Kto spał na moim łóżku i pogniótł pościel Dziennik.
Kochanka męża była ledwie starsza od naszej córki okrągłe dziecięce policzki, naiwne spojrzenie, kolczyk w nosie (gdy Zuzia błagała o taki, Marek zrobił awanturę i stanowczo zakazał). Trudno tu było się gniewać patrząc na jej sine, nagie nogi, krótką kurtkę, miałam ochotę warknąć: Jeśli chcesz rodzić dzieci temu idiotzie, kup sobie porządny płaszcz i zakładaj rajstopy pod dżinsy. Oczywiście nic nie powiedziałam. Po prostu oddałam Oli klucze, złapałam dwie torby z rzeczami i ruszyłam na przystanek.
Pani Janino, co to za schowek pod blatem w kuchni? zawołała za mną dziewczyna. Tam trzyma się naczynia?
Nie wytrzymałam i rzuciłam:
Zwykle tam chowałam ciała kochanek Marka, ale ty możesz tam myć talerze.
Nawet nie spojrzałam na jej przerażoną twarz. Z satysfakcją zeszłam po schodach. Dwadzieścia lat życia psu na budę.
Pierwsza o kochance Marka dowiedziała się Zuzia. Zrobiła sobie wagary, wróciła do domu, pewna, że nikogo nie będzie, a zastała Oliwię, popijającą kakao z jej ulubionego kubka. Zważywszy, że miała na sobie tylko skrawek ubrań, a z łazienki dobiegał plusk Marka, nasza inteligentna córka błyskawicznie wyczaiła co i jak, po czym zadzwoniła do mnie:
Mamo, chyba tata ma kochankę, a ona pije z mojego kubka i nosi moje kapcie!
Jak z bajki, uśmiechnęłam się gorzko, przypominając sobie jak wtedy Zuzia się zezłościła mniej przez tatę, bardziej przez to, że ktoś ruszył jej rzeczy. Kto spał na moim łóżku i pogniótł pościel
Ja zareagowałam inaczej niż córka. Jasne, bolało dziewczyna była młoda i ładna, a ja miałam swoje czterdziestoletnie kilogramy, cellulit i inne niedoskonałości, ale poczułam ulgię. Ile lat trwały te nocne telefony, dziwne godziny pracy, paragony z kawiarni, do których mnie nigdy nie zabierał A przyłapać go nie potrafiłam, Marek wszystko świetnie ukrywał, a ja wychodziłam na paranoiczkę.
To pierwszy raz łgał bezczelnie Marek. Nie wiem, coś się popsuło, jakby mi kometa na głowę spadła.
Kometa okazała się recepcjonistką z hotelu w Krakowie, gdzie Marek był na delegacji. Miała dwadzieścia lat, poza ładną buzią niewiele do zaoferowania. Głową też nie grzeszyła, bo włóczyła się za nim aż do Warszawy, wynajęła za ostatnie złote obskurny pokój. Spotykali się tylko w mieszkaniu po to, żeby mogła się umyć, zrobić pranie. Dopiero wtedy zrozumiałam, czemu pralka ciągle była ustawiona na szybki program zamiast bawełna.
Mieszkanie było Markowym, odziedziczył je przed ślubem. Gdy postanowiłam się rozwieść, musiałam z córką wyprowadzić się do mojego mieszkania na Pradze, które kiedyś odziedziczyłam po babci. Zuzia protestowała jak do szkoły dojedzie?!
To zamieszkaj z nami zaproponował Marek, za co doczekał się jeszcze kilku soczystych słów od córki. No przynajmniej ona potrafiła powiedzieć mu, co sądzi.
Początki nie były łatwe nowe dojazdy, nowa okolica, do pracy i szkoły jechałyśmy przez pół miasta. Z czasem się przyzwyczaiłyśmy znalazłam nową pracę, Zuzia dostała się do technikum, do którego jechało się dwa razy szybciej. Na smutki zwyczajnie brakowało czasu codzienne sprawy i egzaminy trzymały nas w pionie, a gdy najgorsze minęło, nawet nie chciało się już wracać do dawnych żali.
