Minęły dwa lata od tamtego dnia, a dzisiaj znowu ją spotkałem. Szedłem ulicą w Krakowie, gdy zobaczyłem przed sobą piękną kobietę, taką, przy której serce natychmiast mi zamarło. W niej od razu rozpoznałem moją byłą żonę, Małgosię tę samą, na którą kiedyś każdy mężczyzna zwracał uwagę.
Po naszym ślubie nie potrafiłem już rozpoznać w niej dawnej Małgosi. Stała się jedną z tych kobiet z przetłuszczonymi włosami, w za dużych t-shirtach i wyciągniętych dresach. Rzadko widywałem ją w sukienkach podkreślających jej sylwetkę czy w eleganckiej bieliźnie.
W domu zakładała tylko worki ogromne koszulki i stare spodnie. Przestała o siebie dbać, zapomniała o manicurze i nie malowała się. Co tu mówić o jakiejkolwiek formie po ciąży nie wróciła do ćwiczeń, brzuch jej opadł, pojawił się cellulit…
W ciągu tych dwóch lat wspólnego życia zobaczyłem, jak kompletnie się zmieniła. Z każdym miesiącem była coraz bardziej zmęczona i przygaszona, coraz grubsza, a jej ubrania stawały się coraz obszerniejsze. Gdy próbowałem delikatnie zasugerować, że może warto zadbać o siebie, obrażała się i milczała całymi dniami.
W pewnej chwili dotarło do mnie, że jestem zakochany w Małgosi sprzed ślubu pasjonującej, dowcipnej, pięknej kobiecie, której zazdrościli mi wszyscy koledzy. Po tych przemianach żony nie potrafiłem jej już postrzegać jako kobiety. Nie inspirowała mnie, patrzyłem na nią tylko ze smutkiem.
Pamiętam ostatni raz, gdy ją zobaczyłem przed rozstaniem: założyła szarą, poplamioną mlekiem koszulkę, szerokie krótkie spodenki, spod których prześwitywał cellulit, włosy splątane w niechlujny kok, z twarzą smutną i wielkimi cieniami pod oczami, zaniedbaną na każdym kroku.
Tego wieczoru powiedziałem jej, że już nie chcę być z nią, bo poza smutkiem i współczuciem nie czuję już nic. Nie potrafiłem patrzeć na nią jak na kobietę.
Dwa lata minęły od tamtej rozmowy i dzisiaj znowu ją spotkałem. Tym razem przeszła obok mnie przepiękna kobieta w ślicznej sukience; włosy rozpuszczone, kręcone, promieniała. Schudła, z brzydkiego kaczątka znów stała się królową. Królową, która wychowała naszych dwoje dzieci.
Dopiero wtedy zrozumiałem wcześniej moja żona nie miała ani czasu, ani siły zadbać o siebie. W całości oddała się rodzinie, zapewniała nam dom pełen ciepła i była dla dzieci. Ja przestałem interesować się jej życiem, kompletnie nie dostrzegałem, ile wysiłku wkłada w nasze codzienne funkcjonowanie.
Niekiedy zostawałem sam z bliźniakami i już po dwóch godzinach byłem wykończony, a ona przez cały dzień zajmowała się nimi, ogarniała mieszkanie, gotowała, a wieczorem znajdowała jeszcze chwilę dla mnie. W tym natłoku obowiązków nie miała kiedy iść do kosmetyczki, a na siłownię już nie starczało sił. Powinienem zrozumieć, że jej ciało po porodzie potrzebowało czasu na powrót do formy, nie mogłem wymagać, by od razu wyglądała jak dawniej.
Nigdzie też nie wychodziliśmy, żeby mogła założyć biżuterię czy elegancką sukienkę, bo do sprzątania i do garnków to zupełnie nie pasuje. Dzisiaj widzę, że to również moja wina nie pozwoliłem jej błyszczeć.
Dopiero po dwóch latach potrafię spojrzeć na nasze małżeństwo z dystansu i wiem, że Małgosia cały czas dźwigała naszą rodzinę na swoich barkach. Nigdy niczego mi nie wypominała, zawsze witała mnie po pracy i nigdy się nie obrażała. Stworzyła dom, do którego aż chciało się wracać, a ja doceniłem to wszystko zbyt późno. Wystarczyło pomóc jej choć trochę, żeby miała czas na siebie.
Byłem głupcem, nie widząc, jaką miałem skarb.
Byłem tak zapatrzony w siebie i swoje racje, że zupełnie nie dbałem o jej życie i nasze dzieci, przez co wszystko się rozsypało. Teraz patrzę na nią, bardzo chciałbym, żeby wróciła, ale nie wiem, czy zdobędę jej wybaczenie. I tak spróbuję z nią szczerze porozmawiać, choćby tylko po to, by dla dobra dzieci mógł być z nimi częściej bo przegapiłem już dwa lata ich dorastania.
Dzisiaj Małgosia ma wielu adoratorów, ale nikogo nie dopuszcza bliżej siebie. Wygląda na to, że to ja skrzywdziłem ją najbardziej. A teraz nie wiem, co zrobić z tym ciężarem wstydu i poczucia winy, które mnie przytłaczają Dziś już wiem, jak łatwo zniszczyć coś pięknego przez brak wdzięczności i wyobraźni.
