Moja siostra zawsze rozpieszczała swoje dzieci, a ja znałam granice. W efekcie, moje dzieci dorosły na niezależne osoby, ułożyły sobie życie i nawet są w stanie mi pomóc. Tymczasem córka siostry mieszka tuż obok z mężem i ciągle prosi o pomoc matkę nie nadążając z własnymi sprawami.
Co więcej, syn mojej siostry, wraz ze swoją narzeczoną, ciągle korzystają z gościnności matki, bo nie mają pieniędzy na wynajęcie własnego mieszkania. Siostra zawsze mówiła mi, że miałam szczęście zarówno z mężem, jak i z dziećmi. Nie zaprzeczam, ale wszystko, co dotyczy dzieci, jest wynikiem dobrego i prawidłowego wychowania. Nie mówiłam jej o tym, nie chciałam konfliktów.
A teraz, kiedy moje dzieci się rozeszły, postanowiłam kupić działkę, aby mieć czym się zająć i dawać dzieciom zdrowe warzywa. Kupiłam działkę na kredyt, płacąc raty co miesiąc z emerytury. Siostra skarżyła się, mówiąc, że marzy o działce, ale nie może uzbierać wymaganej sumy, bo musi pomagać dzieciom. Kiedy zrozumiała, że subtelne aluzje nie prowadzą do celu, prosto z mostu poprosiła mnie o wydzielenie kilku grządek. Mimo że mój ogród nie jest duży, nie odmówiłam siostrze. Kiedy nadszedł czas sadzenia, siostra przyszła i powiedziała, że miejsca ma za mało i poprosiła o więcej. Byłam oczywiście zaskoczona taką bezczelnością, ale pomyślałam, że nic się nie stanie, jeśli oddam jeszcze trochę działki.
Na początku z entuzjazmem przyjeżdżała z mężem na działkę, podlewała, usuwała chwasty, wykonywała niezbędną pracę. Potem zauważyłam, że zaczęła przyjeżdżać coraz rzadziej. Kiedy byłam na działce, dzwoniłam do niej i mówiłam, że trzeba zebrać warzywa, podlać… Wtedy prosiła mnie, abym zrobiła to sama: przecież i tak jestem tam. Na początku słuchałam siostry, ale potem zaczęła się zachowywać coraz bardziej bezczelnie: oprócz pilnowania ogrodu, chciała, żeby jeszcze zebrać plony i przynieść je do niej.
Po takich słowach powiedziałam, że to ona sama zdecydowała się uprawiać warzywa, więc niech sama przyjeżdża i zajmuje się nimi. Obraziła się na mnie, a potem jeszcze zapytała, czy naprawdę było to takie trudne do zrobienia?
Czy ona nie rozumie, że nie mam 20 lat i mam problemy zdrowotne.
