Mojego przyszłego męża poznałam na drugim roku studiów. Nikt nie przypuszczał, że nasza historia potoczy się tak szybko i gwałtownie. Poznaliśmy się w październiku, a już w grudniu razem zamieszkaliśmy. W marcu dowiedziałam się, że zostaniemy rodzicami. Nie planowaliśmy dzieci, a ślub był w odległych planach. Bałam się wyjawić mu tę nowinę, Nie wiedziałam jaka będzie jego rekcja. Byliśmy jeszcze bardzo młodzi. Oboje mieliśmy wielkie plany na przyszłość. Zwlekałam z tym tematem do ostatniego momentu. Brzuch rósł jednak nieubłaganie, byłam zmuszona wyjawić mu prawdę. Chciałam urodzić to dziecko bez względu na to jak zareaguje. W końcu, po zebraniu myśli, wybrałam idealny moment i wyrzuciłam to z siebie. Daniel bardzo się ucieszył, że zostanie ojcem. Wbrew moim oczekiwaniom zaproponował abyśmy w niedługim czasie się pobrali.
Daniel jeszcze przed ślubem dużo i ciężko pracował. Teraz, wkładał wszystkie siły i energię w to, żeby zapewnić naszemu dziecku dobrą przyszłość. Niestety to nie wystarczyło. Nie stać nas było na zakup własnego mieszkania. Właściwie nie byliśmy w stanie niczego odłożyć. Żyliśmy ”od pierwszego do pierwszego”. Już powoli traciłam nadzieję, czy sobie poradzimy. Zastanawiałam się gdzie będziemy mieszkać. Na wynajem obecnego mieszkania, na pewno nie byłoby nas stać. Nasze zarobki były za małe w wydatki wciąż się piętrzyły. Odkąd dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzinami nasze życie się przewartościowało. Nagle staliśmy się odpowiedzialni za małego człowieka i byliśmy zobowiązani zapewnić mu to co najlepsze. Postanowiliśmy zrobić wszystko co w naszej mocy aby zapewnić mu dobry start. Płakałam po nocach, myśląc, że nie jestem godna zostać matką, że nie jestem w stanie dać dziecku wszystkiego, na co zasłużyło.
Pewnego dnia przyszedł mi do głowy pewien pomysł, a z nim przyszła nadzieja. Mój dziadek ma już swoje lata. Mieszka sama w dużym trzypokojowym mieszkaniu. Nie zastanawiałam się długo. Poszłam do niego w odwiedziny wyjaśnić my szczegóły swojego planu. Zaoferowałam mu całodobową opiekę na starość. W zamian, chciałam by udostępnił nam swoje dwa pokoje do życia oraz zapisał nam mieszkanie w testamencie. Jego odpowiedź – pełna oburzenia i niezrozumienia – bardzo mnie zaskoczyła. Reszta rodziny uznała moją propozycję za skandaliczną. Osobiście uważam, że byłaby to najlepsza decyzja zarówno dla dziadka, jak i dla nas. Dziadkowi trudno jest już samodzielnie wykonywać niektóre prace domowe, często o czymś zapomina. Niewątpliwie potrzebuje stałego nadzoru. Dlatego nie poddaję się i będę próbowała jeszcze z nim na ten temat porozmawiać. Musi zrozumieć, że to jedyna opcja dla mojej rodziny. Nie poddam się, dopóki nie zrozumie naszej sytuacji. To nie jest mój osobisty problem, ale dobro mojego dziecka. Nie mogę się poddać przy pierwszej odmowie. Jestem dobrej myśli! Jednocześnie czas nagli i boję się nawet pomyśleć, co będzie, jeśli moje dziecko urodzi się zanim znajdziemy odpowiednie lokum. Dziadkowi na pewno będzie z nami lepiej.
