Z matką toczę od paru miesiĘcy burzliwą dyskusję, wszystko przez jej oskarżenia, że staram się odciąć od niej wnuczka. Często namawiała mnie, żebym przywiozła chłopca do niej na parę dni, ale ignorowała fakt, że on ma jeszcze inną babcię i dziadka oraz zajęcia szkolne i treningi sportowe. Wreszcie, podczas tegorocznych wakacji, zdecydowaliśmy się pojechać na tydzień na wieś do matki. Mieliśmy zamiar dobrze się bawić i odpocząć na łonie natury. Mama przywitała nas otwartymi ramionami i szerokim uśmiechem.
Wciąż dopytywała wnuczka o szkołę, pytała o sportowe osiągnięcia i czy ma fajnych kolegów, na co mój syn odpowiadał niechętnie. Nic dziwnego, nie spotykają sie często, więc był wstydliwy. Po obfitym obiedzie, razem posprzątałyśmy stół i zmyłyśmy naczynia, po czym wszyscy poszliśmy spać. Następnego dnia matka obudziła mnie wcześnie rano i poprosiła, abym zaopiekowała się domem, gdy ona pójdzie do pracy.
Myślałam, że żartuje. W końcu, jak można iść do pracy, kiedy w domu są goście, na których przyjazd tak długo czekała? Ale nie, ona faktycznie poszła do pracy. Wróciła dopiero pod wieczór, zmęczona i śpiąca. Nie zwróciła uwagi na wnuczka i od razu poszła do łóżka. Przez cały tydzień zajmowałam się jej domem i synem, podczas gdy mąż naprawiał usterki na podwórku. Staliśmy się po prostu darmową siłą roboczą, nawet obiady musiałam robić sama. Wróciliśmy do domu dzień wcześniej, co oczywiście wywołało oburzenie matki – bo przecież zapowiadaliśmy, że zostaniemy dłużej…
Nie mogę zrozumieć, dlaczego tak uparcie nas do siebie zapraszała, skoro wiedziała, że zostaniemy sami. Teraz niech się nie dziwi, jeżeli znów nie zobaczy nas przez długi czas.
