Ty chyba żartujesz, Tomek. Powiedz, że to tylko głupi żart. Albo może źle cię zrozumiałam przez ten szum wody?
Małgorzata zakręciła kran, wytarła dłonie w kuchenną ściereczkę i powoli spojrzała na męża. W kuchni pachniało gotowanymi warzywami, świeżym koperkiem i mandarynkami typowy zapach świątecznego zamieszania. Do Sylwestra zostało ledwie sześć godzin. Na stole piętrzyły się miski z posiekanymi składnikami do sałatki jarzynowej, w piekarniku piekła się kaczka z jabłkami, a w lodówce tężała galareta, którą Małgosia gotowała przez całą noc.
Tomek stał w progu, nerwowo gniotąc guzik od swojej domowej koszuli co było zawsze oznaką, że wie, iż cała sytuacja jest absurdalna, ale jednak nie zamierza się wycofać.
Małgosiu, nie zaczynaj, proszę… odezwał się z takim błaganiem w głosie, że aż żal się robiło. U Agaty rury pękły. No, może nie pękły do końca, ale wyłączyli wodę i ogrzewanie. Wyobrażasz sobie siedzieć z dzieciakami w zimnie podczas Sylwestra? Nie mogłem odmówić. To przecież moje dzieci.
Dzieci tak, twoje. Ale Agata? Małgosia próbowała mówić spokojnie, choć cała drżała z żalu i złości. Czy ona jest twoją córką? Czemu nie może pojechać do własnej matki? Do koleżanki? Albo nawet do hotelu? Przecież alimenty, które jej płacisz, spokojnie starczyłyby na porządny pokój.
Jej mama w sanatorium, a jej znajome porozjeżdżały się po kraju Tomek spuścił wzrok. Ale wiesz, dzieciakom będzie miło mieć ojca w Sylwestra przy sobie. Po prostu razem zjemy kolację, obejrzymy fajerwerki. To nie tak, że robimy wielkie święto. Przecież mamy dość duże mieszkanie, spokojnie się wszyscy zmieścimy.
Małgosia spojrzała dookoła. Mieszkanie faktycznie było przestronne, ale to był ich wspólny azyl. Jej i Tomka. Spędziła tydzień na sprzątaniu, ozdabianiu choinki, wybieraniu serwetek pasujących do zasłon, kupiła Tomkowi wymarzone perfumy za sporą sumę. Wyobrażała sobie ten wieczór zupełnie inaczej świece, delikatne światło lampek, spokojna muzyka i oni we dwoje. Pierwszy Sylwester od trzech lat małżeństwa, kiedy byli tylko we dwoje, bez gości i podróży. Teraz jej wizja rozpadła się jak domek z kart.
Umawialiśmy się przypomniała cicho. Ten wieczór miał być tylko nasz. Ty wiesz, że dzieci zawsze przygarniam w weekendy. Ale Agata Ty chcesz, żebym z twoją byłą żoną dzieliła stół. Rozumiesz, jak to wygląda?
Przesadzasz. Jesteśmy dorośli, cywilizowani ludzie. Agata jest normalna, to po prostu matka moich dzieci. Nie bądź taka samolubna, Małgosiu. Nie wypada w święta okazywać nieprzyjaznych gestów. Przyjadą za godzinę.
Odwrócił się nagle i czmychnął z kuchni, jakby się bał ostrzału garnkami. Małgosia stała oparta o blat. W piekarniku strzelała kaczka, ale apetyt całkiem jej przeszedł. Słowa Nie bądź taka samolubna bolały ją najbardziej. Trzy lata próbowała być idealną żoną. Zorganizowała wspólne życie, nigdy nie zabraniała kontaktu z dziećmi z pierwszego małżeństwa, znosiła telefony Agaty o każdej porze, gdy trzeba było coś przywieźć czy naprawić albo odebrać kota od weterynarza. I teraz dostała taką wdzięczność.
