Miałam osiem lat, kiedy moja mama opuściła dom. Wyszła na róg ulicy w Warszawie, złapała taksówkę i już nigdy nie wróciła. Mój brat, Michał, miał wtedy pięć lat.
Od tamtej pory wszystko w mieszkaniu się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, których nigdy wcześniej nie robił wstawał wcześnie, przygotowywał śniadania, próbował nauczyć się robić pranie, prasować nasze szkolne mundurki, plątał się, czesząc mi włosy przed lekcjami. Na własne oczy widziałam, jak nie trafia z proporcjami do kaszy, przypala jedzenie, zapomina oddzielić białe skarpetki od kolorowych. A mimo to nigdy nie pozwolił, aby czegoś nam zabrakło. Wracał zmęczony po pracy, siadał z nami do zadania domowego, podpisywał zeszyty, szykował kanapki na następny dzień.
Mama nigdy do nas nie wróciła, nie odwiedziła ani razu. Tata nie sprowadził do domu obcej kobiety. Nigdy żadnej nie przedstawił jako swoją partnerkę. Wiedzieliśmy, że czasem wychodził wieczorami, czasem późno wracał, ale jego życie prywatne nie przekraczało progu mieszkania. W naszym domu byliśmy tylko my ja i Michał. Nigdy nie słyszałam, żeby powiedział, że znów się zakochał. Jego codzienność to praca, powrót, gotowanie, sprzątanie, pranie, walka z obowiązkami i od nowa.
W weekendy zabierał nas do Łazienek, nad Wisłę, do Złotych Tarasów nawet jeśli tylko oglądaliśmy wystawy. Nauczył się zaplatać warkocze, przyszywać guziki, gotować obiady. Gdy zbliżały się szkolne przedstawienia i musieliśmy mieć stroje, robił je z kartonu i starych ciuchów. Nigdy nie narzekał. Nigdy nie powiedział: To nie moja robota.
Rok temu tata odszedł do Pana Boga. Stało się nagle nie było czasu na długie pożegnania. Kiedy porządkowaliśmy jego rzeczy, znalazłam stare zeszyty, w których zapisywał wydatki na dom, ważne daty, notatki takie jak: Zapłać czynsz, Kup buty, Zabierz córkę do lekarza. Nie znalazłam żadnych listów miłosnych, fotografii z inną kobietą ani śladu drugiego życia. Pozostały tylko kartki człowieka, który żył dla swoich dzieci.
Od kiedy go nie ma, jedno pytanie nie daje mi spokoju: czy był szczęśliwy? Mama odeszła szukać własnego szczęścia. Tata został i jakby zrezygnował ze swojego. Nigdy nie założył nowej rodziny. Nigdy nie stworzył domu z kimś innym. Nigdy już nie był dla nikogo najważniejszy, tylko dla nas.
Dziś wiem, że miałam niezwykłego ojca. Ale też rozumiem, że był to człowiek, który został sam, byśmy my nigdy sami nie musieli być. I to boli. Bo teraz, gdy go już nie ma, nie wiem, czy kiedykolwiek dostał miłość, na którą zasługiwał.
