Od wielu lat po internecie krąży dziwaczna, wręcz nieprawdziwa opowieść. Lecz przecież życie potrafi powykręcać takie ścieżki, że nawet największy reżyser nie wymyśliłby czegoś bardziej irracjonalnego. Oto senna historia, która wydarzyła się wśród mglistych ulic Górnego Śląska.
Janusz, wycieńczony nocką w kopalni węgla w Zabrzu, sunął leniwym krokiem przez pusty park. Marzył tylko, by rzucić się na wytarty materac i spaść w ciemność głębokiego snu. Życie nie szczędziło mu kopniakówpo wyjściu z więzienia praca na grubie była dla niego jedyną deską ratunku. Miał szczęście większe niż inni: brygada pozwoliła mu wynająć kanapę w małym, wspólnym mieszkaniu, choć równie dobrze mógł skończyć w baraku przy szybie. Tego dnia park rozciągał się przed nim jak przezroczysty dywan, a cienie drzew tańczyły, śmiejąc się z bezsenności.
Wtem na ławce, wśród wirujących liści, dostrzegł, niczym fatamorganę, duży pakunek. Kiedy zbliżył się, serce mu zamarło w starym kocu leżało niemowlę. Przez chwilę stał w bezruchu; rzeczywistość czy sen? Ciało błagało o spokój, ale w duszy rozplątywały się wersy starych przyśpiewek, które nuciła mu babcia. To była dziewczynka, maleństwo porzucone w szarym, śląskim parku. Rozsądek szeptał, żeby nie mieszać się w kłopoty: przeszłość ciągnęła się za nim jak cień.
W końcu, wzniosły gest płynący z głębi serca przebił strach. Zabrać tę kruszynę do mieszkania z bandą zmęczonych górników? Nierealne, jak jazda rowerem po chmurach. Zamiast tego Janusz, śniąc na jawie, niesie dziecko przez opustoszałe osiedle do szaroniebieskiego domu dziecka niziutki budynek koło torów, gdzie nie raz zatrzymywał się dym.
Pracowniczka, pani Zofia, z uśmiechem jak u gołębia karmiącego pisklęta, odebrała niemowlę i powiedziała: „Nie ma nawet karteczki od mamy Nazwijmy ją Małgorzata Januszewicz.” Janusz tylko kiwnął głową, a świat wokół niego na chwilę zawirował. Potem zaczął wracać tam myślami jakby słyszał głos dziecka śpiącego w chmurach. Bez rodziny, bez kotwicy, często telefonował do domu dziecka, pytając o Małgosię. Kiedy dziewczynka podrosła, przychodził do niej z czekoladą i pluszowym zającem, co wydawał się mówić własnym językiem.
Podczas ich spotkań Małgosia wręczała Januszowi obrazki: narysowana, szczęśliwa rodzina, w środku której był rycerz-tata, ona i tajemnicza mama. W końcu w domu dziecka pojawiła się nowa opiekunka pani Helena, o oczach głębokich jak Wisła, sama kiedyś mieszkała między tymi ścianami. Rozumiała lepiej niż ktokolwiek, że dla dziecka dom to coś więcej niż ściany. Szybko zorientowała się, że pojedynczy mężczyzna raczej nie adoptuje dziewczynki. Ale coś w dotyku Janusza do dziecka, w jego spojrzeniach, budziło i w niej dziwne ciepło.
Janusz przez dziesięć lat sennie, jakby co noc śnił ten sam sen odwiedzał Małgosię. Dziewczynka każdego dnia czekała na tatę, by zabrał ją do swojego świata. Janusz przez pięć lat spłacał kredyt hipoteczny na małe mieszkanie w familoku, bo już jako górnik zarabiał trochę więcej. Lecz samotność była przepaścią, przez którą nie dało się przeskoczyć, nawet śniąc.
Pewnej nocy, gdy śląski księżyc świecił fioletowym światłem, Janusz i Helena poszli razem na długi spacer. Było coś baśniowego w tej rozmowie, jakby cała dzielnica wyciszyła się tylko dla nich. Postanowili, że czas związać ze sobą losy niech Małgosia wreszcie ma dom. Formalności w urzędach śniły się im długo, jak wirujące zegary z obrazów surrealistów.
W końcu umeblowali pokój dla dziewczynki: łózko przypominało łódkę na jeziorze, ściany pokryły się muralami: smok z wawelskiego wzgórza i sfora śląskich kotów. Tego dnia wchodzą razem, Janusz pada na kolana, patrzy w oczy Małgosi, a jej świat rozświetla się jak noc pełna fajerwerków. „Małgosiu, pakuj ulubioną lalkę jedziemy do domu. Czekamy na ciebie.” Dziewczynka rzuca mu się na szyję, potem obejmuje Helenę bo w tym śnie już zaczęła wierzyć.
Tak spełniło się marzenie cud prawdziwej rodziny dla dziecka znalezionego między liśćmi. Czy Janusz i Helena zostali razem? Senny teatr milczy. Ale pewnie ich połączyła niebywała jasność i dobroć, które czasem wylewają się z serc ludzi, nawet wśród chłodnych bloków i pod szarą kopalnianą lampą. Takie historie, jak sny, krążą po Polsce, bo ciągle mamy tu ludzi, których serca tętnią światłem. Lubisz takie sny?
