Wiesz co, zawsze słyszałam od mojej mamy i babci, że jak wybierzesz sobie na męża naprawdę mądrego faceta, to on nigdy cię nie zdradzi, zawsze będzie wierny, będzie wiedział, co to znaczy prawdziwa miłość i troska. Tak sobie tłukły do głowy: „Zwracaj uwagę na inteligencję, tylko taki facet jest coś wart. I faktycznie, przez wiele lat nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby wiązać się z kimś, kto nie ma konkretnych celów czy jakieś dziwne zainteresowania. Po co mi taki związek?
I wtedy, przez wspólnych znajomych, poznałam Filipa. Filip skończył Politechnikę Warszawską, był bardzo bystry, zawsze wiedział, czego chce. Też mam wyższe wykształcenie skończyłam filologię na UW, więc mieliśmy o czym pogadać. Zaczęło się od rozmów, później wspólne wypady, spacery nad Wisłą. Byłam nim naprawdę zafascynowana i szczęśliwa cała zakochana! Po roku się oświadczył i bez wahania się zgodziłam.
Zamieszkaliśmy w mieszkaniu po mojej babci na Pradze. Niewielka kawalerka, ale we dwójkę było nam dobrze. Potem zaszłam w ciążę, pojawił się nasz syn Michał, a rok później urodziła się nasza Małgosia.
Przestrzeni nie było za dużo, pieniędzy też ledwo starczało. Wtedy Filip rzucił się w wir interesów próbował sił w różnych biznesach. Ja siedziałam w domu z dzieciakami, dbałam, żeby nie brakowało im miłości, a Filipa wspierałam na każdym kroku. Zdarzało się, że zostawaliśmy zupełnie bez grosza, bywały dni, że nie było nawet na mleko czy chleb. Ale wierzyliśmy oboje, że kiedyś będzie lepiej, że w końcu nam się uda i będzie wszystko, o czym marzyliśmy.
Minęło kilka ciężkich lat i wreszcie nasza firma zaczęła naprawdę przynosić porządne pieniądze. Wreszcie mogliśmy oddychać dzieci poszły do dobrych szkół, potem nawet na świetne studia. Ja mogłam w końcu spełniać swoje pasje, wrócić do czytania i nauki języków, chodzić na spacery po Łazienkach czy ceramikę. Filip z kolei często wyjeżdżał na różne wypady z kumplami w góry czy na Mazury, co zupełnie mi nie przeszkadzało on przecież utrzymywał dom, zasłużył, żeby mieć trochę luzu, swoje hobby.
Między nami było dobrze, naprawdę dużo czułości, szacunku, po prostu dobrze się ze sobą czuliśmy. Wszystko wydawało się na miejscu. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że może się to kiedyś tak koszmarnie zmienić.
I wyobraź sobie: pewnego weekendu Filip poważnie zachorował, pogotowie przyjechało i zabrało go do szpitala. Po kilku godzinach już go nie było. Po prostu odszedł, nagle, jakby go nie było. Ból był nie do opisania, a zaraz potem przyszedł kolejny cios, na który nie byłam przygotowana. Okazało się, że przez ostatnie pięć lat Filip miał romans z jakąś młodszą dziewczyną ze trzydzieści lat młodszą ode mnie, mogłaby być naszą córką. Właśnie do niej jeździł na wyjazdy, a nie do kolegów! I wiesz co, wszystko jej przepisał firmę, dom, samochód, działkę pod Warszawą. Mnie i dzieciom nie zostawił dosłownie niczego.
Nie mogłam uwierzyć, myślałam, że to jakiś żart, zły sen. Jak on mógł nam to zrobić? Jak mógł przez tyle lat żyć, wiedząc, że zostawi własną rodzinę bez dachu nad głową, bez grosza?! I teraz nie mam pojęcia, jak się z tego podnieść i co dalej zrobić z życiem.
