Daj spokój, Kaśka, nie przesadzaj! Przyszli chłopaki, mecz obejrzeć, co w tym złego? Sto lat się nie widzieliśmy, jeszcze z podstawówki. Lepiej ogórków pokrój albo tej kiełbasy, co na święta kupiliśmy. Piwo jest, a na zagrychę, to w sumie nic nie ma słychać było głos Tomka z salonu, przebijający się przez wrzawę telewizora i rechot trzech wielkich chłopów.
Katarzyna stanęła w przedpokoju, wciąż ściskając w dłoni klucze do mieszkania. Ledwie przekroczyła próg, jedyne o czym marzyła, to zdjąć szpilki, które po dziewięciu godzinach w pracy zmieniły się w prawdziwą torturę, zmyć makijaż i walnąć się z książką na kanapę. Miała ciężki dzień roczny raport, awantura z szefową, dwa korki w deszczu. Wracała do domu jak do azylu, wymarzonej cichej przystani. A trafiła jakby do dworca Warszawa Centralna w godzinach szczytu.
W nozdrza uderzył zapach taniego piwa i suszonego śledzia. W przedpokoju, prosto na jej ukochanym beżowym dywaniku, walały się męskie buty rozmiar 45, niektóre z błotem. Ktoś zrzucił kurtkę z wieszaka leżała na podłodze jak rozdeptany kapuśniaczek.
Kasia wzięła głęboki oddech, próbując opanować drżenie rąk. Przeszła do pokoju. Obrazek jak z życia wzięty: Tomek, jej mąż, rozwalony w fotelu, kanapę okupują Wojtek, Paweł i jeszcze jakiś brodacz, chyba nieznajomy. Na szklanym stoliku tym, który specjalnie czyściła płynem, żeby nie było smug piętrzyły się butelki, paczki chipsów i góra śledziowych ości na rozłożonej gazecie.
Tomku powiedziała cicho. Przecież się umawialiśmy. Żadnych gości w tygodniu bez wcześniejszego ustalenia. Jestem zmęczona. Chcę jedynie świętego spokoju.
Tomek nawet na nią nie spojrzał, oczy miał wbite w ekran, gdzie dwudziestu dwóch milionerów biegało za piłką.
Ojeju, zaczyna się! Zmęczona, głowa boli. Kaśka, nie marudź jak emerytka. Chłopaki, no powiedzcie jej coś!
Pani domu, my naprawdę cicho! wydarł się Wojtek, który pod pojęciem cicho rozumiał mniej więcej start boeinga. Zaraz nasi strzelą gola, to może tańcować zaczniemy! Dorzuć się, wypijemy razem piwko.
Nie chcę piwa Kaśka poczuła zimną złość buzującą w środku. Chcę, żeby za dziesięć minut tu było pusto i posprzątane.
Kaśka, nie rób mi siary! Tomek wreszcie łaskawie odwrócił głowę; twarz czerwona, obrażona. Idź na kuchnię, zajmij się czymś. Może pierogów ugotuj. Chłopaki są głodni. Stoisz tylko i przeszkadzasz.
Kasia spojrzała na niego, jakby pierwszy raz w życiu widziała tego faceta. Dziesięć lat małżeństwa. Przez cały ten czas starała się być idealną żoną: przytulny dom, czystość, smaczne kolacje. Tolerowała jego wieczory w garażu, wieczne dobre rady teściowej, porozrzucane skarpetki. Ale dziś coś w niej pękło. Może kroplą przepełniającą czarę była właśnie ta śledziowa ość na stole, a może rozkaz idź gotuj pierogi.
Bez słowa ruszyła do sypialni.
_ No i się obraziła _ dobiegło zza pleców. _ Zaraz jej przejdzie, przyniesie żarcie. Ona już taka jest, szybka w obrażaniu._
Na komodzie leżał portfel Tomka. Zawsze wypróżniał kieszenie od razu po powrocie: klucze, drobniaki, karty. Kasia wiedziała, że wczoraj Tomek dostał kwartalną premię porządną, tłustą, którą mieli odłożyć na remont balkonu albo, w najgorszym wypadku, na zimowe opony.
Wzrok padł na złotą kartę bankową.
Plan powstał natychmiast szalony i odważny, na który tamta potulna Kasia w życiu by się nie zdecydowała. Ale tej Kasi już nie było. Na jej miejsce wskoczyła kobieta, która oczekuje szacunku. Albo przynajmniej rekompensaty za straty moralne.
