Słuchaj, muszę ci coś opowiedzieć historia, która wydarzyła się gdzieś pod Białowieżą, mocno mnie poruszyła.
Był sobie facet, nazwijmy go Marek Nowak. Całe życie trzymał psy myśliwskie największą dumą była jego suka, Pola. Wybrał ją jako szczeniaka, sam uczył aportowania, a potem zawsze przed polowaniem głaskał po łbie, aż merdała ogonem jak szalona. Z Polą chodzili na łowy, ona spała mu pod drzwiami, zawsze pierwsza czuła powrót swojego człowieka. Nazywał ją swoim szczęściem.
Ale wiesz, jak to bywa zachłysnął się trochę kasą. Zorientował się, że sprzedaż szczeniąt przynosi niezły zarobek w złotówkach. Z początku wydawało mu się to niewinne, ale potem suczka była suką prawie non stop. Wychudła, zmęczona, leżała w kącie i ciężko oddychała. Weterynarz wreszcie prosto z mostu: Jeszcze jeden miot, i to ją wykończy.
Marek nie chciał tego słuchać. Zamiast sobie przemyśleć, zaczął się wkurzać na Polę już nie sprawiała radości, stała się kłopotem. A kłopotów Marek nie lubił, no to… postanowił załatwić sprawę.
Pewnego ranka zapakował Polę do samochodu. Pojechali daleko, aż za ostatnie zabudowania, w ten wielki, gęsty las. Pola była szczęśliwa jak zawsze: nowy zapach, trawa, ptaki. Do głowy jej nie przyszło, czemu jej pan nie odzywa się ani słowem. A ten bez słowa przywiązał ją do starej sosny i po prostu… odszedł.
Na początku Pola myślała, że to zabawa. Czekała cierpliwie, potem zaczęła szarpać się na smyczy, potem piszczeć, coraz głośniej… Kiedy zapadał zmierzch, wyła już ile sił w płucach. Prosiła aż głos się załamywał, aż nią szarpało tak, że obroża wrzynała się w szyję. Liście szeleściły, robiło się zimno. Nikt nie przyszedł.
Gdy słońce prawie już zniknęło, ze świerków wyłonił się wilk. Taki typowy szary basior, powoli, czujnie. Zatrzymał się parę kroków od Poli nie warczał, nie szczerzył kłów. Po prostu patrzył.
Pola zesztywniała. Spodziewała się ataku, bólu… Ale przecież najgorsze jej już się przydarzyło. Ale wilk tylko krążył wokół, obwąchiwał powietrze, oglądał to drzewo, tę smycz. W końcu położył się kawałek dalej, ciągle ją obserwując.
Noc szybko zapadła, las ożył. Gdzieś w oddali zawyły inne wilki, przez krzaki przemknęły lisy i kuny zwabione zapachem słabej suki. Ale za każdym razem, gdy któryś próbował podejść bliżej, basior podnosił się i cicho warczał. Starczyło, żeby się oddalili.
Nie ruszył Poli, nie zbliżał się, tylko trwał z nią do świtu.
Pola przestała wyć, tylko leżała i czasem podnosiła łeb: sprawdzała, czy on jeszcze tam jest. I był. Przez całą noc.
Nad ranem przez las szli ludzie leśniczy z grupą dzieci na wycieczce. Usłyszeli cichutkie popiskiwanie. Gdy podeszli bliżej, widok był niesamowity: suczka uwiązana do drzewa, a wilk przed nią, jak żywa tarcza, czujny i spokojny.
Ludzie stanęli jak wryci. Wilk spojrzał im prosto w oczy, bez strachu a potem powoli cofnął się, zniknął między drzewami.
Pola tylko dlatego przeżyła tę noc, bo ktoś choć najbardziej dziki z całego lasu postanowił nie być drapieżnikiem.
I wiesz czasem to najbardziej dzikie stworzenia potrafią być bardziej ludzkie niż my, ludzie.
