Miałem wtedy pięć lat, ale pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Tata znalazł jakieś wiadomości na telefonie mamy pisała do swojej przyjaciółki, że jeszcze czasem spotyka się ze swoim bogatym chłopakiem. Widywała go rzadko. Tata zarabiał wtedy naprawdę mało, żeby kupować rzeczy, których mama i dzieci nie potrzebowały, ale ona chciała nas karmić. Nawet za mało, można powiedzieć. Jak mogłeś zaglądać do mojego telefonu?! darła się mama, bo dobrze wiedziała, że najlepszą obroną jest atak twoja pensja nie wystarcza nawet na najpotrzebniejsze rzeczy! Myślisz, że skąd w domu tyle jedzenia? Telewizor jest mój! odpalił tata. Twój? To znaczy nasz! Tak, odpowiedział tata, nasz. Telewizor, mięso i… i Grześ. Zabieram wszystko ze sobą. Byłem przerażony. Do tej pory jakoś jeszcze udawało mi się być z boku tych kłótni, ale wtedy stałem się ich częścią, tak, jakby mnie wciągnęły.
Nie Grześ, tylko diabeł! rzuciła jeszcze mama.
Ale to wtedy tata mnie zabrał. Po co mamie miałaby się o mnie szarpać z takim facetem? Tata prowadził mnie do ogródka, podnosił, podkarmiał, bawił się ze mną. Nawet wcześniej spędzał ze mną więcej czasu niż mama. Na dworze była zima, stałem przed mamą w futerku i powiedziałem swoim dziecięcym głosem: Nie płacz, mamo, będę do Ciebie przychodził. Mama mnie przytuliła, ale tata dał mi znak wzrokiem, że musimy już iść. Stał w progu i rzucił do niej: Spotkamy się w sądzie! Myślę, że potem i życie mamy, i taty, jakoś wyszło im na dobre. Niedługo po rozwodzie mama znalazła sobie faceta i przez jakiś czas w ogóle o mnie zapomniała. Tata też nie próżnował poznał Aleksandrę, córkę jakiegoś bogatego przedsiębiorcy. Od czasu do czasu jeździłem do mamy na kilka dni. Ona i tata w ogóle ze sobą nie rozmawiali. Nawet po tych wszystkich latach tata jej nie wybaczył.
Jak miałem czternaście lat, wszystko potoczyło się bardzo szybko mama zaszła w ciążę, a tata trafił do więzienia. Wracając z pracy, tata niechcący wplątał się w jakąś bijatykę na ulicy. Całą winę zrzucili na niego i dostał wyrok z pełnym rozmachem. Żegnając się, powiedział nam: Trzymajcie się razem. Aleksandra i ja długo to przeżywaliśmy, ale trzymaliśmy się siebie nawzajem.
Nigdy nie zapomnę tego, co się później wydarzyło. Raz ktoś zadzwonił do drzwi. Aleksandra akurat szykowała kolację, więc poszedłem otworzyć. A tam stała moja mama: Pakuj się, wracasz do domu, powiedziała bez słowa powitania. Grzesiu, kto tam? zawołała Aleksandra, idąc w naszą stronę. Przyszłam po syna, odpowiedziała jej moja mama. Aleksandra chciała ją wpuścić do środka, chwyciła ją za ramię, ale mama strąciła jej rękę i burknęła: Ostrożnie, jestem w ciąży. Widziałem, jak bardzo to zabolało Aleksandrę ona sama nie mogła mieć dzieci. To był dla niej zawsze trudny temat. Ale potrafiła zachować zimną krew wymusiła uśmiech i zaprosiła moją mamę do kuchni. Ja zamknąłem się u siebie w pokoju.
Słuchaj, Monika, Grześ to moja jedyna rodzina. Tylko on mnie rozumie i tylko on może mi teraz pomóc, nie wyobrażam sobie życia bez niego. Dla mnie jest wszystkim, a Ty… Ty masz już wszystko chciałabym, żeby na czas nieobecności ojca Grześ mieszkał ze mną, zaczęła krzyczeć mama. Nie wytrzymałem i wybiegłem z pokoju: Przecież dzielicie mnie jak kawałek sera! Nie pomyślałyście, żeby mnie zapytać? Może już dawno zdecydowałem, z kim chcę zostać? Naprawdę bardzo dorosłe jest szantażować dziecko łzami, wtrąciła Aleksandra. Już nie jestem dzieckiem. Mamo, zostaję u Aleksandry. Ty masz już nową rodzinę, a my z Aleksandrą mamy tylko siebie i nasze problemy. Tu chodzę do szkoły, mam przyjaciół, tu jest mój dom. Przepraszam, ale taka jest moja decyzja, powiedziałem. Sam byłem zaskoczony pierwszy raz odezwałem się do mamy nie jak dziecko, a jak dorosły facet.
Odprowadziłem ją na przystanek autobusowy. Czekając razem na autobus, zapytałem: A jak tam z twoim Adamem? Nadal się spotykacie? No przecież musimy z czegoś żyć, prawda? Przytuliłem swoją nieporadną mamę, pośmialiśmy się i rozstaliśmy się w zgodzie. W domu uspokoiłem Aleksandrę. Wiedzieliśmy, że czeka nas trudna droga, a na wyroki i zmiany trzeba cierpliwie poczekać.
