Pewnego razu, dawno temu, pewien mężczyzna zaprowadził swoją sukę głęboko do lasu pod Warszawą i tam przywiązał ją do starego dębu, mając nadzieję, że pozbędzie się jej raz na zawsze. Lecz nikt w okolicy nie mógł przypuszczać, co spotka ją w gęstwinie i co zrobi z nią wilk
Ta suka, Pola, była kiedyś dla swojego pana wszystkim. Jeszcze szczeniakiem wybrał ją z całego miotu, sam nauczył pierwszych komend, cieszył się, kiedy pędziła do niego przez łan żółtych pól, machając radośnie ogonem. Razem ruszali na polowania, razem wracali do domu, gdzie ona wieczorami kładła się tuż przy jego drzwiach. Nazywał ją swoją dumą.
Z czasem jednak rzeczy uległy zmianie. Właściciel odkrył, że ze sprzedaży szczeniąt można dobrze zarobić. Z początku wydawało się to niewinne, ale ciąże zdarzały się coraz częściej, Pola chudła z dnia na dzień, leżała w kącie i co raz ciężej oddychała. Weterynarz powiedział wprost: jeśli to się nie skończy, jej serce nie wytrzyma.
Owe ostrzeżenie nie spodobało się jej panu. Nie dość, że nie przemyślał sprawy, to zaczął się denerwować. Suka, dawniej źródło dumy i szczęścia, stała się nagle problemem. Do problemów jednak był przyzwyczajony podchodzić bez sentymentów.
Tamtego dnia zaprowadził Polę daleko do mazowieckiego lasu, nie oglądając się za siebie. Suka, szczęśliwa, jak zwykle cieszyła się z wycieczki i nie rozumiała, dlaczego pan tym razem milczy. Gdy ten nagle się zatrzymał, przywiązał ją mocno do drzewa i odszedł, myślała przez chwilę, że to nowa zabawa.
Czekała. Potem zaczęła ciągnąć smycz. Gdy nic się nie działo, skomliła do upadłego.
Kiedy zapadał zmierzch, już wyła żałośnie, jakby wzywała dłoń, która ją wychowała. Próbowała się wyrwać tak mocno, że obroża wbiła się w szyję. Dookoła szeleściły liście, robiło się coraz zimniej, nadchodziła noc. Nikt jednak nie przyszedł.
Aż gdy słońce niemal całe znikło za koronami drzew, z głębi lasu wyszedł wielki, szary wilk. Poruszał się wolno, ostrożnie. Zatrzymał się kilka kroków od Poli. Nie warczał, nie szczerzył kłów patrzył tylko, długo i poważnie.
Pola znieruchomiała. Czekała na napaść, ale nie odczuwała już strachu bo najgorsze już ją spotkało.
I wtedy wydarzyło się coś nieoczekiwanego
Zamiast skoczyć czy zaatakować, wilk obszedł ostrożnie drzewo, powąchał ziemię, przyjrzał się uważnie łańcuchowi, a potem położył niedaleko niej, nie spuszczając z Poli czujnych oczu.
Noc zapadła nagle. Las wypełniły cienie i odgłosy. Z dala było słychać wycie, niekiedy w pobliżu pojawiały się mniejsze drapieżniki, które przyciągał zapach słabej zwierzyny.
Ale za każdym razem, gdy ktoś podchodził zbyt blisko, wilk podnosił się i stawał między Polą a nieproszonym gościem, cicho warcząc. I to wystarczało, by obcy odchodzili w ciemność.
Ani razu nie dotknął jej. Nie podchodził za blisko. Po prostu czuwał. Pola przestała wyć leżała tylko ciężko dysząc, od czasu do czasu podnosiła łeb, by sprawdzić, czy wilk nie znikł. Ale on tam był. Całą noc.
O świcie, gdy wiatr wywiał już resztki mgły, do lasu weszli ludzie z pobliskiej wsi. Tropili ślad dzikiego zwierza, ale niespodziewanie usłyszeli cichy skowyt. Kiedy się zbliżyli, stanęli jak wryci: przy drzewie zobaczyli przywiązaną sukę, a przed nią nieruchomego jak posąg, szarego wilka, który zdawał się jej pilnować jak strażnik.
Ludzie zamarli. Wilk spojrzał na nich spokojnie, bez oznak strachu. Potem cofnął się powoli, wniknął głębiej między drzewa i zniknął, jakby rozpłynął się w porannej mgle.
Polę odwiązano. Była żywa wyłącznie dlatego, że w tę noc ktoś w lesie postanowił nie być drapieżnikiem.
Czasami i do dziś to pamiętamy najbardziej dzikie stworzenia potrafią być o wiele bardziej ludzkie, niż ci, którzy siebie nazywają ludźmi.
