Nazywam się Alicja i od sześciu lat jestem zamężna. Mój mąż Marek to człowiek uczynny, pracowity, ze złotymi rękoma i dobrym sercem. I byłoby wspaniale, gdyby to jego złoto nie rozdawało się po kawałku wszystkim krewnym, z wyjątkiem własnej rodziny.
Marek ma liczną rodzinę. Matka, brat, dwie ciotki, kuzynki, a nawet dalsi kuzyni – każdy z nich ma pilny problem, który, jakimś cudem, tylko mój mąż może rozwiązać. I to nie za tydzień, nie w weekend, ale natychmiast. W nocy. W rocznicę naszej ślubu lub gdy syn ma gorączkę.
Przed ślubem wiedziałam, że jest blisko z rodziną, ale prawdziwą skalę jego „rodzinnego poświęcenia” poznałam dopiero po zamieszkaniu w jego rodzinnym Poznaniu. Dostaliśmy po babci mieszkanie – skromne, ale własne. Krewni obiecywali Markowi pomoc w znalezieniu pracy, więc bez wahania zgodziłam się na przeprowadzkę. Dwa miesiące później wzięliśmy ślub.
Na początku tłumaczyłam jego ciągłe „pomożesz tu, zawieziesz tam” przygotowaniami do wesela i urządzaniem domu. Ale potem tylko się pogorszyło. Marek mógł połowę dnia kopać grządki u matki, potem jechać dwadzieścia kilometrów, by pomóc bratu kryć dach, a w nocy – jeszcze zawieźć wujka do apteki. Rano padał bez sił, mrucząc, że jest zmęczony, a ja próbowałam go choć trochę rozpieszczać – śniadanie do łóżka, cisza, spokój. Ale ledwo odpoczął – znowu telefon. Znowu biegł.
Milczałam. Cierpiałam. Miałam nadzieję, że to minie. Że zrozumie: ma teraz rodzinę, ma mnie, dom, w którym też są sprawy do załatwienia. Ale nic. Cała energia szła tam. A ja kręciłam się sama – sprzątanie, remont, meble, codzienne problemy. Tapety kleiłam sama. Meble przesuwałam sama. Zmywarkę podłączał fachowiec, którego wezwałam. Bo Marek nie miał czasu.
Nie urządzałam scen. Mówiłam spokojnie. Przypominałam, że jestem jego żoną, a nie współlokatorką. Kiwał głową, całował mnie w rękę, prosił o zrozumienie i niemal płakał – mówił, że nie może odmówić rodzinie.
Gdy zaszłam w ciążę, myślałam – teraz wreszcie się zmieni. Stałam się dla niego ważna. Dbał, nosił zakupy, gotował, jeździł ze mną do lekarza. Byliśmy naprawdę blisko. Ale miesiąc później – wróciło do normy. Ledwo skończyły się poranne mdłości – znowu ciotka, znowu brat, znowu mama z cieknącym kranem i tylko Marek mógł ją uratować.
— Teraz ja im pomagam — tłumaczył się. — A gdy nam będzie trzeba, oni pomogą nam.
Ale przez te wszystkie lata nikt nam nie pomógł. Syn się urodził – przez pierwszy miesiąc Marek się starał. Potem znikał znowu. Zasypiałam sama, budziłam się sama. Na spacery z wózkiem chodziłam sama. On był na budowie u wujka, w sklepie dla ciotki, u siostry, która potrzebowała przesunąć szafę. Dzwonili do niego o każdej porze, a on jechał. Nasza pralka się zepsuła – krewny „nie znalazł czasu” na naprawę, musiałam wezwać fachowca.
I wiecie, co jest najgorsze? Gdy cała ich rodzina się zbiera, Marka chwalą: jaki dzielny! Złoty chłopak! Wszystko potrafi, wszystkich ratuje! A ja siedzę obok i uśmiecham się przez łzy. Bo wiem: oni widzą bohatera, a ja żyję z człowiekiem, dla którego brakuje już czasu i sił.
Próbowałam z nim rozmawiać. On tylko machał ręką:
— Wymyślasz problemy. Masz wszystko. Czego ci jeszcze brakuje?
A ja chcę tylko, by mąż był w domu. By widział, jak rośnie jego syn. Byśmy i my mieli „pilne sprawy”, na które nie mógłby powiedzieć „później”. By nie czuć się obcą we własnym małżeństwie.
Czasem mam wrażenie, że jestem tylko cieniem. Kobietą, która podaje mu kolację i w milczeniu żegna, gdy znów idzie na swoją „misję”. I chyba mu to wystarcza.
Mnie – już nie…
