Moja rodzina zawsze była kompletna: mama, tata i ja. Rodzice zawsze przestrzegali konserwatywnych wartości: mama była gospodynią domową, tata – żywicielem rodziny. Tak zawsze żyliśmy, bez skandali, w miłej rodzinnej atmosferze.
Zanim wyszłam za mąż, obejrzałam kilka programów o tym, że prawa i obowiązki w rodzinie powinny być równo podzielone. Pomimo tego, że moja osobista mała rodzina została stworzona na tych samych zasadach, co u moich rodziców, zdecydowałam się zmienić naszą politykę.
Wszystko zaczęło się od tego, że odmówiłam zmiany nazwiska na nazwisko męża. Mimo że on nic na ten temat nie powiedział, wydawało mi się, że to już można uznać za małe zwycięstwo.
Następnym krokiem było to, że zaczęłam otwarcie mówić mu o wszystkich swoich niezadowoleniach: od źle wykonanych obowiązków domowych do prezentów, które mi dawał. Mój mąż również milczał i nic nie mówił w odpowiedzi. Następnie przyszedł czas na remont domu: wszystkie sprawy wzięłam na siebie, myśląc, że dam sobie radę. Było to dla mnie dość trudne, ale ostatecznie poradziłam sobie ze wszystkim.
Ale to było dla mnie za mało: chciałam coraz więcej decyzji w rodzinie podejmować za nas oboje.
Awansowałam pracy i zaczęłam zarabiać naprawdę sporo pieniędzy. W końcu wzięłam na siebie wszystkie obowiązki domowe: budżet rodzinny, podróże, remonty reszty pomieszczeń.
Podczas wykonywania tych obowiązków zrozumiałam, że już nie nadążam z tym wszystkim sama. Najbardziej zaskoczyła mnie reakcja męża. Spokojnie obserwował wszystko, nie próbując pomóc. Nawet, jak poprosiłam go o pomoc, powiedział, że dam sobie radę sama.
Bardzo chciałabym wrócić do „poprzedniego” męża, ale swoim zachowaniem po prostu go przestraszyłam. Z czasem przyzwyczaił się do tego, że ja zajmuję się wszystkim, a on nie musi nic robić. Tęsknię za tymi czasami, kiedy byłam księżniczką i czułam się za jego plecami jak za kamienistym murem, a teraz… sama stałam się szefem i „murem” rodziny.
Dziewczyny, czy kiedyś coś takiego wam się zdarzyło? Jak to można rozwiązać?
