W schronisku na Marywilskiej we Wrocławiu psy szczekają od szóstej rano, ale ten jeden milczał. Kiedy Bartek Sowiński otworzył klatkę numer siedemnaście, kundelek nie rzucił się do wyjścia jak inne. Wyszedł krok po kroku, węsząc, jakby sprawdzał, czy podłoga na pewno go utrzyma.
W pysku niósł pluszowego misia. Farfocla, wyleniałego do połowy, z jednym uchem odgryzionym, może przez inne psy, może przez czas. Trzymał go tak, jakby to była jedyna rzecz na świecie, która mu jeszcze została.
— On tak od trzech miesięcy — powiedziała wolontariuszka, Ania, poprawiając kurtkę przed wyjściem na mróz. — Znaleźli go we wrześniu przywiązanego do słupka przy śmietniku, na osiedlu Gaj. Nikt się nie zgłosił. Miś leżał obok, na ziemi. Od tamtej pory z nim nie rozstaje.
Bartek nazwał go Dropsem. Miał czterdzieści dwa lata, mieszkanie na trzecim piętrze bez windy przy ulicy Krzyckiej i pusty pokój po synu, który rok temu wyprowadził się do Poznania na studia. Wieczorami coraz częściej zostawiał włączone radio w kuchni, nawet gdy nie gotował — samo buczenie prowadzącego wystarczało, żeby mieszkanie nie wydawało się aż tak puste.
Pierwszej nocy Drops nie ruszył się z korytarza. Leżał przy drzwiach wejściowych z miską przy łapie, jakby czekał, że ktoś zaraz przyjdzie go stąd zabrać z powrotem. Bartek nie zmuszał go do niczego. Postawił miskę z wodą bliżej, zostawił uchylone drzwi do salonu i poszedł spać.
O trzeciej dwadzieścia obudziło go skomlenie. Ciche, urywane, przez sen. Wstał, poszedł do korytarza — pies drżał, z zamkniętymi oczami, łapy mu drgały, jakby uciekał przed czymś, czego już nie było. Bartek usiadł obok, na zimnej podłodze, w samych bokserkach, i czekał. Nie dotykał, tylko powtarzał cicho, że tu jest bezpiecznie. Po kilku minutach Drops się obudził, popatrzył na niego i przysunął łeb bliżej jego kolana. Ostrożnie, jakby sprawdzał, czy to nie zniknie, jeśli dotknie za mocno.
Tak zaczęło się każde ich wspólne popołudnie. Trzask zamykanych drzwi u sąsiada wystarczał, żeby Drops zamarł w pół kroku. Odkurzacz wywoływał u niego drżenie łap. Podniesiony głos z telewizora — i już chował się za fotelem. Bartek nauczył się wyciszać dźwięk przy wiadomościach, gdy ktoś na ekranie krzyczał. Nauczył się też, że nie wolno stawać nad psem, tylko kucać obok, na wysokości jego oczu.
Sąsiadka z parteru, pani Krystyna, zagadnęła go raz na klatce schodowej, z siatką pełną zakupów w ręku:
— A czemu on wszędzie z tym pluszakiem lata, nawet na spacer bierze?
— Bo to jedyna rzecz, która była przy nim, zanim ja się pojawiłem — odpowiedział Bartek i poszedł dalej, bo Drops już ciągnął go w stronę schodów.
Miesiąc później zadzwoniła Ania ze schroniska — rutynowa kontrola, jak się układa adopcja. Bartek powiedział, że dobrze, powoli. Że wczoraj Drops pierwszy raz sam wszedł na kanapę i położył łeb na jego udzie, misia trzymając przy sobie łapą.
Przełom przyszedł w lutym, w środę, kiedy na osiedle wjechała ekipa od miejskiej ciepłowni i przez cały dzień wiercili coś przy sieci pod chodnikiem. Hałas był nie do zniesienia nawet dla Bartka, a co dopiero dla psa. Drops zniknął pod łóżkiem na cztery godziny. Kiedy w końcu wyszedł, trząsł się tak mocno, że miska z wodą postawiona obok podskakiwała. Bartek usiadł na podłodze, wyciągnął rękę i Drops podszedł sam, oparł się całym ciałem o jego nogę i został tak przez dobrą godzinę, aż wiertarki za oknem w końcu ucichły.
Wtedy Bartek wziął misia leżącego obok na dywanie, obejrzał rozprutą łapę, z której sypał się szary wypełniacz, i powiedział na głos, do siebie i do psa naraz:
— Trzeba by to zaszyć, co, Drops? Rozjeżdża ci się kolega.
Nazajutrz kupił w sklepiku na rogu igłę i szpulkę białej nici za sześć złotych i zszył łapę mocnym, krzywym ściegiem, siedząc na podłodze korytarza, bo Drops nie chciał odejść ani na krok.
Minęło pół roku. Drops nadal śpi z misiem, ale coraz częściej zostawia go na kocu przy kanapie, kiedy biegnie się przywitać, gdy Bartek wraca z pracy. Wciąż boi się odkurzacza. Wciąż czasem skomle przez sen, a wtedy Bartek wstaje bez słowa i siada na podłodze obok, tak jak pierwszej nocy. Ale rano, kiedy słońce wpada przez okno na Krzyckiej, Drops wychodzi na środek pokoju, przeciąga się i staje przy misce, czekając na swoją porcję karmy — zawsze tej samej, w niebieskim worku, bo na inną i tak nie chciał patrzeć.
Bartek nasypuje karmę, kuca obok i mówi to samo co zawsze:
— No, jedz, zostajesz tu.
A miś ze zszytą łapą leży teraz najczęściej na parapecie, w słońcu, i tylko czasem, w gorsze dni, ląduje z powrotem w psim pysku.
