To wydarzyło się przeszło 30 lat temu. Gdy wychodziłam za mąż, miałam zaledwie 18 lat i byłam niesamowicie szczęśliwa z tego powodu.
Od razu po szkole wyszłam za mąż. Moi rodzice byli przeciwni, ale nie byli w stanie mnie przekonać. Zakochana, czułam się wyjątkowa i pełna entuzjazmu, patrzyłam na świat przez różowe okulary. Wtedy myślałam, że po wyjściu za mąż natychmiast dorosnę. Nie wiem, czemu tak się spieszyłam i dlaczego tak bardzo tego chciałam. Ale euforia zniknęła już tydzień później, kiedy mój mąż poszedł do pracy, a teściowa obudziła mnie krzykiem o szóstej rano, mówiąc krótko:
– Piękna, nie przyjechałaś tu na wakacje. Kto nie pracuje, ten nie je. Oczekuję, że od dziś o szóstej rano będziesz gotowa, jak w wojsku. Nie toleruję leni w domu.
Teściowa prowadziła duże gospodarstwo. Rano mój mąż szedł do pracy, a ja zostawałam sama z teściową.
Ja, miejska dziewczyna, nie miałam pojęcia o pracy na farmie, a teściowa zmuszała mnie do dojenia krowy, karmienia zwierząt i sprzątania pomieszczeń gospodarskich. Kiedy zrobiłam coś nie tak, zaczynało się piekło na ziemi.
– Jesteś beznadziejna, paniusia z miasta, dwie lewe ręce… Przeklęty ten dzień, kiedy mój syn cię spotkał.
Dodatkowo musiałam pracować w ogrodzie od rana do nocy. Tak wyglądał mój dzień. Miałam wrażenie, że nie wyszłam za mąż, ale trafiłam do obozu pracy.
Teściowa cały czas mówiła mojemu mężowi do ucha, że jestem nierozgarnięta, a z taką żoną zginie.
Kiedyś poskarżyłam się mężowi. Chciałam, żeby stanąłby w mojej obronie, ale on tylko wyjaśnił mi, że to są moje obowiązki jako kobiety, dodając na koniec „Myślałaś, że będziesz chodzić po wsi na szpilkach?”
Kiedy pojechałam do rodziców w odwiedziny, oznajmiłam, że już tam nie wrócę, ale oni nie poparli mnie i powiedzieli, żebym wróciła do domu, bo to był mój wybór i nikt mnie do tego nie zmuszał. Skoro tak bardzo chciałam mieć męża, to teraz moje miejsce jest przy nim. Nie odchodziło ich to to, że teściowa od rana do wieczora mnie ganiała z roboty do roboty i cały dzień krzyczała.
Miałam dość takiego życia. Postanowiłam przekonać męża do kupienia własnego domu i przeprowadzki z dala od matki. Z trudem, ale osiągnęłam swój cel. Kupiliśmy dom na kredyt i przeprowadziliśmy się. Teściowa była stanowczo przeciwna. Wcale się nie dziwię, nie chciała wypuścić swojej niewolnicy.
Mój mąż nalegał, abyśmy założyli gospodarstwo tak jak jego matka, ale byłam stanowczo przeciwna. Dwa lata później urodził się nasz syn, a rok później córka. Gdy dzieci podrosły, zapisałam się na studia i założyłam własną działalność.
Tak wyglądała moja droga od służki do samodzielnej kobiety.
Nie wiem, jak inni, ale ja postanowiłam, że nigdy nie będę mieszkać ze swoimi dziećmi. Młodzi powinni żyć osobno.
