Ostatni rok okazał się wyjątkowo trudny. Czasami cios w plecy przychodzi skąd się go najmniej spodziewasz, od bardzo bliskich osób. Mieszkam z mamą w dwupokojowym mieszkaniu. Brat ożenił się cztery lata temu. Od tego czasu zerwał wszystkie rodzinne więzi, wszystko robi pod dyktando swojej żony. Ona rządzi nim, jak chce. Starałam się na niego nie złościć, szukałam usprawiedliwienia dla niego i tego, że praktycznie przestał z nami rozmawiać. Ale jego ostatni wybryk to przesada.
Przyszedł i oświadczył, że musimy przekazać mu pół mieszkania, argumentując, że ma dziecko i potrzebuje pieniędzy. Gdyby poprosił o pomoc finansową, ja i mama na pewno próbowałybyśmy mu pomóc, zapominając o urazach. Ale o pomoc nie prosił. Nie próbował nawet z nami rozmawiać, nakazał przepisać mu pół mieszkania i zaczął straszyć nas sądem. Poszliśmy po pomoc, prawnik nas uspokajał, że brat nie ma żadnych szans. Szczerze mówiąc, nie rozumiem jego zachowania. Mają dach nad głową, mieszkają w mieszkaniu jego żony. Mieszkanie w dobrym rejonie, dwupokojowe.
A my z mamą nie mamy gdzie pójść. Własny brat gotów jest zostawić mnie na ulicy, poddając się żądzom swojej żony. Nie rozumiem, dlaczego się tak zmienił, przecież zawsze miał silny charakter. Dlaczego teraz w każdym szczególe słucha jej i jest gotów zdradzić własną rodzinę? Tak, rozumiem, że mają dziecko. Ale zdecydowali się na nie świadomie. Nie mogę powiedzieć, że naprawdę czegoś potrzebują. Oboje pracują, zarabiają też chyba dobrze. Będziemy walczyć o mieszkanie, bo nie ma żadnych praw, ale jest mi tak bardzo żal, że już praktycznie straciłam brata.