Małgosia mechanicznie kroiła ziemniaki, licząc, że złość jej przejdzie. Może faktycznie, nie będzie aż tak źle? Może Agata zachowa się z klasą? W końcu Nowy Rok to czas pojednania.
Ale cud się nie wydarzył. Dokładnie pięćdziesiąt minut później ktoś zadzwonił do drzwi. Małgosia ledwo się zdążyła przebrać z dresu w elegancką sukienkę i nałożyć lekki makijaż. Tomek niemal pobiegł otworzyć, rozpromieniony jak złoty samowar.
Do przedpokoju wtargnęła cała kawalkada. Najpierw wpadli chłopcy dziesięcioletni Michał i siedmioletni Kuba. Bez zdejmowania butów pogonili na salon po jasnym parkiecie, zostawiając ślady z błota. Zaraz po nich, niczym lodołamacz, weszła Agata.
Była w czerwonej, bardzo rzucającej się w oczy sukience. Miała ze sobą ogromne torby, a od jej bardzo słodkich perfum robiło się duszno od razu przytłumiły zapach mandarynek.
Nareszcie! zawołała głośno, strzepując śnieg z płaszcza wprost na podłogę. Korki straszne, musiałam wręcz zmuszać taksówkarza, by jechał szybciej! Tomek, weź torby, tam są prezenty dla chłopaków i szampan. Tak prawdziwy szampan, a nie to co zwykle kupujesz.
Małgosia wyszła na przedpokój z bardzo oficjalnym uśmiechem.
Dobry wieczór, Agato. Cześć, chłopaki.
Agata rzuciła jej chłodne spojrzenie, zatrzymując się na skromnej, granatowej sukience Małgosi.
Cześć, Gosia rzuciła. Ale tu duszno. Otwórzcie okno. Tomek, gdzie moje kapcie? Te różowe, które zostawiłam ostatnio jak przyjeżdżałam po pieniądze?
Zaraz znajdę, Agatka Tomek rzucił się nurkować w szafce z butami.
Agatka. Małgosia poczuła ścisk w żołądku. Byłe żony mają tu własne kapcie? I Tomek wie gdzie są?
Goście ruszyli do salonu. Chłopcy od razu rozkręcili telewizor na maksimum i zaczęli skakać po nowym, jasnym narożniku, który Gosia pielęgnowała jak relikwię.
Michał, Kuba, uważajcie proszę powiedziała delikatnie.
Daj spokój, dzieci muszą się wyszaleć! przerwała Agata, rozsiadając się w fotelu. Tomek, nalej mi wody, bo mi w gardle zaschło.
Następną godzinę Małgosia mogłaby określić tylko jako one-woman show Agaty. Była wszędzie. Krytykowała ozdoby na choince (Jakieś takie nudne, za naszych czasów wisiały śmieszniejsze), komentowała nakrycie stołu (Po co tyle widelców, jakbyśmy na Wawelu siedzieli!), raz ganiła chłopców, raz pieściła. Tomek ciągle kursował wokół niej: poduszka, cichszy telewizor, ładowarka, woda. Gosi praktycznie nie zauważał, unikał jej wzroku.
Małgosia nakrywała do stołu jak pracownik cateringowy na cudzej imprezie. Rozstawiała talerze, kieliszki miała wrażenie, że stała się tłem.
Gosia, a ty do sałatki jarzynowej dodałaś konserwową kiełbasę? Matko, to już starożytność! Tomek zawsze lubił z wołowiną. Nie wiedziałaś? My tylko taką robiliśmy.
Od trzech lat Tomek zjada chętnie moją wersję odpowiedziała z kuchni, trochę głośniej stawiając miskę z sałatką.
No to znaczy, że jest po prostu grzeczny. Biedny mój Tomeczek, dusi się, ale je.
Tomek tylko uśmiechnął się krzywo w drzwiach, nie broniąc żony. Nic nie powiedział, jakby bał się naruszyć dobry humor byłej.
To był pierwszy sygnał. Drugi, gdy wyjęła z pieca kaczkę. Piękna, zrumieniona, z antonówkami i suszonymi śliwkami. Dumna, postawiła w centralnym miejscu stołu.
