Odkąd pamiętam, zawsze pracowałam. Nie były to łatwe zajęcia, ale takie, które zapewniały utrzymanie mnie i mojej córce. Mój mąż zostawił nas, gdy urodziła się Karolina. Powiedział, że nie będzie całe życie orał na całą rodzinę. Postanowiłam, że muszę wychować swoje dziecko najlepiej jak potrafię. Zawsze miała najlepsze zabawki i najlepsze ubrania w mieście. W lodówce mieliśmy świeże warzywa, mięso, owoce i konserwy. Nie żyłyśmy w biedzie, ale musiałam spędzać cały dzień w pracy. Zrobiłabym dla mojej córki wszystko, aby była szczęśliwa.
Karolina skończyła szkołę, dostała się na uniwersytet i tam poznała swojego męża. Pobrali się, ale moja pomoc dla niej się nie skończyła. Nadal pomagałam córce finansowo, aby mogła sobie pozwolić na różne zachcianki. Wkrótce potem, poproszono mnie o przejście na emeryturę. Pracowałam już po przekroczeniu wieku emerytalnego i mój szef poprosił mnie o zwolnienie stanowiska, które zajmowałam.
W ten sposób, moja sytuacja finansowa, uległa dramatycznej zmianie. Przestałam dawać córce tyle pieniędzy, co kiedyś. Od tego czasu, moje relacje z Karoliną, gwałtownie się pogorszyły. Nie rozumiała tego, że już nie mam pieniędzy i zaczęła stopniowo się ode mnie odsuwać. W końcu doszło do tego, że córka dzwoniła do mnie tylko w święta. Nie po to, aby zapytać, co u mnie słychać, ale żeby ponarzekać, że nie ma na fryzjera. Teraz, z reguły nie odbiera moich telefonów, albo odbiera, ale od razu mówi, że jest zajęta i nie może rozmawiać, po czym się rozłącza. Jest mi bardzo przykro, bo poświęciłam swoje życie i zdrowie, aby moje dziecko miało wszystko. Ona jednak tego nie zauważyła, chyba za bardzo ją rozpuściłam i teraz mam za to zapłatę.
