Jestem jedynakiem w rodzinie, choć od zawsze słyszałem, że byłem długo wyczekiwany, nigdy nie czułem się czyimś faworytem. Gdy miałem 23 lata, a moja żona była w piątym miesiącu ciąży, zacząłem powątpiewać, czy naprawdę jestem biologicznym dzieckiem moich rodziców. Moi rodzice mają ponad siedemdziesiąt lat, a nasza sytuacja finansowa jest, delikatnie mówiąc, dramatyczna. Wynajmujemy malutkie mieszkanie w Łodzi, ledwo wiążąc koniec z końcem. Ja i żona studiujemy dziennie oraz dorabiamy w różnych pracach dorywczych, ale to i tak nie wystarcza na opłacenie rachunków. Dwa razy groziło nam już wyrzucenie z mieszkania za nieopłacony czynsz, przez co musieliśmy pożyczyć pieniądze od znajomych. Kiedy zsumuję nasze długi i koszty, okazuje się, że często brakuje nam nawet na jedzenie. Zdarza się, że rodzice pomagają nam jedzeniem albo dają kilka złotych na zakupy.
Rodzice nalegali na nasz ślub dla nich to było priorytetowe, więc bez zbędnej zwłoki, poszliśmy z żoną do Urzędu Stanu Cywilnego i wzięliśmy ślub. Od tamtej pory coraz częściej słyszałem od nich, jak bardzo marzą o wnuczce.
Mama powtarzała mi nieraz, że musimy mieć dziecko inaczej, mówiła, będziemy jak ona samotni i smutni na starość. Mimo to, ja i żona nie byliśmy gotowi na dziecko, nie śpieszyło się nam, wiedząc, jak duże obciążenie finansowe się z tym wiąże. Wtedy moi rodzice złożyli nam ciekawą propozycję: jeśli zdecydujemy się na dziecko, oddadzą nam całość ich wkładu mieszkaniowego i dzięki temu będziemy mogli kupić dom na wsi. Sami zaś przeniosą się wtedy na wieś, a my zostaniemy w mieszkaniu w Łodzi. Przemyśleliśmy to z żoną i uznaliśmy, że to dla nas korzystna opcja nie musielibyśmy martwić się więcej o wynajem i moglibyśmy wydać resztę pieniędzy na nasze potrzeby. Mama zapewniała, że zajmie się dzieckiem, żebym mógł skończyć studia.
Obiecano nam również pomoc finansową i wsparcie w zakupie wszystkiego, co będzie potrzebne dla nas i dziecka. Niestety, dziś, gdy żona jest już w siódmym miesiącu ciąży, rodzice nie spełnili żadnej z obietnic. Nie kupili nawet jednej paczki pieluch. Mama dzwoni do mnie często, pytając, jak idą przygotowania do porodu. Ja nie mam za co kupić nawet najprostszych rzeczy ubranek czy łóżeczka dla dziecka. Mama zasugerowała, żeby moja żona podjęła trzecią pracę, byśmy mieli z czego pokryć wydatki. Gdy tylko przypomnę jej o wcześniejszych obietnicach, ona zaprzecza, jakoby coś takiego mówiła i dalej zarzuca nam nieodpowiedzialność.
Gdy wreszcie urodziła się nasza córeczka, rodzice nagle przypomnieli sobie o całym wkładzie mieszkaniowym. Ale nasza decyzja była już podjęta. Z żoną postanowiliśmy, że uzbieramy własne pieniądze i sami kupimy choćby małe mieszkanie, by się już nie łudzić i nie polegać na ich zmiennych uczuciach czy pustych obietnicach.
Dziś wiem jedno nie można opierać na nikim swojego szczęścia i bezpieczeństwa, nawet jeśli są to najbliższe osoby. Trzeba polegać na sobie i swojej rodzinie. Zaufanie nigdy nie powinno być ślepe, szczególnie, gdy chodzi o przyszłość własnych dzieci.