Proszę się częstować. Kaczka z antonówką i śliwką.
Chłopcy natychmiast podbiegli, skrzywili się.
Fuj, spalona! stwierdził Kuba. Ja tego nie chcę! Tato, zamów nam pizzę!
To nie spalona, to chrupiąca skórka próbowała tłumaczyć Małgosia.
Błagam cię, dzieci takich rzeczy nie jedzą wtrąciła Agata z wyraźnym niesmakiem tłusta jakaś. I po co śliwki do mięsa? Tomek, zamów dzieciom pizzę. I sobie też, ja nie zaryzykuję tej kaczki. Mam delikatny żołądek.
Tomek spojrzał na Gosię przepraszająco.
Może rzeczywiście? Dzieciom przyda się radocha. Zamówię, za pół godziny będzie.
Naprawdę? Głos Małgosi zadrżał. Przecież robiłam tę kaczkę od rana. Marynowałam całą noc. To moje popisowe danie.
Nie złość się podszedł Tomek, chciał ją objąć, ale Małgosia odsunęła się zimno. Każdy ma inne gusta. Zjemy i kaczkę, i pizzę. Będzie różnorodnie.
Wyjął telefon i zaczął zamawiać pizzę, pytając Agatę: Jaką dla ciebie, z pieczarkami czy peperoni?
Małgosia usiadła na krześle. Czuła się, jakby śniła najgorszy, surrealistyczny sen. Jej dom, jej stół, a ona siedzi z boku, obserwując jak jej mąż omawia z byłą żoną rodzaje pizzy, podczas gdy jej dania krytykuje.
Pamiętasz, Tomek, jak spędzaliśmy Sylwestra 2015 w Zakopanem? Ty przebrałeś się za Mikołaja i broda ci się odkleiła przy dzieciach! rzuciła Agata, przelewając sobie sama szampana.
Pewnie, pamiętam! Tomek się roześmiał a ty byłaś aniołkiem i szpilka ci się złamała w zaspie!
Zaczęli sobie wspominać jeden żart za drugim jak byli razem w Ustce, jak kupowali pierwsze auto, jak Michał zrobił pierwszy krok. Śmiali się, przekomarzali, ich oczy aż błyszczały. To był ich świat, ich wspólne wspomnienia, do których Małgosia nie miała wejścia. A ona czuła się jak niewidzialna. Mebel.
Chłopcy biegali wokół stołu, aż jeden z nich zwalił kieliszek czerwonego wina na bielutki obrus ten sam, przy którym Małgosia spędziła godzinę z żelazkiem. Plama rozlewała się jak rana.
No daj spokój! załamała ręce Agata. Tomek, no rusz się! Małgosia, masz sól? Może się uratuje, chociaż ten obrus taki zwykły, nie będzie żal jak się nie spierze.
Małgosia powoli wstała. Feta z telewizora mieszała jej się w głowie ze śmiechem gości. Spojrzała na Tomka. On już biegł po sól, jak na zawołanie. Nawet na nią nie spojrzał. Był całkowicie pochłonięty ratowaniem atmosfery dla byłej rodziny.
Wtedy do Małgosi dotarło: ona tu nie istnieje. Fizycznie siedzi przy stole, ale dla Tomka w tej chwili liczą się tylko Agata, dzieci i jego poczucie winy. Ona ma tylko robić tło, podawać, sprzątać, nie przeszkadzać.
Cicho wyszła z salonu. Nikt nawet nie zauważył. Agata rozprawiała o wizycie u byłej teściowej, Tomek się śmiał.
Małgosia poszła do sypialni. Tam było cicho i mroczno, jedynie żółte światło z latarni padało przez okno na łóżko. Sięgnęła po niewielką sportową torbę. Ręce jej się już nie trzęsły poczuła wewnętrzny chłód i spokój. Spakowała kilka ubrań, bieliznę, kosmetyczkę, ładowarkę, dokumenty.