Zgarnęła kartę. Otworzyła szafę, wyciągnęła małą torbę podróżną. Szybkie, pewne ruchy. Komplet bielizny, ulubiona jedwabna piżama (ta, którą Tomek zwie śliska i niewygodna), ładowarka do telefonu, kosmetyczka.
Z salonu dobiegł ryk: _ Gooooooooool!_ Ściany się zatrzęsły. Ktoś chyba podskoczył na kanapie.
Kasia narzuciła płaszcz, założyła buty. Spojrzała w lustro: zmęczone oczy, zaciśnięte usta.
Pierogi ci się zachciało? szepnęła do odbicia. No to zaraz ci się pierogi odwidzą.
Wyszła z mieszkania bezgłośnie, nikt nawet nie zauważył drzwi telewizor zagłuszył wszystko.
Na dworze deszcz siąpił, ale Kasi nagle zrobiło się gorąco. Adrenalina huczała w żyłach. Odpaliła telefon i zamówiła taksówkę _Komfort plus_. Nie, dzisiaj na bogato _Biznes_.
Czarny mercedes z jasną tapicerką podjechał po pięciu minutach. Kierowca w idealnie skrojonym garniturze pomógł wsiąść.
Dobry wieczór, dokąd jedziemy?
Do Grand Hotelu padła odpowiedź. Najdroższy hotel w mieście, pięciogwiazdkowy pałac z marmurowymi posadzkami i portierami w liberii. Kasia wielokrotnie przejeżdżała obok, podziwiała iluminację ale nigdy nie sądziła, że będzie tam gościć jako klientka.
Dobry wybór skinął głową kierowca.
W drodze telefon w torbie wibrował. Tomek dzwonił widocznie skończyły się reklamy, a brzuszki domagały się pierogów. Kasia przełączyła na tryb cichy. Niech szuka, niech się domyśla, że jest w sklepie po śmietanę.
W lobby Grand Hotelu pachniało drogimi perfumami i żywymi kwiatami. Gigantyczny żyrandol błyszczał jak z bajki. Kasia podeszła do recepcji.
Dobry wieczór. Ma pani rezerwację?
Nie położyła na ladzie złotą kartę męża. Potrzebuję apartamentu. Luksusowego, z jacuzzi i widokiem na rzekę.
Recepcjonistka ani na moment nie zawahała się z uśmiechem.
Mamy piękny apartament na siódmym piętrze, śniadanie i całodobowy dostęp do spa w cenie. Koszt to sześć tysięcy złotych za dobę. Zarejestrować?
Sześć tysięcy. Prawie połowa jej pensji. Lub jedna trzecia premii Tomka. Tryb oszczędnej żony zadrżał, ale Kasia kopnęła go mentalnie w cztery litery.
Zarejestruj, proszę.
Poproszę dowód osobisty.
Przyłożyła kartę do terminala. Pik. Transakcja zatwierdzona. Aż wyobraziła sobie telefon Tomka, leżący gdzieś przy chipsach i piwie, drgający z powodu SMS: _Transakcja 6 000 PLN GRAND HOTEL._
Szybko się domyśli? Pewnie nie. Przecież mecz jest ważniejszy niż kasa.
Boy hotelowy zaprowadził ją do apartamentu. Gdy otworzył drzwi, Kasię zatkało. To nie był zwykły pokój to były królewskie komnaty. Ogromne łóżko king size z białą pościelą, salonik z miękkimi fotelami, łazienka wielkości jej kuchni, wszystko w marmurach. A za szybą światła nocnego miasta w pełnej okazałości.
Została sama, od razu ściągnęła szpilki i przeszła bosą stopą po miękkiej wykładzinie. Sięgnęła do minibaru. Mała butelka szampana kosztowała tyle, co skrzynka tego piwa, które aktualnie pili znajomi Tomka.
A co tam powiedziała głośno i otworzyła bąbelki.
Nalewając szampana, usiadła w fotelu i włączyła telefon. Piętnaście nieodebranych połączeń. Trzy smsy na Messengerze.
Kaśka, gdzie jesteś?
Po majonez poszłaś? Kup śmietanę!
Katarzyna, gdzie się podziałaś? Chłopaki głodni!
Żadnego zatroskania tylko żądania i pretensje. Kasia upiła łyczek zimnego szampana. Boże, jak dobrze…
Przyszedł kolejny sms.
Kasia, przyszedł dziwny sms o transakcji na 6 tysięcy! Ty coś kupiłaś? Gdzie twoja karta? Weź odpisz!
