Mam siedemdziesiąt lat i zostałam matką, zanim w ogóle nauczyłam się myśleć o sobie. Wyszłam za mąż bardzo młodo, a od pierwszej ciąży cały mój świat zaczął się kręcić wokół innych. Nie pracowałam poza domem nie dlatego, że nie chciałam, ale nie miałam takiej możliwości. Ktoś musiał być na miejscu. Mój mąż, Stanisław, wychodził do pracy skoro świt i wracał dopiero późnym wieczorem. Dom należał do mnie. Dzieci były na mojej głowie. I zmęczenie także.
Pamiętam bezsenne noce. Jedno dziecko z gorączką, drugie wymiotuje, trzecie płacze. Sama. Nikt mnie nie pytał, czy daję radę. Rankiem wstawałam, robiłam śniadanie i zaczynałam od nowa. Nigdy nie powiedziałam nie mogę, nigdy nie poprosiłam o pomoc. Myślałam, że tak właśnie powinna postępować porządna matka.
Kiedy dzieci podrosły, chciałam się czegoś nauczyć chociażby krótkiego kursu. Mąż powiedział: Po co ci to? Przecież twoje zadanie już się zakończyło. Uwierzyłam mu. Zostałam z tyłu, by wspierać innych. Kiedy jedno z dzieci nie zaliczyło semestru na studiach, to ja rozmawiałam z mężem, by go uspokoić. Gdy drugie zaszło w ciążę będąc jeszcze bardzo młodą, jeździłam z nią do lekarzy i opiekowałam się wnuczkiem, dopóki nie ogarnęła życia. Zawsze byłam tą, która ratowała sytuację, gdzy wszystko się sypało.
Potem pojawiły się wnuki i dom znów zapełnił się dziecięcym śmiechem, tornistrami, zabawkami, płaczem. Przez lata byłam przedszkolem, stołówką, pielęgniarką. Nigdy nie oczekiwałam wdzięczności. Nie narzekałam. Kiedy byłam już naprawdę zmęczona, słyszałam: Mamo, tylko Ty umiesz się nimi odpowiednio zająć. To trzymało mnie przy sile.
Potem zachorował mój mąż. Opiekowałam się nim do ostatnich dni jego życia. A później zaczęły się wymówki dzieci: W tym tygodniu nie mogę, Wpadnę następnym razem, Oddzwonię później. Dziś mijają tygodnie, podczas których nie widzę nikogo z bliskich. Nie wyolbrzymiam naprawdę tygodnie. Zdarzyło mi się mieć urodziny, gdy dostałam tylko SMS-a. Czasem, stawiając talerze na stół, przygotowuję dwa, nieświadomie. Dopiero kiedy jedzenie jest gotowe, uświadamiam sobie, że nie ma komu zawołać do stołu.
Kiedyś przewróciłam się w łazience. Nic poważnego, ale bałam się. Siedziałam na podłodze, dzwoniłam nikt nie odebrał. Wstałam sama. Nikomu nie powiedziałam, żeby ich nie martwić. Nauczyłam się milczeć.
Moje dzieci mówią, że mnie kochają, i wierzę im. Ale miłość bez obecności też potrafi boleć. Rozmawiają ze mną pospiesznie, zawsze gdzieś się spieszą. Gdy zaczynam coś opowiadać, mówią: Dobrze, mamo, porozmawiamy później. A to później nigdy nie nadchodzi.
Najcięższe nie jest poczucie samotności. Najgorsze jest uczucie, że z kogoś potrzebnego stałam się kłopotem, niepotrzebnym dodatkiem. Byłam filarem rodziny, a dziś jestem tylko punktem w kalendarzu. Nikt nie traktuje mnie źle. Po prostu już mnie nie potrzebują.
Cóż mogę doradzić sobie, albo innym matkom? Nie zapominajcie o sobie na początku tej drogi. Bo przyjdzie czas, gdy nie zostanie wam nic oprócz własnego towarzystwa. Ostatecznie musimy się nauczyć być dla siebie tym, kim przez lata byliśmy dla innych. Chociaż to trudne, warto zacząć myśleć o własnym szczęściu, póki jeszcze jest na to czas.
