Kubuś, skończył nam się olej rzepakowy i proszku do prania ledwie na jedno pranie zostało powiedziała Dorota, opierając się bokiem o framugę, wycierając mokre ręce o fartuch. Musimy zajrzeć do Biedronki, lista zakupów jest długa.
Kuba nawet nie odwrócił głowy od meczu, który właśnie leciał w TVP Sport. Tylko prychnął pod nosem.
Dorota, przecież wiesz, jak jest na zakładzie powiedział z westchnieniem. Znowu opóźniają przelewy, brygadzista wprost powiedział, że premia przepadła. Przedwczoraj dałem ci ostatnie czterysta złotych. Kombinuj.
Dorota aż przysiadła na oddechu. To kombinuj słyszała już od pół roku. Jakby domowy budżet można było rozciągać jak gumę od majtek. Bez słowa wróciła do kuchni, otworzyła lodówkę w środku tylko słoiczek kiszonych ogórków i talerz z reszką wczorajszego rosołu na kurzych kościach. Schabowego nie widzieli od trzech tygodni.
Dorota pracowała w przychodni jako starsza pielęgniarka. Pensja stała, ale wiadomo szału nie ma. Kiedyś, jak Kuba dobrze zarabiał, nie narzekali jechali raz do roku nad morze, ubrania były w porządku, lodówka pękała w szwach. Ale potem zaczęły się rzekome problemy w firmie. Z pensji ledwo na czynsz starczało i na benzynę.
Wszystko zwaliło się na Dorotę. Zaczęła brać dodatkowe dyżury, weekendy praktycznie spędzała w pracy. Kuba tylko przed telewizorem, narzekając na politykę i wymagając obiadu jak z niedzielnej restauracji.
Kombinuj, powtórzyła pod nosem, zaglądając do pustej maselniczki. Ile można ciągnąć?
W następny dzień, po dyżurze, Dorota weszła do Lidla. Stała przy mięsnym i patrzyła na karkówkę, ale wybrała żołądki z kurczaka tanio i po polsku. Płaciła ostatnimi drobniakami, do wypłaty jeszcze trzy dni.
Wieczorem, kiedy żołądki pyrkały na patelni, Kuba już spał zmęczony i najedzony, a po dwóch piwach twierdził, że z oszczędności.
Dorota zaczęła sprzątać w przedpokoju, sięgnęła po mężowską kurtkę a tam, w kieszeni, czuła coś twardego. Odruchowo sprawdziła, jak zawsze przed praniem, czy nie ma papierków. Znalazła wydruk.
To nie był zwykły paragon ze sklepu. Wydruk z bankomatu, z tego samego dnia, godzina 18:45. Rozwinęła papier i aż usiadła.
Stan konta: 27 500 zł.
Przetarła oczy. Może się pomyliła. Ale nie. Powyżej wyraźnie: Wpłata wynagrodzenia: 6 200 zł.
Sześć tysięcy dwieście złotych. Przyniósł czterysta.
Dorota opadła na puf w korytarzu. Szumiało jej w głowie. Przypomniała sobie, jak chodziła cały luty w przemakających butach, bo Kuba mówił poczekaj, to nie czas, nie ma kasy. Jak zagryzała zęby zamiast pójść do dentysty. Jak kupowała dla nich najtańsze mięso.
Poczucie zdrady uderzyło ostrzej niż kubeł zimnej wody. Gdy ona szczyptała na podpaski i czaj, on odkładał tysiące. Na co? Nowe auto? Inną kobietę? A może po prostu z oszczędności, bo żona jakoś sobie poradzi?
Odłożyła cicho wydruk z powrotem do kurtki. Miała ochotę zrobić awanturę, wrzasnąć, rzucić talerzami. Ale wiedziała, że nic to nie da. Powie, że to na niespodziankę albo w banku się pomylili.
Trzeba spróbować inaczej.
Wróciła do kuchni, wyłączyła gaz pod żołądkami. Przełożyła je do swojego pojemniczka i schowała do torby na dyżur.
Nie ma pieniędzy, to nie ma mruknęła pod nosem, z satysfakcją.
Następnego dnia wyszła do pracy wcześniej niż zwykle, śniadania nie zrobiła. Na stole zostawiła pusty talerz i kartkę: Przykro mi, produkty się skończyły, pieniędzy brak. Napij się wody.
W przychodni cały dzień chodziła jak na autopilocie, rozmyślając, co zrobić wieczorem. W końcu, na obiedzie, pierwszy raz od miesięcy zamówiła sobie nie tylko surówkę, ale też schabowego i kompot z ciastkiem. Najadła się, aż miło.