No, zauważył. Kasia uśmiechnęła się pod nosem i zadzwoniła do obsługi pokojowej.
Dobry wieczór, chciałabym zamówić kolację do pokoju. Tak, wiem, że późno, ale jestem głodna. Sałatka z owocami morza, stek średnio wysmażony, tiramisu i butelkę czerwonego, dobrego wytrawnego. Proszę doliczyć do pokoju.
Włączyła wodę do wanny, wsypała pachnącą sól, zanurzyła się po uszy w ciepłej pianie. Telefon znów dzwonił jak oszalały Tomek dzwonił bez przerwy.
Odebrała dopiero, gdy już się relaksowała z zamkniętymi oczami.
Halo?
Kasia! Ty oszalałaś?! wydarł się Tomek do słuchawki. W tle wyjątkowa cisza. Pewnie koledzy czują, że coś się kroi. Gdzie jesteś? Jakie wydatki?! 6 tysi na co? Futro kupiłaś?!
Nie, kochanie, nie futro spokojnie odpowiedziała Kasia. Kupiłam sobie spokój i szacunek. Jestem w hotelu.
W hotelu?! Po co?!
Po to, że w domu smród śledzia i zrobiłeś melinę. Po to, że jestem zmęczona, a Ty mnie po raz kolejny olałeś. Kazałeś mi gotować pierogi. Ja nie chcę gotować pierogów. Ja chcę steka i piankę w jacuzzi.
Jesteś pijana? Wróć natychmiast! To wspólna kasa! Miała pójść na balkon!
Balkon poczeka. Moje nerwy nie. A zaraz przyjdzie kolejny sms za kolację. Spokojnie, to tylko siedem stów, góra.
Siedem stów za kolację?! Kaśka, chyba cię pogięło! Pierogi w domu są!
Smacznego, Tomku. Niech Ci Wojtek ugotuje. Albo Paweł. Przyjaciele są do pomocy.
Kasia, przestań histeryzować! Wracaj natychmiast! Koledzy już wychodzą!
Naprawdę? A zapach śledzi też wyjdzie? I góra naczyń magicznie zniknie? Nie, Tomku. Zapłaciłam za dobę planuję skorzystać z całości. A rano idę jeszcze na masaż. Podobno jest super spa.
Jaki masaż?! Za ile?! Kasia, to rozbój! Wróć, posprzątam! Nawet podłogę sam zmyję!
Miło mi, że obudził się w tobie instynkt gospodarza. Poćwicz. Wrócę jutro na obiad. Jak będziesz wrzeszczał, przedłużę o kolejną dobę. Kartę mam przy sobie.
Rozłączyła się i wyłączyła telefon.
Chwilę później kelner przywiózł zamówienie stół nakryty białym obrusem, srebrne sztućce, parujący stek i piękny deser. Kasia objęła się puszystym szlafrokiem, jadła boskiego steka i patrzyła przez okno na rozświetlone miasto.
Po raz pierwszy od wielu lat nie czuła się kucharką, służącą ani opiekunką tylko Kobietą. Drogą, rozpieszczoną, taką którą warto kochać. I choć musiała kochać samą siebie, nawet kosztem wspólnych pieniędzy było warto.
Noc miała wspaniałą. W łóżku jak na chmurze, bez chrapiącego męża i walki o kołdrę. Rano obudziła ją jasność zza zasłon. Przeciągnęła się, poczuła rozluźnione ciało i odprężoną głowę.
Zeszła do spa. Basen, hammam, masaż. Masażystka z silnymi rękami mówiła z uśmiechem: Ojej, jak Pani spięta, trzeba dbać o siebie.
Od teraz będę przyrzekła Kasia, czując jak opuszcza ją zmęczenie i ból.
Gdy wyszła z hotelu, była już druga po południu. Włączyła telefon zalały ją powiadomienia. Dziesiątki nieodebranych, a na górze jeden od Tomka: _Wszystko posprzątane. Czekam. Pogadamy._
Zamówiła taksówkę _Komfort plus_ i pojechała do domu.
Klucz przekręcił się w zamku. W mieszkaniu pachniało domestosem i cytryną. I jeszcze trochę skruszoną dumą faceta.
Tomek siedział w kuchni przy herbacie, zimnej już od dawna. Wszędzie błysk. Żadnych śladów po wczorajszym armagedonie. Dywan czyściusieńki, podłogi umyte, naczynia błyszczą w szafkach. Nawet kuchenka była ogarnięta.
Na widok żony Tomek poderwał się. Wyglądał jak skacowany, z workami pod oczami. Pewnie nie miał tak spokojnej nocy jak ona.
