Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć To moja historia byłam wtedy 27-letnią kobietą, która bardzo marzyła o dziecku. Zakochałam się po uszy w mężczyźnie, ale niestety był żonaty. Jego przekonania i lojalność wobec żony nie pozwoliły mu ani się ze mną związać, ani odejść od niej. I tak zostałam w ciąży. Oczywiście ojciec mojego dziecka próbował mnie wspierać, jak umiał, ale w mojej rodzinie jedyną osobą, która naprawdę stała po mojej stronie, była mama. Mój tata niestety nie przyjął tej wiadomości dla niego to była ogromna hańba, że będę miała dziecko bez ślubu. Uznał, że jego wnuczka nie jest pełnowartościowym członkiem rodziny.
To bolało strasznie. Wiedziałam, że nie zabiorę mojej córeczki do rodzinnego domu, skoro nie będzie tam mile widziana. Mama cały czas mnie prosiła, żebym przyjechała, ale czułam, że to ona jedna chce nas widywać. Na szczęście mój brat, Tomek, zawsze był cudowny i pokochał moją małą od pierwszego wejrzenia.
Kiedy córeczka, którą nazwałam Zuzia, skończyła dwa lata, Tomek postanowił się ożenić. Zaprosił nas na wesele razem z narzeczoną, i bardzo się upierał, żebym przyszła z Zuzią. Szczerze, trochę się bałam nie chciałam psuć mu święta pojawiając się tam, bo bałam się reakcji taty. Jednak brat, mama i przyszła szwagierka nie dali mi wykrętu.
Na weselu było mnóstwo dzieci, a Zuzia wyróżniała się nie tyle wyglądem, co tym, że była chyba najbardziej nieśmiała z całej gromady. Cały czas patrzyłam, czy daje sobie radę. Wtedy wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałam zobaczyłam, jak mój tata bierze Zuzię na ręce! Rozmawiali sobie spokojnie, tuliła się do niego, a on słuchał, co ma do powiedzenia. Nie podchodziłam, pozwoliłam im spędzić razem czas. Tak naprawdę miałam łzy w oczach przez całą imprezę.
Na koniec wieczoru tata podszedł do mnie, przytulił mnie pierwszy raz od lat i przeprosił. Powiedział, że bardzo się pomylił i poprosił, żebym wróciła do domu razem z Zuzią. Goście trochę szeptali między sobą, bo każdy znał naszą sytuację, ale już było mi to naprawdę wszystko jedno. Wybaczyłam mu, a Zuzia zyskała dziadka.
Wiesz, myślę, że to właśnie taka jest prawdziwa radość w życiu.
