Nie jesteś już moją córką. Kim on jest i skąd się wziął, nie wiem. Wstyd mi za ciebie. Wprowadzisz się do domu babci i będziesz żyła jak dorosła, ponosząc konsekwencje własnych czynów.
Marta, słyszałaś? Do nas przyjechali goście z delegacji, żeby pomóc przy remontach. Chodźmy wieczorem do klubu? zadowolona Marta rozłożyła się w fotelu.
Marta, co? A co z Wiktorem, zostawię go sam? Zabiorę go ze sobą? roześmiała się Jadwiga.
A może poprosić ciocię Łucję? zapytała ostrożnie Marta.
Jadwiga bezradnie machnęła ręką.
Co ty! Ona wciąż nie może wybaczyć mi narodzin syna. Przecież chciała? Wydać mnie za Andrzeja, a ja wyjechałam na studia. Nie skończyłam studiów, wróciłam z brzuchem pełnym. Rok na mnie patrzyła obojętnie, dopiero po dwóch miesiącach zaczęła rozmawiać. Więc idź z kimś. Może ci się uda, znajdziesz kogoś.
Marta westchnęła.
Dobrze, pójdę z Zosią. Jutro wszystko ci opowiem.
Jadwiga położyła syna spać, a sama wyszła na werandę. Dźwięk muzyki dochodził do domu. Owinęła się w chustę i wyobrażała sobie ludzi tańczących i śpiewających. Marta pewnie znów założyła swoją tygrysią sukienkę. Jadwiga uśmiechnęła się cicho, wyglądając w niej niczym tygrysia gąsienica. Westchnęła z żalem i poszła spać.
Rankiem, już przy świcie, pobiegła Marta. Na dom przybyła także mama Jadwigi. Jadwiga przyłożyła palec do warg, ale nie mogła powstrzymać Marty.
Szkoda, że wczoraj nie byłaś. Byli tam chłopcy. Jeden z nich, Witek, nawet mnie odprowadził. Gadatliwy, z poczuciem humoru. Dziś idę na randkę wybuchła Marta w jednym tchnieniu.
Mama Jadwigi zapytała z potępieniem:
Na pewno jest wolny?
Marta wzruszyła ramionami.
Nie sprawdzałam w dowodzie. A jeśli tak, przynajmniej będę miała o czym pogadać.
Ach, dziewczyny, co robicie? Andrzejek to wciąż nie żonaty. Ja już przegapiłam szczęście, ale ty, Marta, jeszcze możesz mu zakręcić głowę zachęciła ciotka Łucja.
Łucjo, co ty mówisz? Kto go potrzebuje? A matka? Boże, niech go omija szczęście! wykrzyknęła Marta.
Zwróciła się do Jadwigi:
Był taki chłopak, nie mogłam oderwać oczu. Wszystkie nasze dziewczyny były zachwycone. On stał przy przyjaciołach i odszedł sam. Nikt nie zaprosił go nawet do tańca.
Wtedy ciotka Łucja rozmyślała:
Jadwigo, ty też chodź do klubu. Ja zostanę z Wiktorem. Może spotkasz kogoś poważnego i niezawodnego. Wiktor potrzebuje ojca. Nie szukaj mężów, bo wyczuwają, że kobieta jest samotna. Rozumiesz?
Jadwiga, nie mogąc uwierzyć w swoje szczęście, pokręciła głową i nie powstrzymała się od całowania mamy. Potem mruknęła:
Idź już, drań.
W najładniejszej sukni stała z przyjaciółkami i wesoło paplała. Jak tęskniła za beztroskimi chwilami.
Patrzcie, on znowu tu jest szepnęły dziewczyny.
Jadwiga spojrzała w jego stronę, nogi lekko się zatrzęsły. Szybko odwróciła się i szepnęła do Marty:
Chyba pójdę do domu. Wiktor pewnie płacze bez mnie.
Marta zaskoczona:
Jadwigo, co robisz? Pierwszy raz wyjdziesz z domu na bal i od razu uciekasz? Nie zatańczyłaś ani razu.
Jadwiga stanowczo:
Idę. A do ciebie pewnie przyjdzie Wojtek. Nie będziesz się nudzić i ruszyła w stronę wyjścia.
Tuż przy drzwiach ktoś chwycił ją za rękę:
Potrzebny mi jeden taniec, dziewczyno?
Jadwiga próbowała odciągnąć rękę:
Nie tańczę.
Mężczyzna jednak był uparły.
Daj mi przynajmniej jeden taniec, proszę.
