Mamo, chcesz dać nasze mieszkanie synowi brata? A potem przyjdziesz do mnie mieszkać? Nie wpuszczę!
Nawet o tym nie myśl! Mamo, ogarniasz, co mówisz? On cię od razu wyrzuci, naprawdę tego nie widzisz?
Zofio, nie sprzeczaj się ze mną! Tak postanowiłam!
Na początku matka próbowała się trzymać twardo, pokazać niezależność i pewność swoich słów. Ale potem rozpłakała się, bo w głębi duszy wiedziała, że postępuje niesprawiedliwie wobec własnej córki.
Chodziło o to, że Mateusz, młodszy brat Zofii, zawsze był jej ulubieńcem. Tak wyszło Elżbieta Stanisławówna urodziła go, gdy miała ponad trzydzieści lat. A Zofię z młodzieńczego zauroczenia, z przypadku.
Dlatego traktowała córkę po macoszemu jest i dobrze. Wychowywała ją głównie babcia, bo Elżbieta Stanisławówna w tamtych latach postanowiła skończyć studia.
Mateusza zaplanowała świadomie, gdy wyszła ponownie za mąż i cieszyła się macierzyństwem.
Zofia widziała to wszystko doskonale. Tylko jednego nie rozumiała dlaczego matka tak jawnie ich dzieli.
Zwykle rodzice starają się to robić dyskretnie, a tu matka nawet nie ukrywała, że Mateusz jest jej bliższy.
A potem jeszcze dziwi się, że między rodzeństwem nigdy nie było ciepłych relacji. No cóż, chyba były ku temu powody?
I co tu mówić. Mateusz od dziecka dostawał wszystko, co najlepsze. Podczas gdy Zofia musiała zadowalać się resztkami i nawet nie śmiała narzekać.
I zawsze dawali mu więcej pieniędzy. Przecież to mężczyzna, tak musi być. A to, że młodszy od Zofii o kilka lat? To nie ma znaczenia.
Zapamiętaj! Mateusz, jak dorośnie, sam będzie zarabiał i utrzymywał rodzinę. A póki co, ja muszę mu pomóc!
Mamo, a co ze mną?
A ty? Twoim zadaniem jest dobrze wyjść za mąż i trzymać się męża stwierdziła matka z przekonaniem, nakrywając do stołu.
Na co Zofia zaprotestowała, mówiąc, że nie zamierza zależeć od mężczyzny i chce rozwijać się jako osoba. Także zawodowo.
Co ty za bzdury opowiadasz, na miłość boską! Samo ci się nie śmieszno?
A co takiego powiedziałam?
Chociażby to, że nikt w naszej rodzinie tak nie myślał.
Więc będę pierwsza.
Zofia zupełnie nie rozumiała logiki matki i nie chciała się jej podporządkować. Właśnie dzięki takiemu podejściu wkrótce wyprowadziła się na wynajmowane mieszkanie.
Ten krok był dla niej jak łyk świeżego powietrza. Bo życie pod jednym dachem z bratem i matką stało się nie do zniesienia. Im była starsza, tym było trudniej.
Ale oni specjalnie się nie zmartwili. W mieszkaniu zrobiło się więcej miejsca. Minęło pięć lat. W tym czasie Zofia zdążyła wziąć kredyt na mieszkanie i go spłacić.
Tymczasem Mateusz wciąż żył z matką i przyprowadził do tego samego mieszkania żonę. Kilka miesięcy później urodziło im się dziecko.
Elżbieta Stanisławówna z natury była osobą, która potrafiła zadowolić się tym, co ma. Tę postawę zachowywała do pewnego czasu.
Wyobraź sobie, córko, sąsiadka kupiła sobie zmywarkę. No, nie sama oczywiście. Dzieci jej podarowały.
To dobrze.
Żebym i ja taką miała, ale boję się nawet zająknąć!
Dlaczego?
Bo Mateusz teraz ma problem z pracą. Lada dzień go zwolnią i będzie szukał nowej, a Ala, jego żona, siedzi na macierzyńskim i dostaje grosze.
Mateusz miał jeszcze jedną cechę nie lubił dzielić się swoimi pieniędzmi. W pełni mu odpowiadało życie na koszt matki. Jakby produkty w lodówce pojawiały się same.
Mateuszu, kiedy w tobie w końcu odezwie się sew
