na lepsze, Dasz sobie radę…. Zostałam z poczuciem bezradności i powtarzam w duchu oby naprawdę wszystko się ułożyło.