Do domu wróciła bez siatek, bez zgrzytania zębami. Przeszła przez korytarz wyprostowana, lekka jak ptak.
Kuba stał już zirytowany.
Co tak późno? Umieram z głodu. Lodówka pusta, jajek nie ma. Byłaś w sklepie?
Dorota spokojnie zdjęła płaszcz, buty zdjęła i poszła do pokoju.
Nie, Kubuś, nie byłam.
Jak to?! podreptał za nią. To co na kolację?
Nic nie będzie. Wczoraj ci mówiłam pieniędzy nie ma. Do wypłaty jeszcze dwa dni. Dzisiaj z pracy wróciłam głodna, ty też musisz wytrzymać. Kryzys mamy.
Zrobił wielkie oczy.
Chyba żartujesz! A zupa? A drugie?
Skończyła mi się fantazja, kochanie. Z powietrza pierogów nie ulepię. Wszystko poszło na rachunki i bilet miesięczny. Bieda.
Stał jak zamurowany, licząc, że Dorota znowu jakimś cudem coś wytrzaśnie pożyczy, znajdzie zakopaną kasę, czy wymyśli coś z zapasów.
No pięknie… I co mam zrobić?
Napij się wody. Albo połóż się spać. Głód mniej dokucza jak się śpi.
Trzasnął drzwiami i poszedł do kuchni hałasować szafkami, grzebać po opakowaniach. Pewnie wygrzebał na dnie suche makaronki, bo po chwili zapachniało gotowaną mąką. Dorota się uśmiechnęła. Czyste kluski bez masła dla gościa z 27 tysiącami na koncie.
Następne dni wyglądały podobnie. W pracy jadła porządnie, po drodze kupowała sobie kawę na wynos i pączka, spokojnie zjadając go na ławce w parku przed blokiem.
Kuba już nie był zdziwiony, a wkurzony.
To już przestaje być śmieszne! Drugi dzień żrę suche makaronki! Ty się ze mnie nabijacz?! Ty jesteś panią domu czy nie?!
Jestem żoną, nie wróżką. Bez pieniędzy nie nakarmię domu. Daj kasę zrobię zakupy, ugotuję ci rosół, usmażę kotlety. Proste?
Mówiłem nie mam! Znów opóźnienie!
No to ja też nie mam. Dieta dobrze zrobi.
Wieczorem Kuba wyszedł obrażony i wrócił z kebabem. Oczywiście dla siebie. Kasę na fastfooda jakoś znalazł. Dla Doroty nie przyniósł nic.
Minął tydzień. W domu panowała lodowata cisza. Dorota nie gotowała za niego, nie zmywała, nie prała jego rzeczy.
Skończył się proszek, powtarzała na zarzut o brudnych koszulach. Nie mam za co kupić.
Kuba próbował łapać za serce, za honor, potem za dumę.
Całkiem zobojętniałaś! Tyram, wracam do chlewu! Żryć nie ma co, koszule pomięte! Po co ja mam taką żonę?
A po co mi mąż, który nie umie zapewnić rodziny kawałka chleba i proszku do prania? Tez pracuję, nie mniej się męczę. Ale jakoś tylko ja się martwię o porządek.
Bo jesteś kobietą! To twój obowiązek!
Moim obowiązkiem jest kochać, gdy mam za co kochać. W jednostronne granie już nie gram.
W sobotę rano obudził ją zapach jajecznicy i podsmażanej kiełbasy. Wyszła do kuchni, a Kuba siedział przy stole i objadał się zadowolony.
O, wstałaś. Siadaj, zrobiłem śniadanie. Znalazłem parę drobnych w zimowej kurtce, poszedłem do Żabki.
Na stole pełen zestaw dobra kiełbasa, ser żółty, pomidory, świeża bułka. Dorota aż się uśmiechnęła.
Dzięki, nie jestem głodna skłamała. Czekała, aż się wysypie.
Kuba jadł, unikając jej wzroku. W końcu odłożył talerz.
Słuchaj, Dorka, przestańmy z tym cyrkiem. Pożyczyłem od Szymka pięć stów. Masz, idź do sklepu, zrób rosół, ugotuj coś. Tak się nie da żyć.
Położył piątkę na stole. Dorota spojrzała to na banknot, to na niego.
Od Szymka? No patrz, dobry chłopak. A oddasz z czego? Przecież nie płacą…
Oddam, najwyżej w ratach! Idź już do tego sklepu!
Dorota obróciła w palcach banknot.
Okej. Zrobię zakupy. Ale tylko dla siebie. Ty możesz jadać u Szymka, skoro taki hojny.
Ty sobie żartujesz?! Dałem ci kasę! Wspólna na dom!
