Wychowała mnie mama, ojca nie pamiętam, a nawet nie wiem, czy byli małżeństwem. Nie miałam kontaktu z babcią od strony mamy: mama mi tego zabroniła. A o babci z linii ojcowskiej nawet nie słyszałam. Nie ma zdjęć ani kontaktów. Mama mówiła mi, że mogłaby osiągnąć o wiele więcej, gdyby nie musiała mnie wychowywać. Zawsze czułam się wobec niej winna. Mama opowiadała, że zapewniała mi co najlepsze, a sobie na nic nie pozwalała: musiała mnie karmić i ubierać. Po szkole nie poszłam na studia, chociaż bardzo chciałam. Marzyłam, że zostanę lekarzem. Mama stwierdziła, że to świetny pomysł, ale na studiach mam radzić sobie sama. Na tym zakończyło się moje wykształcenie.
Wkrótce poznałam mojego przyszłego męża. Oświadczył mi się po roku, a gdy powiedziałam mamie, że zamierzam wyjść za mąż, urządziła prawdziwe przedstawienie: zaczęła płakać, że ją zostawiam, że beze mnie przepadnie. Moje serce pękało: obiecałam, że jej nie opuszczę i zawsze jej pomogę. Jeździłam do niej co tydzień, sprzątałam, prałam, pytałam o samopoczucie, czasem dawałam pieniądze. Miałam wspaniałego męża, nie protestował, choć mówił, że mama manipuluje moimi uczuciami. Pewnego wieczoru otrzymałam informację o śmierci męża w wypadku. To był najgorszy dzień w moim życiu.
Wtedy oczekiwałam mojego pierwszego dziecka. Moja matka od razu oświadczyła, że nie będzie w stanie pomóc. Mąż był sierotą: wychował się w domu dziecka. Po pogrzebie przeprowadziłam się do mamy. Znalazłam nową pracę, zaczęłam zarabiać większe pieniądze. Potem dostałam awans. Moje dochody wzrosły. Mama zgodziła się opiekować wnukiem, ale postawiła warunek, że muszę jej płacić. Minęły lata, mój syn dorósł. Mama coraz więcej pieniędzy wymagała ode mnie na badania, leki. Potem okazało się, że co roku jeździła do sanatorium i na wczasy w Turcji, a mnie oszukiwała – mówiła, że ma ogromne problemy ze zdrowiem. Bardzo ją kocham, ale nie rozumiem, dlaczego tak podle postąpiła ze mną.
