Skarpetki
Ojej, mój kochany! Mój słodziak! Boże, dlaczego te małe dzieci są takie kochane, no dlaczego? Barbara Malinowska rozczulała się nad wnukiem, prezentując się dumnie przed kamerą.
Półroczek Janka świętowaliśmy z rozmachem. Animatorzy, balony, ogromny, piękny tort. Babcia z dziadkiem się postarali. Ja Ania niekoniecznie byłam fanką tego pomysłu. Oczywiście, miło mi było, że rodzice próbują sprawić nam radość, ale zawsze byłam dość nieśmiała i takie głośne uroczystości szybko mnie męczyły. Janek chyba jest do mnie podobny, bo już pół godziny po rozpoczęciu imprezy rozpłakał się na dobre i musiałam zabrać go do domu. Zamknęłam szczelnie okna, usiadłam z synkiem w fotelu i po chwili już spał mocnym snem.
Wykończył się, kochanie moje. Jeszcze za wcześnie na takie święta.
Mama weszła do pokoju dziecięcego, niosąc swój prezent.
Śpi jeszcze?
Zmęczony. Mamo, mówiłam Ci, że te atrakcje to dla niego za wcześnie.
Daj spokój, niech się przyzwyczaja. Córeczko, możemy sobie pozwolić na to, by wnuk miał prawdziwe święto. Tak długo czekaliśmy! Spójrz, co mu kupiłam! Przecież to cudo!
Szeleścienie papieru obudziło malucha i wiercił się niespokojnie.
Mamo, może później? zaczęłam krążyć po pokoju, kołysząc synka.
No tak! Wybierałam, tyle myślałam, a ty nawet nie jesteś ciekawa! mama postawiła z rezygnacją pudełko na stoliku.
Mamusiu, jasne, że jestem! I wiem, że prezent na pewno jest piękny! uśmiechnęłam się pojednawczo. Przyniosłabyś mi coś do picia? Strasznie chce mi się pić!
Odłóż dziecko i zejdź na dół.
Obudzi się.
No i co z tego? Musisz wracać do gości!
Mamo, jeśli się obudzi, będzie płakał i krzyczał bardzo długo. To chyba nie najlepsze rozwiązanie?
Aniu, dziecko trzeba wychowywać od maleńkiego. Jak to będzie płakał? Wychowane dzieci nie krzyczą!
Przez chwilę zatrzymałam się, ale zaraz potem powróciłam do spokojnego tańca po pokoju. Każdy ruch przechodził w kolejny tak płynnie, jakbym całe życie ćwiczyła tę choreografię. Grzeczne dzieci nie robią tego, co dorosłym się nie podoba. A grzeczne dziewczynki powinny być doskonałe w każdym calu. Plecy wyprostowane, broda do góry, pierwsza pozycja! I broń Boże nie protestować!
Idę do gości. Ty połóż dziecko i też schodź. Przecież to nietakt, żeby gospodyni nie było na przyjęciu.
Zastąp mnie, proszę, mamo.
Mama wyszła, a ja znowu usiadłam w fotelu, przytulając syna. Ile musiałam przejść, żeby on pojawił się na świecie!
Urodziłam się w bardzo porządnej rodzinie. Mój dziadek był profesorem, a babcia szefową oddziału chirurgii w jednym z najlepszych szpitali. Tata nie wyłamał się z tradycji rodzinnych i też został lekarzem. Do dziś nie mogę pojąć, jak się stało, że taki mądry, pewny siebie człowiek stał się po prostu gliną w rękach mojej mamy. Ona całe życie ze światem nauki nie miała nic wspólnego. Z trudem ukończyła uniwersytet i zaraz dyplom schowała na półce, by znaleźć sobie męża. A właściwie męża dla mnie szukała babcia. I Janina Nowicka świetnie wywiązała się z zadania. Moi rodzice poznali się na jej imieninach i wszystko potoczyło się gładko. Ładna, towarzyska Barbara szybko omotała Andrzeja i po hucznej weselnej uczcie zamieszkali w spółdzielczym mieszkaniu kupionym przez rodziców. Po dwóch latach na świat przyszłam ja i od razu babcia przejęła pełną kontrolę nade mną. Osobiście wybrała nianię i pilnowała, bym miała odpowiednie zajęcia. Dwa języki, szkoła baletowa, prywatny nauczyciel muzyki.
W dziecku wszystko musi być doskonałe!
Weekendy spędzałam w muzeach i teatrach z babcią. Rodziców widywałam rzadko tata ciągle w pracy, a mama tylko całowała mnie na powitanie i biegła na kolejne spotkanie.
Babci wysiłki przyniosły owoce najpierw dostałam się do szkoły baletowej, potem do sławnego teatru. Kariera rozwijała się pomyślnie, gdy poznałam przyszłego męża. Marek mojej rodzinie nie przypadł do gustu, poza ojcem.
