Nazywam się Tomasz Wróbel, mam trzydzieści cztery lata i przez osiem lat prowadziłem warsztat samochodowy przy ulicy Grunwaldzkiej w Bydgoszczy — ten sam, który zbudował mój teść, Henryk. Teraz mieszkam w wynajętej kawalerce na Fordonie i codziennie rano widzę z okna komin cukrowni, o której nikt już nie pamięta, że kiedyś tu pachniało burakami cukrowymi. To jedyny zapach, który mi tu jeszcze coś mówi.
Ożeniłem się z Martą jedenaście lat temu. Henryk od początku patrzył na mnie tak, jakby sprawdzał gwint na śrubie — czy nie polizga. Ja się nie obrażałem. Wiedziałem, że warsztat to całe jego życie, że stawiał go cegła po cegle, kiedy Marta miała pięć lat, i że oddanie mi kluczy do bramy było dla niego czymś w rodzaju oddania córki po raz drugi.
Kiedy Henryk zaczął chorować, to ja go woziłem na dializy do szpitala przy ulicy Ujejskiego, trzy razy w tygodniu, o szóstej rano, zanim otworzyłem warsztat. Marta pracowała w przychodni na drugiej zmianie i fizycznie nie mogła. Nikt mi za to nie dziękował specjalnie, bo w rodzinie się zakłada, że zięć po prostu wozi. No i woziłem, prawie dwa lata.
Problem zaczął się, kiedy Henryk zapisał warsztat na Martę, a nie na mnie, mimo że to ja w nim pracowałem od ośmiu lat i wpompowałem w niego własne oszczędności — dwadzieścia sześć tysięcy złotych na nowy podnośnik i kompresor, bo stary sprzęt się sypał. Nie miałem z tym problemu jako takiego — rozumiem, że dzieci dziedziczą po rodzicach, nie zięciowie. Problemem było to, co zrobiła teściowa, Danuta, dwa tygodnie po pogrzebie.
Zebrała nas w kuchni, tej samej, w której przez jedenaście lat piłem z nią kawę na czczo, i powiedziała, że skoro warsztat jest teraz na Martę, to ja mam z tego wyprowadzić się „na trochę", żeby ona z córką „mogły to sobie poukładać bez zamieszania". Zapytałem, co to dokładnie znaczy. Danuta odpowiedziała, że najlepiej, żebym oddał klucze do bramy już w ten weekend, bo ona chce, żeby prowadził to ktoś, kto „umie liczyć, a nie tylko kręcić śrubokrętem".
Marta siedziała przy stole i nie powiedziała ani słowa. Patrzyła w kubek z zimną już kawą, jakby to on miał odpowiedzieć za nią.
Nie krzyczałem. Wstałem, wyjąłem z kieszeni pęk kluczy — od bramy, od biura, od szafki z dokumentami — i położyłem je na stole obok cukiernicy. Powiedziałem tylko, że skoro warsztat jest firmy Marty, to niech firma Marty znajdzie sobie mechanika, bo ja od poniedziałku nie przychodzę.
Danuta chyba myślała, że blefuję. Że wrócę w poniedziałek, bo gdzie ja się podzieję, przecież to moje życie od ośmiu lat. Nie doceniła jednego — że ja te dwadzieścia sześć tysięcy na sprzęt wziąłem z własnego konta, na swoje nazwisko, i mam na to fakturę.
W poniedziałek zamiast do warsztatu pojechałem do prawnika na ulicy Gdańskiej. Nie po to, żeby odbierać Marcie spadek — na to bym się nie odważył, i szczerze mówiąc, nie chciałem. Chciałem odzyskać swoje. Podnośnik dwukolumnowy i kompresor śrubowy, kupione na fakturę na moje nazwisko, stanowiły mój majątek osobisty, niezależnie od tego, na kogo była zapisana nieruchomość. Prawniczka, pani Ilona, powiedziała, że sprawa jest prosta: albo firma mi to odkupi po wartości rynkowej, albo zabieram sprzęt fizycznie.
Zadzwoniłem do Marty tego samego wieczoru. Powiedziałem jej wprost — nie do mamy, do niej — że w czwartek przyjadę z ekipą od demontażu i zabiorę podnośnik oraz kompresor, chyba że do tego czasu ktoś przeleje mi dwadzieścia sześć tysięcy na konto. Marta milczała chwilę, potem powiedziała, że to niesprawiedliwe, że przecież warsztat beze mnie nie będzie działał. Odpowiedziałem, że to akurat nie jest już mój problem.
W czwartek o dziesiątej rano stałem przed bramą z dwoma chłopakami z firmy transportowej i papierem od pani Ilony, który jasno stwierdzał, że sprzęt jest moją własnością. Danuta wyszła z biura w tym swoim niebieskim swetrze, w którym zawsze robiła zakupy na targu przy Wenecji, i zaczęła krzyczeć, że okradam rodzinę. Sąsiad z warsztatu wulkanizacyjnego obok wystawił głowę zza rolety, ale nic nie powiedział, tylko patrzył.
Nie kłóciłem się z Danutą. Pokazałem jej fakturę i zapytałem, czy ma dwadzieścia sześć tysięcy w gotówce, bo jeśli tak, chłopaki wracają do busa i jadą do domu. Nie miała. Podnośnik i kompresor wyjechały z warsztatu tego samego dnia, owinięte folią, na lawecie.
Marta zadzwoniła do mnie w piątek. Nie płakała, tylko zapytała cicho, co teraz. Powiedziałem jej, że mieszkanie zostawiam jej i mamie do rozstrzygnięcia między sobą, że wprowadzam się na Fordon, i że dokumenty rozwodowe złożę w poniedziałek u pani Ilony. Warsztat bez podnośnika i kompresora stał zamknięty przez trzy tygodnie — Danuta próbowała zatrudnić mechanika z ogłoszenia, ale nikt nie chciał pracować na sprzęcie sprzed piętnastu lat, tym, który się sypał.
Sprzedałem podnośnik i kompresor firmie serwisowej w Solcu Kujawskim za dwadzieścia dwa tysiące — trochę straciłem na przewozie i na tym, że sprzęt był już używany rok. Resztę, cztery tysiące, dołożyłem sobie do kaucji za kawalerkę.
Dziś rano, robiąc kawę w tej wynajętej kuchni, gdzie zamiast obrusu w kwiatki, jaki miała Danuta, leży zwykła cerata w kratkę, dostałem SMS od Marty. Pisała, że mama sprzedała w końcu warsztat jakiemuś deweloperowi pod pawilon handlowy, bo nikt nie chciał tam pracować bez porządnego sprzętu, i że żałuje tamtej rozmowy w kuchni. Odpisałem tylko: „Powodzenia, Marta". Nic więcej. Zostawiłem telefon na parapecie, obok kubka, i poszedłem się ogolić, bo o dziewiątej miałem rozmowę o pracę w serwisie przy Fordońskiej — na etat, na czyjeś nazwisko na szyldzie, ale przynajmniej na własnym sprzęcie, którego nikt mi już nie zabierze.
