Dziennik Ludwiki, 5 czerwca
Może na razie zamieszkasz w domu spokojnej starości, dopóki sprzedamy mieszkanie? usłyszałam od córki te słowa, które do dzisiaj dźwięczą mi w uszach.
Wyszłam za mąż późno. Los nie szczędził mi zawodów, a czterdziestoletniej kobiecie trudno było już wierzyć, że spotka kogoś odpowiedniego.
Ale w końcu pojawił się Władysław. Czterdzieści pięć lat, kilka rozwodów za sobą, trójka dzieci, którym po wyroku sądu oddał własne mieszkanie.
Przez kilka miesięcy plątaliśmy się po wynajętych mieszkaniach, zanim zdecydowałam się zabrać go do mojego rodzinnego domu, mając nadzieję, że mama, pani Maria, wykaże zrozumienie.
Już na progu Władek krzywił twarz i z niesmakiem wciągał powietrze nosem.
Zajeżdża starzyzną Trzeba by porządnie przewietrzyć mruknął pretensjonalnie.
Mama wszystko słyszała, ale dumna, jak zawsze, udawała, że nie rozumie aluzji.
Gdzie będziemy spać? westchnął Władysław, rozglądając się po ciasnym przedpokoju.
Od razu zaczęłam się krzątać, by przypodobać się mężowi. Uciągnęłam mamę na bok:
Mamusiu, czy moglibyśmy z Władkiem zająć twoją sypialnię? Ty na razie prześpisz się w małym pokoiku…
Już tego samego dnia mama musiała wynieść swoje rzeczy do pomieszczenia, którego ledwie można było nazwać pokojem. Nikt jej nie pomógł Władek nawet nie kiwnął palcem.
Zaczęła się dla mamy trudna codzienność. Władysław był niezadowolony ze wszystkiego: jedzenie nie takie, bałagan, nawet kolor tapet nie pasuje.
Najbardziej przeszkadzał mu ponoć zapach starości, na który jak twierdził miał alergię. Kaszlał teatralnie za każdym razem, gdy pojawiałam się w drzwiach.
Tak się nie da żyć! Trzeba coś z tym zrobić! wybuchnął kiedyś.
Nie mamy pieniędzy na wynajem bezradnie rozłożyłam ręce.
Wyślij matkę gdzieś, nie da się oddychać zasyczał. Wymyśl coś! W tej norze nigdy nie będzie dobrze. Sprzedaj mieszkanie, kupmy coś innego.
Co mam jej powiedzieć?
Sama coś wymyśl! I tak ci je zapisze po śmierci. Przyspieszmy sprawę odparł beznamiętnie.
To jakoś niezręczne
Ja się boję, że zostaniesz sama, jeśli nie posłuchasz! Wzięłam cię starą, nikt inny by nie chciał starej panny wywierał presję Władek.
Spuściłam głowę i poszłam do mamy, siedzącej skulona w wąziutkim pokoiku.
Mamo, pewnie nie podoba ci się tutaj próbowałam zacząć ostrożnie.
Oddaliście mi pokój z powrotem? spytała z nadzieją.
Nie, mamy inny pomysł. I tak przepiszesz na mnie mieszkanie?
Oczywiście.
To po co odwlekać? Sprzedajmy je i kupmy lepsze.
Ale może najpierw tylko remont?
Nie, trzeba brać większe!
A ja? głos mamy zadrżał.
Na jakiś czas zamieszkasz w domu spokojnej starości powiedziałam, udając entuzjazm tylko na chwilę, potem od razu cię zabierzemy!
Naprawdę? mama spojrzała pytająco.
Oczywiście. Zrobimy remont, wszystko będzie pięknie, wrócisz do nas ścisnęłam jej dłoń.
Nie miała wyjścia, zgodziła się i przepisała mieszkanie na mnie.
Władek aż ręce zacierał ze szczęścia.
Pakuj jej rzeczy, jutro ją zawieziemy do domu spokojnej starości.
Już? przeraziłam się, bo gdzieś w sercu poczułam, że to nie w porządku.
Na co czekać? Z jej emerytury żadnego pożytku, tylko kłopot. Ona już swoje przeżyła, niech teraz my pożyjemy rzucił beztrosko.
Mieszkania jeszcze nie sprzedaliśmy
Rób, co mówię, albo znowu zostaniesz sama dodał z pogróżką.
I rzeczywiście, dwa dni później rzeczy mamy wraz z nią wylądowały w aucie. W drodze nie zauważyłam, jak ukradkiem ociera łzy. Serce mi się ścisnęło, ale nie odważyłam się sprzeciwić. Władek nawet nie pojechał musiał wietrzyć mieszkanie z tego smrodu.
Formalności załatwiliśmy błyskawicznie. Pożegnałam się z mamą pospiesznie, wstyd mi było spojrzeć jej w oczy.
Córciu, przyjedziesz po mnie? zapytała z nadzieją na odchodne.
Oczywiście, mamo odwróciłam wzrok.
Wierzyłam, a raczej, chciałam wierzyć, że Władek jednak się zgodzi ją przyjąć do nas po remoncie. Ale dobrze wiedziałam, że nie pozwoli.
W końcu sprzedaliśmy stare mieszkanie. Władek kupił nowe i zapisał na siebie bo nie można mi ufać.
Po kilku miesiącach zebrałam się na odwagę i spróbowałam rozmowy o mamie. Władek zareagował furią:
Jeszcze raz o niej wspomnisz, wylatujesz! rzucił.
Ugryzłam się w język. Nie miał żartów, nie wracałam już do tego tematu.
Kilka razy chciałam odwiedzić mamę w domu spokojnej starości, ale wyobrażenie jej łez zatrzymywało mnie w drzwiach.
Mama przez pięć lat codziennie czekała na mój powrót. Nigdy się nie doczekała. Rozłąka z córką przerwała jej serce.
O śmierci mamy dowiedziałam się dopiero po roku, gdy Władek wyrzucił mnie z mieszkania. Wtedy dopadło mnie poczucie winy, którego nie mogłam znieść. Zamieszkałam w klasztorze, próbując odpokutować swój grzech.
I tak kończy się moja historia, która do końca życia będzie ciężarem na moim sumieniu.