Zdjęła sukienkę, założyła wygodne dżinsy i wełniany sweter. Spojrzała w lustro. Patrzyła na zmęczoną, ale zdecydowaną kobietę.
Wychodząc, słyszała dzwonek do drzwi przyjechała pizza.
Pizzaaa! wrzeszczały dzieci.
Tomek, zapłać kurierowi! wołała Agata.
Małgosia przemknęła przez korytarz mijając wyciągniętego do salonu Tomka. Gdy płacił kurierowi, ona cicho uchyliła drzwi i wyszła na klatkę schodową. Dźwięk zamka zagłuszał radosny harmider w domu. Zamówiła windę i dopiero, gdy drzwi kabiny się zamknęły, pozwoliła sobie westchnąć.
Na zewnątrz padał gęsty, puszysty śnieg. Miasto przygotowywało się już do północy, strzały petard, śmiechy dzieci i taki ten dziwny klimat. Wyciągnęła telefon i zadzwoniła.
Kasia, nie śpisz jeszcze? zapytała, ledwie Kasia odebrała.
Chyba zwariowałaś, jest dziesiąta, Sylwester! My z Pawłem już wznosimy toasty. Co się stało? Głos masz, jakbyś zasnęła… w prosektorium.
Wyszłam od Tomka. Mogę do ciebie wpaść?
O matko, jasne że możesz! Paweł, wyciągaj dodatkowe talerze, Gosia jedzie! Gdzie jesteś? Zaraz zamówię ci Bolta!
Czterdzieści minut później Małgosia siedziała w kuchni Kasi, wśród zapachu cynamonu i tamtejszego spokoju. Paweł, mąż Kasi, dyskretnie usunął się do drugiego pokoju coś ustawiać, zostawiając je same.
No, gadaj, co ten idiota nawyrabiał?
Opowiedziała wszystko o pękniętej rurze u Agaty, o kaczce, wspomnieniach i o dziecięcej histerii na widok pizzy.
Widzisz, Kasiu, tu nawet nie chodzi, że oni się wprosili mówiła, tuląc kubek z herbatą tylko o niego. Został kelnerem, zapominając o mnie. Byłam w tle, a oni znów bawili się w obrazek udanej rodzinki. Po co mu ja, skoro dalej żyje dawno temu?
Typowe, syndrom świętego chłopca pokiwała głową Kasia. Dla każdego chce być dobry, a najbliższą osobę rani najbardziej. Dobrze, że wyszłaś. Zostałabyś uznałby, że to normalka, można się po tobie przejechać.
Telefon Małgosi odezwał się dopiero godzinę później. Najwyraźniej zauważyli brak gospodyni dopiero przy stole.
Najpierw dzwonił Tomek. Odrzuciła.
Zaraz potem wiadomości.
Gosia, gdzie jesteś? Zgubiłaś się chyba
Poszłaś po coś? Tu pizza stygnie!
Odbierz, to nie jest śmieszne. Dzieci pytają, gdzie jest ciocia.
Naprawdę? Obraziłaś się? Wyszłaś? Daj spokój, Gosiu, wracaj, mi głupio przed Agatą!
Spojrzała na ostatnią wiadomość i tylko się uśmiechnęła. Głupio mu przed Agatą. Nie przed własną żoną, którą właśnie upokorzył, tylko przed byłą i jej triumfem.
Nie odpisuj poradziła Kasia. Niech sam zajmie się swoją królewną i sprząta po dzieciakach.
Małgosia wyłączyła telefon.
Tej nocy nie składała sobie żadnych życzeń pod dźwięk Mazura. Po prostu piła szampana z przyjaciółką i jej mężem, oglądała Sylwester z Dwójką i pierwszy raz od dawna poczuła lekkość, jakby nagle ktoś zdjął jej ciężki plecak z ramion.
Nowy dzień powitał mrozem i słońcem. Małgosia obudziła się na kanapie w salonie Kasi, przy zapachu świeżej kawy. Włączyła telefon. Pięćdziesiąt nieodebranych połączeń. Dwadzieścia wiadomości. Ton od rozczarowania, przez panikę, po błaganie.
