Anna pochodziła z małego miasta, gdzie kawalerka kosztowała dosłownie grosze. Kupiłem jej takie mieszkanie, a ona o tym nie miała pojęcia. Gdy byłem w delegacji, urodziło się nasze dziecko. Anna rodziła w zwykłym szpitalu miejskim, ale później mówiła mi, że poród odbył się w prywatnej klinice… A poza tym: pieniądze, które wysyłałem jej na zakupy spożywcze, wydawała z ogromną rozwagą. Kiedy byłem w domu, lodówka uginała się od kiełbasy, ryb i różnych specjałów, ale ledwo wyjeżdżałem, oszczędności zaczynały się od nowa.
Nigdy nie kupowała córce rzeczy w sklepie. Albo dostawała coś od życzliwych sióstr z parafii, albo wyszukiwała na Allegro używane ubranka. Tak przez lata uzbierała na własne mieszkanie. Anna często prosiła swoją mamę, żeby została z wnuczką, a sama w tajemnicy dorabiała sprzątając albo opiekując się dzieckiem sąsiadki. Mówiłem sobie, że sam jestem sobie winny Anna była dla mnie zawsze idealną żoną. Robiła wszystko, o co ją prosiłem. Pochodziła ze wsi, a ja Warszawiak z dużego miasta zawsze wydawałem jej rozkazy. Ale z czasem Anna zaczęła przygotowywać się do ucieczki. Widziałem, że żyje w strachu wiedziała, że w końcu mogę przesadzić. I wtedy nie byłoby już powrotu.
Zawsze potrafiła dobrze manipulować wydatkami. Kupowała małej kilka jabłek, a w domu mówiła, że przyniosła całą siatkę owoców. Anna potrzebowała dwóch i pół roku, by zebrać odpowiednią sumę. Gdy po raz kolejny wyjechałem w interesach, ona spakowała się, zabrała córkę i uciekła. Dzień wcześniej złożyła w sądzie papiery rozwodowe. Próbowałem je odnaleźć. Dzwoniłem, obiecywałem, że od tej pory niczego jej nie zabraknie żadne krzyki, żadne groźby. Niestety, czasem jednak dzwoniłem i groziłem, mówiąc, że nie spocznę, dopóki nie odzyskam mojej rodziny.
Wkrótce dowiedziałem się, że Anna znalazła sobie nowe życie. Oczywiście ja też nie byłem święty szybko związałem się ze studentką. Teraz myślę, że historia może się dla mnie powtórzyć. Ale nie mogę jej winić oszczędności, które zgromadziła, to i tak nic wobec tego, przez co przeszła. W końcu głodowała, żeby uzbierać na swoje mieszkanie. Wiem, że nie miała innego wyjścia. Musiała uratować siebie i naszą córkę.
Dziś już rozumiem: nie można nikogo zmusić do szczęścia własnym kosztem. I choć długo tego nie pojmowałem, wiem, że zaufanie trzeba budować, a nie kupować za złotówki.
