Na początku tego roku odwiedzam jedną z moich dawnych klas w liceum w Warszawie. Podczas lekcji jedna z uczennic, Weronika Nowak, prosi nauczyciela o pozwolenie na wyjście do toalety, jednak ten stanowczo jej odmawia. Weronika grzecznie pyta jeszcze raz, a nauczyciel ponownie się nie zgadza.
Po kilku minutach Weronika mówi, że sprawa jest pilna, ale nauczyciel dalej upiera się przy swoim, wyraźnie poirytowany całą sytuacją. Kiedy dziewczyna, już po około pięciu minutach, znowu podchodzi do tematu i oznajmia, że to nagły przypadek, słyszy jeszcze ostrzejsze „Nie” w głosie nauczyciela. Wtedy Weronika wstaje i wszyscy patrzą na nią z zaciekawieniem; dziewczyna robi się czerwona ze wstydu, ale mówi głośno przed całą klasą, że zaczęła miesiączkować i po prostu musi wyjść do łazienki.
W tym momencie zapada cisza, wszyscy są zaskoczeni, a nauczyciel, po chwili milczenia, mówi, żeby usiadła na miejscu i nadal jej nie pozwala wyjść. W klasie narasta napięcie i niezręczność, aż nagle jeden z chłopaków, Mateusz Zieliński, który wygląda jak piłkarz drużyny szkolnej, podnosi się z krzesła i mówi donośnym głosem: „Ma pan żonę? Nie wychował się pan z matką albo z siostrą? Koleżanka dostała okresu i MUSI wyjść do łazienki, i zrobi to, czy pan pozwoli, czy nie”.
Mateusz podchodzi do Weroniki, bierze ją za rękę i razem wychodzą z sali w stronę toalety. Gdy wracają po kilku minutach, nauczyciel oskarża ich o niewłaściwe zachowanie i zwraca ostro uwagę chłopakowi. Nigdy nie zapomnę tej sceny.
Mateusz miał w sobie więcej zrozumienia i empatii niż dorosły nauczyciel.