Wspólna? Wstała i spojrzała mu prosto w oczy. A trzy dni temu, jak dostałeś sześć dwieście, to nie była wspólna? A dwadzieścia siedem tysięcy na koncie to czyja kasa? Fundusz głodujących mężów?
Kuba zbladł.
Ty… grzebałaś mi w kieszeniach?! Podsłuchujesz mnie?!
Nie odwracaj kota ogonem. Znalazłam przypadkiem, jak porządkowałam. I wiesz, co najgorsze? Nie to, że chowasz pieniądze. Tylko to, że patrzysz, jak liczę złotówki na podpaski, a ty jesz zupę ze składników kupionych za moje. Naprawdę ci nie wstyd?
Kuba walnął pięścią w stół.
Odkładałem! Na auto odkładałem! Moje stare ledwo jedzie! Chciałem ci zrobić niespodziankę! A ty tylko kasa i kasa!
Niespodzianka? Dorota prychnęła. Niespodzianka to kupić auto i nie dawać żony na dietę. Niespodzianka to powiedzieć: Kochanie, odkładamy razem. A ty po prostu byłeś chytry. Żyłeś na mój rachunek. Pasożytowałeś.
Bo jestem facetem! Potrzebuję auta, bo przed chłopakami wstyd mieć złom! Co się stało, że miesiąc jedliśmy żołądki? Nie umarłaś przecież!
Może nie umarłam, ale coś we mnie umarło. Szacunek. Zaufanie.
Odstawiła banknot.
Zachowaj na bilet.
Jaki bilet? Zgłupiał Kuba.
Do nowego życia. Do mamusi. Albo do wynajętego pokoju. Ja nie chcę mieszkać z kimś, kto traktuje mnie jak usługę.
Wywalasz mnie? Przez pieniądze?!
Nie przez pieniądze, Kuba. Przez brak szacunku. Pakuj się.
Nie poszedł od razu. Była jazda, krzyki, potem gadanie o futrze (za te same oszczędności), potem znowu wrzaski. Dorota była nieugięta. Miała dość patrzenia na zdzierstwo i małostkowość.
Wieczorem zebrał swoje rzeczy.
Żałować będziesz! Komu taka potrzebna jak ty, po czterdziestce zostaniesz sama! Ja znajdę sobie kogoś normalnego!
Powodzenia, rzuciła cicho i zamknęła drzwi.
Kiedy zamek szczęknął, zsunęła się na podłogę pod drzwiami. Płakać nawet nie miała siły. Po prostu poczuła pustkę.
Poszła do kuchni, tam leżała jeszcze ta sama pękata paczka kiełbasy, co kupił Kuba. Wyrzuciła ją do kosza. Otworzyła lodówkę. W środku nieskazitelnie pusto, tylko jej pojemnik z żołądkami.
No trudno powiedziała na głos. Za to teraz wiem dokładnie, gdzie trafiają moje pieniądze.
Minął miesiąc.
Dorota spacerowała z pracy przez osiedle. Był piękny, majowy wieczór, czarny bez aż pachniał. Wstąpiła do swojej ulubionej Biedronki. Wzięła słoik czerwonego kawioru (była promocja, ale co tam), ser z niebieską pleśnią, butelkę wytrawnego wina, świeże warzywa, kawałek pstrąga łososiowego.
Przy kasie zapłaciła kartą, bez stresu o saldo. Okazało się, że życie solo jest tańsze niższy czynsz, mniej rachunków, żadnego piwa, żadnych fajek, żadnych daj na benzynę.
W domu nastawiła sobie muzykę, upiekła rybę, nalała wino, usiadła przy oknie i patrzyła, jak robi się zachód nad blokami.
Zadzwonił telefon. SMS od Kuby.
Dorota, hej. Co u ciebie? Może spotkamy się, pogadamy? Przyznaję, zepsułem sprawę. Auto głupie nie kupiłem. Kasa jest. Zacznijmy od nowa? Tęsknię.
Spojrzała w ekran, upiła łyka zimnego wina. Przypomniała sobie, jak krzyczał o żołądkach z kurczaka, jak żebrała o grosze na proszek.
Usunęła wiadomość. Zablokowała numer.
Też tęskniłam powiedziała do swojego odbicia w szybie. Za sobą. Za normalnym życiem. I już więcej tego nie oddam.
Następnego dnia kupiła sobie nowe kozaki. Skórzane, polskie, porządne. I wzięła turnus do sanatorium na dwa tygodnie odłożone wolne pieniądze akurat wystarczyły.
Okazało się, że po rozwodzie życie wcale się nie kończy. Wręcz przeciwnie smakuje sto razy lepiej. I jest uczciwsze.
