Mamo, to my twoi synowie Mamo głos drżał im w gardłach.
Helena i Stanisław całe życie znali tylko biedę. Kobieta dawno już pogodziła się z myślą, że szczęście i dostatek nigdy nie będą jej dane. Kiedyś, jeszcze jako młoda i zakochana dziewczyna, snuła piękne wizje o lepszym jutrze. Życie jednak rozminęło się z jej marzeniami. Stanisław harował ponad siły, a pieniędzy zawsze brakowało. Na domiar złego Helena zaszła w ciążę, jedno dziecko po drugim, trzech synów. Zostawiła pracę. Jedna pensja męża nie wystarczała nawet na podstawowe potrzeby. Chłopcy rośli jak na drożdżach, potrzebowali nowych ubrań, butów.
Cała wypłata momentalnie znikała na jedzenie, rachunki i codzienne sprawy. Po dwunastu latach takiego życia cienie i zmęczenie pojawiły się w ich rodzinie. Stanisław, zrezygnowany, zaczął zaglądać do kieliszka. Przynosił wszystko do domu, ale każdego dnia wracał podpity. Helena nie umiała już patrzeć na jego upadek. Pewnego wieczora, widząc go z kolejną niedopitą butelką wódki, nie wytrzymała. Wyrwała mu ją z ręki i wypiła duszkiem. Od tej chwili piła razem z nim.
Paradoksalnie, wtedy poczuła ulgę. Codzienne troski jakby się rozmyły. Z czasem zaczęła nawet czekać na kolejne zdrowie przynoszone przez męża. Od tej pory pili już razem.
O dzieciach zupełnie zapomniała. Ludzie z sąsiedztwa dziwili się, jak bardzo wódka potrafi zmienić człowieka. Z czasem chłopcy zaczęli chodzić po wsi, prosząc o jedzenie. W końcu sąsiadka, pani Zofia, nie wytrzymała:
Helena, oddaj ich do domu dziecka, bo tu tylko konać z głodu będą. Jak możesz tak pić i w ogóle nie myśleć o chłopcach?
Te słowa długo nie dawały Helenie spokoju. Myśl błyskała w głowie niczym ukłucie. Może faktycznie bez dzieci byłoby łatwiej? Po pewnym czasie, wspólnie ze Stanisławem, podjęli decyzję oddali synów do domu dziecka. Chłopcy płakali, wciąż czekali na mamę i tatę, ale nikt już po nich nie przyszedł. Helena i Stanisław zapomnieli o nich zupełnie.
Minęło kilka lat. Każdy z chłopców opuszczał dom dziecka, dostawał małe, jednopokojowe mieszkanie komunalne. Przynajmniej mieli dach nad głową. Wszyscy się ułożyli, podjęli proste prace. Zawsze trzymali się razem, wspierali w ciszy. O rodzicach milczeli, choć w środku wciąż chcieli ich zobaczyć i zapytać dlaczego?.
Pewnego dnia umówili się i pojechali samochodem na wieś, pod dom, w którym kiedyś żyli. Po drodze spotkali matkę, która ledwo szła, podpierając się na starej torbie z zakupami. Przeszła obok, nie poznając synów.
Mamo, to my twoi synowie Mamo
Popatrzyła na nich pustym wzrokiem. Wtedy rozpoznała ich twarze.
Nagle łzy popłynęły jej po policzkach. Zaczęła szlochać i prosić o wybaczenie. Ale jak się wybacza coś takiego? Chłopcy stali bez słowa, niepewni, co powiedzieć. Aż w końcu zrozumieli, że mimo wszystko to ich matka. I przebaczyli.