Wróciłaś odetchnął z ulgą. No, Kaśka, szacun Mało brakowało, a zawału bym dostał. Wiesz w ogóle ile wydałaś?
Kasia podeszła, wrzuciła kartę na stół.
Wiem. Osiem tysięcy czterysta pięćdziesiąt złotych. To cena mojego spokoju i twojej lekcji.
Tomek złapał się za głowę.
Osiem tysięcy za jedną noc! Przecież to połowa remontu!
Policz sobie, ile kosztuje sprzątaczka, kucharka i psycholog na dziesięć lat odpowiedziała spokojnie, patrząc mu prosto w oczy. Przyzwyczaiłeś się, że jestem wygodna. Milczę, znoszę, obsługuję twoich znajomych. Moje nie nic nie znaczy. Wczoraj pokazałeś mi, że masz gdzieś moje uczucia. Przyprowadziłeś imprezę do domu w środku tygodnia. Sprawiłeś, że poczułam się zbędna w swoim mieszkaniu.
Tomek chciał coś powiedzieć, ale zamilkł.
To jakoś tak samo wyszło. Chłopaki się napraszali
Języka ci zabrakło odmówić? Czy chłopaki są ważniejsi niż żona? słowa Kasi były ostre jak brzytwa. Słuchaj, Tomek: jeśli jeszcze raz zrobisz taką imprezę bez mojej zgody, wyprowadzę się. I nie do hotelu, tylko na stałe. Rozwód będzie kosztował cię sporo więcej niż te osiem tysięcy.
Tomek milczał, patrząc to na żonę, to na swoją czystą kuchnię wyczyszczoną całą noc, przeklinając pod nosem kumpli i chipsy. W końcu pojął, że to nie są żarty. Tamta łatwa żona Kaśka już nie istnieje. Siedzi przed nim zmieniona, piękna, wypoczęta i bardzo nieobliczalna kobieta.
No dobra mruknął wreszcie, spuszczając wzrok. Przesadziłem. Wojtek też świnia jest. Powiedziałem mu już, że więcej nie przyprowadzi chłopaków.
Bardzo dobrze Kasia wstała. Głodna jestem. Pierogi zostały, czy wszystko zjedliście?
Tomek się ożywił.
Nie! Zrobiłem rosół. Z torebki, co prawda, ale z ziemniakami. Chcesz?
Kasia ledwo się nie uśmiechnęła. Rosół z torebki. Osiągnięcie jak na Herkulesa.
Chcę. Nalewaj.
Jedli w ciszy. Tomek zerkał na nią co chwilę podejrzliwie. A Kasia jechała ten lekko przesolony rosół i myślała, że te 8 tys. były najlepszą inwestycją w ich małżeństwo. Czasem, żeby ktoś cię docenił, trzeba stać się bardzo drogą kobietą. Dosłownie.
Wieczorem, oglądając razem film (Tomek dał jej wybrać, więc leciał romans, który zwykle nazywał bzdurą dla bab), Tomek przysunął się i objął ją.
Kaśka
Hm?
A rzeczywiście fajnie tam było? W hotelu?
Super. Jacuzzi, widok na Wisłę, mięciutki szlafrok
A może byśmy kiedyś razem? Na rocznicę? Tylko, wiesz, musimy trochę odłożyć.
Kasia położyła mu głowę na ramieniu.
Zrobimy to kiedyś. Tylko kartę trzymaj przy sobie. Mało to nigdy nie wiadomo, kiedy znowu najdzie mnie na steka o północy.
Tomek zaśmiał się nerwowo i objął ją mocniej.
Już teraz nauczę się sam robić steki. Wyjdzie taniej.
Minęło pół roku. Goście w ich domu pojawiali się tylko, gdy wcześniej Kasia się na to zgodziła, i tylko w weekendy. A co najdziwniejsze, Tomek sam zaczął po sobie sprzątać. Widocznie groźba powrotu Kasi z Grand Hotelu i te osiem tysięcy z konta zadziałały lepiej niż lata próśb i rozmów.
A Kasia założyła sobie osobne konto. Nazwała je Fundusz Awaryjny. I odkładała tam trochę z każdej wypłaty. Ot, dla własnego spokoju. Gdyby co, zawsze ma kasę na apartament z widokiem na Wisłę. A świadomość taka grzeje lepiej niż niejeden kominek.
No, jak dla mnie, morał jest prosty: musisz się kochać i szanować, bo nikt inny za Ciebie tego nie zrobi!
