Mój mąż w wieku 45 lat zapomniał o moich urodzinach, które wypadały 27 lutego, a tego samego dnia pojechał z kolegami na ryby: podczas jego nieobecności przygotowałem dla niego taka niespodziankę, że tej daty już na pewno nigdy nie zapomni…
Z biegiem lat u mojego męża wykształciła się osobliwa cecha. Perfekcyjnie pamiętał, kiedy wymienić olej w samochodzie, kiedy jego kumple umawiają się na ryby i kiedy zaczyna się najlepszy połów. Natomiast rodzinne rocznice, urodziny czy inne ważne daty jakby same znikały z jego pamięci.
Najczęściej ratowałem sytuację z wyprzedzeniem. Sugerowałem, zostawiałem mu karteczki, a czasami pytałem wprost. Jednak 45. urodziny chciałem przeżyć inaczej. Bez proszenia i naprowadzania. Naiwnie wierzyłem, że ćwierćwiecze małżeństwa czegoś go nauczyło.
W piątek rano Andrzej latał po mieszkaniu, pakując wędkarskie przybory i plecak.
Wiesiu, widziałaś mój termos? Chłopaki już czekają. Jedziemy nad Bug, ponoć świetnie bierze. Wrócę w niedzielę, zasięgu raczej nie będzie.
Cmoknął mnie szybko w policzek, nawet na mnie nie spojrzał.
Nie nudź się, kup sobie coś dobrego.
Drzwi trzasnęły. Podszedłem do kalendarza. Data zakreślona na czerwono. Moje urodziny. Nie tylko zapomniał on wybrał właśnie ten dzień na wyjazd.
Najpierw zabolało. Potem wewnątrz zrobiło się zimno i cicho. W głowie zaświtała mi myśl, jak pokazać mężowi miejsce, gdzie ryby i kumple nie powinny stać wyżej niż ukochana żona. Zacząłem realizować ten plan. Po jego powrocie czekała na niego niespodzianka. Tego dnia już nigdy nie zapomni.
Opowiem, co zrobiłem.
Mój mąż miał swoją skrytkę. Nietykalny zapas, który skrzętnie odkładał na nowy silnik do łódki. Pieniądze trzymał w sejfie. Kod znałem, bo jego niesamowita pamięć czasem zawodziła.
Kwota była poważna. Prawie trzysta tysięcy złotych. Otworzyłem sejf i podjąłem decyzję.
Weekend wyglądał tak, jak jeszcze nigdy sobie nie pozwoliłem. Zamówiłem catering, zaprosiłem przyjaciółki, udekorowałem mieszkanie kwiatami. Muzyka, śmiech, szampan. Następnego dnia kolacja w restauracji z widokiem na Warszawę. Potem relaks w SPA.
A na finał broszka, o której marzyłem od dawna, ale wciąż sobie jej odmawiałem przez te wspólne plany.
W niedzielę wieczorem drzwi się otwarły. Andrzej wszedł zadowolony, z wiadrem pełnym ryb.
No to witaj trofeum! Fajnie odpoczęliśmy!
Wszedł do salonu i stanął jak wryty. Na stole puste butelki po winie, w kącie kosze kwiatów, na kanapie torby z najdroższych sklepów.
Co tu się działo? Mieliśmy gości?
Byli, spokojnie odparłem. Miałem urodziny. Czterdzieści pięć lat. Pamiętasz, kochanie?
Zamarł, po chwili westchnął.
Cholera… Wiesiu, naprawdę zapomniałem. Wszystko się zakręciło. Przepraszam…
Rozumiem, przerwałem mu. Dlatego postanowiłem się nie smucić. Sam wszystko zorganizowałem. I prezent też wybrałem bez twojej pomocy.
Spojrzał nerwowo w kierunku gabinetu. Drzwiczki do sejfu były uchylone. Zbladł i popędził sprawdzić. Po minucie wrócił z pustym spojrzeniem.
Gdzie są pieniądze? Tam nie ma nic. Co z moimi oszczędnościami?
Wszystko jest tu, rozłożyłem ręce, pokazując pokój.
Wszystko wydałeś? To przecież silnik! Dwa lata na to zbierałem!
A ja cierpliwie czekałem dwadzieścia pięć lat, powiedziałem cicho, ale stanowczo. Zapomniałeś o moim jubileuszu. Zrobiłem, by ten dzień zapisał się w twojej pamięci na zawsze.
Usiadł ciężko na kanapie i patrzył to na wiadro z rybami, to na pusty sejf, to na mnie. Trudno się było kłócić w końcu pieniądze są wspólne.
Rybę czyścił w milczeniu.
Minęło pół roku. Na silnik odkłada od nowa. Ale teraz w jego telefonie co chwila pojawiają się przypomnienia miesiąc, tydzień i dzień przed każdą ważną rodzinną datą. Czasem lekcja kosztuje dużo. Ale tę zapamiętał na zawsze.
