Ponad rok temu poznałam swojego obecnego męża Piotra. Oboje pracowaliśmy w tej samej firmie, ale wcześniej nie zwracaliśmy na siebie uwagi. Piotr sam wychowywał dwójkę dzieci, jego żona odeszła od niego i wyjechała za granicę z nowym mężczyzną, choć utrzymywali kontakt i odwiedzała co kilka miesięcy dzieci. Nie byłam wrogo nastawiona do tej kobiety, ale nie ukrywam, przeszkadzało mi, że byli małżonkowie mają tak dobrą relację.
Ślub był oczywiście cywilny, ale postanowiliśmy zorganizować przyjęcie dla rodziny i znajomych – nie było bardzo huczne, ale wynajęliśmy zespół, salę, a przyszło ponad pięćdziesiąt osób. Byłam naprawdę bardzo szczęśliwa, cieszyłam się, że spotkałam na swojej drodze tak poukładanego i rodzinnego mężczyznę. Kiedy tworzyliśmy listę gości, Piotr zaskoczył mnie pytaniem, którego w ogóle się nie spodziewałam:
– Kochanie, chciałbym, aby Twoja rodzina poznała moją byłą żonę. Myślę, że powinna być na naszym ślubie.
Zdziwiłam się i nie wiedziałam, co powiedzieć. Nie chciałam, by ta kobieta, która i tak wystarczająco była obecna w życiu mojego męża, przychodziła jeszcze na nasz ślub.
– Dlaczego chcesz, żeby przychodziła? Jest dla mnie obcą osobą.
Piotr westchnął ciężko i spuścił wzrok. Wyglądał na zdenerwowanego.
– Bo to była ważna część mojego życia – powiedział. – I chciałbym, aby była z nami na tym wydarzeniu. Wiem, że może Ci to przeszkadzać, ale chciałbym, żebyś spróbowała zrozumieć.
Długo nad tym rozmyślałam i ostatecznie zgodziłam się. Zrobiłam to ze względu na męża i jego dzieci. Nie chciałam tej kobiety na własnym ślubie, ale czy mój upór przyniósłby cokolwiek dobrego?
Jednak to, co wydarzyło się później… Mam łzy w oczach na samą myśl.
W trakcie wesela mój mąż chciał wznieść toast i podziękować gościom za przybycie. Chwycił w dłoń kieliszek szampana i głośno powiedział:
– Chciałbym podziękować wszystkim gościom za przybycie i za to, że uczestniczą w naszym weselu. Chciałbym też zauważyć, że to wesele jest tak dobre, jak moje pierwsze wesele sześć lat temu z moją byłą żoną. Chcę jej podziękować, że jest tutaj z nami i cieszy się z mojego szczęścia.
Słysząc te słowa, poczułam, jak moje serce pęka na kawałki. To była najgorsza rzecz, jaką mój mąż mógł powiedzieć na naszym weselu. Moi rodzice byli oburzeni, a ja nie mogłam uwierzyć w to, co usłyszałam. Zastanawiam się, co sprawiło, że powiedział to, co powiedział. Czy miał jakieś skryte intencje, czy po prostu był pijany? Czy rzeczywiście tęsknił za swoją byłą żoną, czy chodziło mu tylko o to, by szczerze jej podziękować?
Jest mi wstyd przed bliskimi i znajomymi, od ślubu minęło kilka miesięcy, a ja wciąż nie mogę o tym zapomnieć. Była żona nadal jest obecna w naszym życiu – cieszę się, że dzwoni i rozmawia z dziećmi przez kamerki internetowe, ale dlaczego mój mąż przesiaduje godzinami rozmawiając z nią i wymieniając wiadomości? Wiem, że łączy ich potomstwo, ale sprawy związane z dziećmi można załatwić szybko, a nie rozmawiając przez tyle czasu. Zresztą, uważam, że teraz jestem ważną częścią w ich wychowaniu, też powinnam być obecna przy tych rozmowach, ale mąż nie chce nawet o tym słyszeć.
Szczerze mówiąc, coraz mocniej myślę nad rozwodem. Obawiam się, że zbyt pochopnie podjęłam decyzję o ślubie. Czy dobrze myślę, że muszę odejść od niego, żeby nie cierpieć dłużej i nie zastanawiać się, co tak naprawdę czuje do byłej żony? Chyba nie ma innego wyjścia, skoro wprost i tak nie dowiem się prawdy…
