Przebaczenie jest bardzo ważne, chociaż jest trudne. Nawet najgorsi ludzie powinni umieć wybaczać, ponieważ nagromadzona w duszy nienawiść niszczy całe życie. Wiele osób pomyśli, że ta historia jest nieprawdziwa, ale w życiu zdarza się to częściej, niż nam się wydaje…
„Mój synek ma dziewięć lat, nie widział swojej matki od sześciu. Gdy skończył zaledwie dwa lata, moja żona nas opuściła. Tak po prostu, zrzekła się praw rodzicielskich i nigdy nie łożyła na utrzymanie dziecka. Byłem zdruzgotany. Całkowicie pochłonął mnie ból, rozpacz i złość. Postanowiłem, że zrobię wszystko co w mojej mocy aby zapewnić Stasiowi wszystko czego potrzebuje i oszczędzić mu niepotrzebnych zmartwień. Wiedziałem, że szczęśliwy rodzić to też szczęśliwe dziecko. Poszedłem więc nawet po pomoc do psychologa. Mały człowiek wszystko rozumiał. Nigdy go nie oszukiwałem. Nie sprzedawałem mu bajek w stylu „Twoja mamusia jest sławną modelką i wyjechała do Dubaju”. Byliśmy najlepszymi kumplami.
Pewnego dnia moja była żona zadzwoniła i powiedziała, że zdiagnozowano u niej nowotwór złośliwy. Chciała się spotkać, pogadać. Umówiliśmy się na spotkanie w lokalnym parku. I chociaż prosiła Stasia, by dał jej przynajmniej kilka godzin na wyjaśnienia, wystarczyło mu piętnaście minut. Nie chciał jej więcej widzieć.
Kilka lat później dowiedziałem się, że ma kolejną rodzinę, a nawet dzieci.
Te informacje dotarły również do naszego synka… Wcale go to nie zmartwiło. Staś był taki spokojny i opanowany! To, co mi wtedy powiedział, stało się dla mnie najlepszą lekcją: „Tatusiu, dobrze, że mama ma rodzinę! To znaczy, że nauczyła się być w końcu dobrym człowiekiem… Tak się cieszę, że ułożyła sobie życie.” Byłem wzruszony i widziałem, że Stasio też ma oczy pełne łez. Po tych szalenie mądrych słowach mojego dziecka zrozumiałem co to jest moc przebaczenia.