Chłopaki zbiły twoją ulubioną wazę. Przepraszam.
Agata wściekła się, marudzi, bo kanapa za twarda.
Pojechali już. W domu bajzel. Nie wiem, od czego zacząć.
Małgosiu, kochanie, wybacz mi. Jestem głupi. Proszę, odezwij się.
Około południa ktoś zadzwonił do drzwi. Przed nimi stał Tomek. Wyglądał, jakby przejechał go kombajn. Rozczochrane włosy, pomięta koszula z plamą po winie, podkrążone oczy. W rękach trzymał wielki bukiet róż, pewnie skupionych za fortunę w jedynym czynnym kiosku.
Kasia skrzyżowała ręce i nie wpuściła go.
No, przyszedł książę. Po co?
Kasiu, proszę, zawołaj Małgosię. Potrzebuję z nią porozmawiać.
Małgosia wyszła. Widząc męża w takim stanie nie poczuła żalu, nie poczuła satysfakcji. Po prostu zmęczenie.
Małgosiu! rzucił się do niej, zatrzymał pod jej wzrokiem Małgosiu, przepraszam cię. Wszystko zrozumiałem. Jak tylko wyszłaś, wszystko się rozpadło. Agata zaczęła rządzić, chłopcy wariowali, zwalili choinkę… Próbowałem to opanować, a Agata krzyczała, że jestem najgorszym ojcem. Pokłóciliśmy się ostro. Zabrałem im taksówkę o trzeciej w nocy i wystawiłem za drzwi.
Odetchnął głęboko, próbując złapać jej spojrzenie.
Zrozumiałem, jak cię zraniłem. Byłem pantoflem, chciałem się wszystkim przypodobać, a tobie zrobiłem największą krzywdę. Jesteś moją rodziną. Tylko ty. Proszę, wróć. Dom bez ciebie jest pusty. Wszystko posprzątałem w miarę.
Małgosia spojrzała na róże, po których kapała jeszcze woda.
Ty mnie nie tylko zraniłeś, Tomek. Pokazałeś mi moje miejsce gdzieś pomiędzy służącą a fotelem. Pozwoliłeś obcej kobiecie rządzić domem i wyśmiewać mnie.
Przysięgam, nigdy więcej! zapewnił gorączkowo. Zablokuję Agatę wszędzie. Kontakt wyłącznie przez szkołę, zero gości, zero telefonów o dziwnych porach. Wszystko się zmieni, obiecuję.
Milczała. Widziała, że mówi szczerze, jest przerażony, żałuje. Ale nie wiedziała, czy potrafi wymazać z siebie to uczucie samotności przy własnym stole.
Dziś nie wrócę powiedziała cicho. Potrzebuję czasu. Zostanę u Kasi jeszcze parę dni. Ty jedź do domu i zastanów się dobrze. Nie nad tym, jak mnie odzyskać, tylko czemu w ogóle dopuściłeś do tej sytuacji. Dlaczego uczucia byłej żony są dla ciebie ważniejsze niż moje?
Będę czekał. Ile trzeba szepnął. Kocham cię, Małgosiu. Naprawdę.
Położył róże na komodzie i wyszedł, przygarbiony, jakby niósł na plecach wszystkie swoje błędy.
Kasia już nalewała świeżej herbaty.
No? Wybaczysz mu? mrugnęła.
Może. Z czasem. Jest dobrym człowiekiem, tylko się pogubił. Ale jeśli wrócę, to już na innych warunkach. Nikomu już nie pozwolę spychać się na drugi plan. Nigdy.
Podeszła do okna. Miasto spowijał biały śnieg wszystko wyglądało, jak na świeżej kartce papieru. Życie toczyło się dalej. A Małgosia wiedziała już na pewno: historię swojej rodziny chce pisać własną ręką, a nie cudzym duchem z przeszłości.