W końcu odwróciła się, a serce jej zabiło mocniej. To był on ten sam chłopak, którego przypadkowe spotkanie miało odmienić jej życie. Nie rozpoznał jej od razu. Serce przyspieszyło, uśmiech rozświetlił twarz:
Dobrze, tylko raz, bo spieszę się.
Obrócił ją w tańcu.
Rozumiem, pan może się martwić o żonę?
Jadwiga odpowiedziała chłodno:
Nie jestem zamężna.
On mrugnął okiem, tak znajomo, że wzięła oddech w gardle.
Czy mam wtedy szansę? zapytał z figlarnym uśmiechem.
Jadwiga odeszła od niego.
Nie licz na to i wybiegła z klubu.
Po drodze płakała. Zapamiętała go na całe życie, można powiedzieć, że od razu się w nim zakochała, a on jej nie rozpoznał.
Spotkali się później w pociągu. Jadwiga wracała smutna po niezdanych egzaminach, a on jechał w odwiedziny do rodziców. Widząc jej smutek, postanowił ją rozweselić.
Nazywam się Maksymilian. Mama nazywa mnie Maks, siostrzenica Maśka. Wybierz, co ci pasuje.
Jadwiga się uśmiechnęła.
Maśka brzmi ciekawiej.
On podał rękę:
Już się prawie poznaliśmy. A jak masz na imię, piękna istoto?
Odpowiedziała:
Jadwiga.
Maksymilian skinął poważnie:
Myślę, że to królewska nazwa.
Słowo po słowie opowiedziała mu o niezdanych egzaminach i o tym, że matka będzie mu o tym przypominać latami.
Przygotuj się na zimę i spróbuj jeszcze raz poradził Maksymilian.
Jadwiga rozpromieniła się:
Naprawdę? Nie pomyślałam o tym. Dziękuję.
On spojrzał na nią zamyślony:
Nie ma za co. Czy ktoś ci nie mówił, że jesteś bardzo piękna?
Jadwiga zarumieniła się.
To zwykła rzecz, nie przesadzaj. Dzięki jednak.
Maksymilian podszedł bliżej.
To prawda i nieszczęśliwie ją pocałował. W głowie Jadwigi zakręciło się od słodko-gorzkich emocji. Maksymilian musiał wyjść wcześniej.
Na pewno cię znajdę obiecał.
Dopiero później Jadwiga z przykrym przeczuciem zauważyła, że nie zapytał jej nawet adresu.
Po jakimś czasie dowiedziała się, że jest w ciąży, a matka z goryczą rzekła:
Nie jesteś już moją córką. Kim on jest i skąd przybył, nie wiem. Wstyd mi za ciebie. Przenosisz się do domu babci i żyjesz jak dorosła, ponosząc odpowiedzialność za własne czyny.
Jadwiga przed porodem podjęła pracę w bibliotece, a po urlopie macierzyńskim spotkała ją Marta w domu położniczym. Matka nie przyszła. Gdy Viktor miał pięć miesięcy, serce Jadwigi nie wytrzymało i w końcu zjawiła się.
Nie nasz gatunek oceniła.
Jednak przychodziła częściej, przynosząc wnukowi zabawki.
Dlaczego tak wcześnie? zapytała matka. Nic tu się nie działo. A Viktor?
Matka uśmiechnęła się.
Twoje dziecko śpi. No i skoro już jesteś, zostaję.
Jadwiga zamknęła za nią drzwi i próbowała zasnąć, co udało się dopiero o świcie. Zaspana karmiła syna. Viktor się bawił i nie chciał jeść kaszki.
Nie zjesz, nie urośniesz jak twój tata. A on jest taki silny i przystojny.
To ty o mnie mówisz? Miło mi. Czy to mój syn? rozległ się głos za drzwiami.
Jadwiga podała łyżkę.
Kim jesteś? Skąd? uśmiechnął się Maksymilian.
Mówiłem, że cię znajdę. Nie wiedziałem, że w tym czasie urodziłam syna. Byłem tak zaskoczony, że zapomniałem zapytać, gdzie mieszkasz. A może los sam postanowił, że mamy być razem powiedział, robiąc minę do Viktora.
Viktor roześmiał się wesoło.
Rano matka zastała szczęśliwą Jadwigę i nieznajomego mężczyznę, który dumnie niósł szczęśliwego synka na ramionach.
To on? zapytała matka.
Tak uśmiechnęła się Jadwiga.
Matka podeszła do Maksymiliana, wyciągnęła rękę:
Nazywam się Miłość Janowska. Będę pilnować, jakim mężem i ojcem będziesz.
Maksymilian mocno uścisnął dłoń i skinął:
Rozumiem.
Życie uczy nas, że odpowiedzialność za własne wybory i odwaga, by iść naprzód, są kluczem do prawdziwego szczęścia.