Oliwia dzwoniła do mnie kilka razy pytała, na jakim programie piec ciasto albo gdzie wrzucić tabletkę do zmywarki. Raz nawet wpadła zostawiła zdjęcia, których Zuzia pilnie potrzebowała do matury. Marek nie miał odwagi sam przyjechać, ja leżałam z grypą, a Zuzia nawet nie zamierzała jechać do starego mieszkania, bo uznała, że to wpłynie źle na jej psychikę, a egzamin z informatyki tuż-tuż.
Przytulnie tu u was mruknęła Oliwia, patrząc na wyblakłe tapety i żółte lampy z lat osiemdziesiątych.
Uśmiechnęłam się tylko. No tak, przytulnie, co mam powiedzieć. Tam miało być nowocześnie pracowałam na to dwadzieścia lat. Cóż, zostawiłam im.
Ta wizyta zemściła się na mnie rok później, wieczorem, nagle usłyszałam przekręcany zamek.
To do ciebie? spytałam Zuzię.
Tylko szeroko otworzyła oczy.
W progu stała Oliwia cała we łzach, tusz i brokatowe cienie na policzkach, w dłoni sportowa torba.
Co z Markiem? przestraszyłam się.
Chyba koniec zaszlochała. Przyłapałam go z sekretarką! Chciałam zrobić niespodziankę, bo pracował do późna i
Znowu rozszlochała się jak dziecko, chowając twarz w dłoniach.
Czego ode mnie chcesz? spytałam, rozumiejąc już, po co jej ta wypchana torba.
Mogę u was przenocować? Nie mam już żadnych pieniędzy. Jutro jadę do mamy pociągiem.
A za co pojedziesz, skoro nie masz pieniędzy?
Myślałam, że mi pani pożyczy.
Nie wiedziałam, czy śmiać się, czy płakać.
Zuzia podjęła decyzję za mnie.
Wyjdź stąd! powiedziała z pogardą, dorzucając kilka słów, których wcześniej przy mnie nie używała.
Spojrzałam na nią z naganą.
Wejdź, Oliwia powiedziałam. Jest noc, nie można cię wyrzucić na ulicę.
Potem było gorzej.
Córka była w takim szoku, że stwierdziła albo ona, albo ja. Wzruszyłam ramionami jesteś pełnoletnia, rób co chcesz, jak chcesz, jedź do ojca.
Przyjdzie mi na to czekać! Jadę do Natalii!
Zamówiłam jej taksówkę do koleżanki. Potem zostałam sama z nieszczęsną kochanką, którą poiłam herbatą i uspokajałam. Rok w Warszawie i nie miała ani pracy, ani znajomych, tylko nowy kolczyk w języku. Pożyczyłam jej pieniądze cóż, nie zamieszkam z nią przecież. Nawet na dworzec odprowadziłam, żeby się nie zgubiła.
Oliwia dziękowała i przepraszała, obiecała, że zacznie nowy etap pójdzie do szkoły, przestanie zadawać się z żonatymi facetami.
Mama zawsze mówiła, że jestem niespokojna dusza. Miała rację.
Nie odprowadzałam jej na peron to już byłby teatr. Z córką szybko się pogodziłyśmy, choć nie mogła zrozumieć jak mogłam wpuścić rozbójniczkę do domu. Głaskałam ją po włosach, uśmiechałam się.
Dorośniesz zrozumiesz.
Marek zadzwonił po tygodniu. Powiedział, że zrozumiał, rozstał się z Oliwią i chce wrócić.
Koszule ci się skończyły? rzuciłam z ironią.
Właśnie tak westchnął były mąż. Ona i prać nie umiała, od roku chodzę w brudzie.
Oczywiście nie wróciłam. Nawet nie cieszyłam się z jego porażki. Ale nie da się ukryć po wszystkim poczułam lekkość w głowie i sercu, częściej się uśmiechałam. Zabrałam ze schroniska kundelka, chodziłam z nim na spacery po parku. Poznałam sympatycznego sąsiada i co z tego, że starszy o dekadę, ja też już mam swoje lata. Życie zaczęło toczyć się własnym rytmem.