O mój Boże! Jaki mezalians! babcia przykładała dłoń do czoła. Dziewczyno, zastanów się! Po co ci to? Co zrobisz z takim gburem? Przecież on nawet się nie umie wysłowić!
Babciu, przy Tobie mało kto potrafi się sensownie wypowiedzieć siedziałam w fotelu po turecku, co normalnie byłoby karane upomnieniem. Ale tym razem babcia była myślami gdzie indziej.
Co ty chcesz przez to powiedzieć?! wyprostowała się zaskoczona.
Chcę powiedzieć, że niewielu ludzi może dorównać Ci intelektem.
Popatrzyła na mnie z niedowierzaniem.
I jeszcze, babciu, Marek nie tylko mi się podoba. Kocham go. I nie zaprzeczysz, że to właśnie miłość napędza sztukę?
Zostawmy sztukę! Jak chcesz z nim żyć?
Długo. I oby szczęśliwie.
Obroniłam wtedy swoją przyszłość. Nie bez walki i długich prób odwiedzenia mnie od tego pomysłu. Patrząc mu w oczy, powiedziałam tak i przerwałam wszystkie dalsze sprzeciwy. Marek widział we mnie ideał, który nagle zstąpił do niego. Delikatną, wrażliwą i niezwykle kruchą. A jednak od razu dostrzegł we mnie tę siłę i bezbronność. Chciał mnie objąć i osłonić przed światem.
Niewiele mogę Ci dać na razie, ale zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa. Potrafię tylko naprawdę kochać.
Te słowa wystarczyły. Po raz pierwszy miałam poczucie, że jestem potrzeba komuś taka, jaka jestem. Bez żadnych wymagań ani wymogów.
Nasza droga nie była prosta. Marek nie miał znajomości, bogatej rodziny. Ojciec zmarł wcześnie, a mama, pani Helena, cały czas uczyła początkowych klas w szkole i potem została wicedyrektorem. Jej uczniowie ją uwielbiali, a syn podziwiał. Zawsze potrafiła wesprzeć. To właśnie ona umożliwiła Markowi studia na Politechnice, a potem pomogła mu stanąć na nogi. Wprowadzając się do mniejszego mieszkania, dała mu różnicę na początek własnego biznesu. Marek miał rozum i zdolności po dwóch latach firma przyniosła dochód, a po dziesięciu była jedną z czołowych w branży. Nawet babcia Janina musiała to przyznać. Zwłaszcza po narodzinach prawnuka.
Pragnęłam dziecka z całych sił. Może nie rodzą się z nas wielcy artyści, ale nie chciałam być wielką. Chciałam po prostu szczęścia. Ale los uznał, że chyba się nie nadawałam na matkę. Lata badań, dwie operacje i nic. W nocy płakałam, chowając łzy przed mężem i myśląc, że Marek powinien mieć prawo być ojcem. Zdecydowałam się na rozmowę. Kiedy powiedziałam mu o swojej decyzji, roześmiał się.
Wybacz, Aniu! objął mnie, kiedy próbowałam się wykręcić. To tylko reakcja obronna. Kochana, co myślisz, że moja miłość do Ciebie, moje życie z Tobą, to tylko kwestia posiadania potomstwa? Ty jesteś moim życiem! Naprawdę tego jeszcze nie zrozumiałaś?
Płakałam wtedy z bezsilności i ulgi, wtulona w Marka.
Zrozumienie, że dziecko jest dla mnie nieosiągalnym luksusem przyszło łatwo. Ale pogodzenie się z tym dużo trudniej. Próbowałam, ale nie dawałam rady. Mama dolewała oliwy do ognia, żaląc się, że jej koleżanki już od dawna babciami, a ona sama młoda i wolna. Koleżanki zapraszały mnie na urodziny swoich dzieci, a ja długo wybierałam prezenty, na siłę szukając radości z najmłodszymi. Ale czas działał, a emocje cichły. Przestałam wpatrywać się w dzieci na placu zabaw i otworzyłam własną szkołę baletu.
Muszę się czymś zająć, bo zwariuję!
Marek nie do końca rozumiał, o co mi chodzi, ale pomogła mu mama.
Synku, wiesz w ogóle, jak jej ciężko? Możesz nie rozumieć, ale mnie uwierz: kobieta, która kocha mężczyznę, chce mu dać dziecko. To jej najwyższe szczęście. Teraz potrzebuje całej Twojej pomocy. Daj jej robić to, co chce.
Dobrze, mamo.
Sam znalazł salę. Uniosłam się z radości, widząc ten jasny i duży lokal.
Właśnie o to chodziło! Dziękuję!
Organizacja sali, rekrutacja dzieci, zajęcia to wszystko mnie pochłonęło. Objawy zignorowałam, myśląc, że to kolejne zaburzenia.
Aniu, zapytam, ale jak nie chcesz, nie odpowiadaj, dobrze? Pewnego razu Helena spojrzała mi w oczy. Czy ty jesteś w ciąży?
Zesztywniałam, niemal z nienawiścią patrząc na teściową. To przecież czuły temat! Wie, a ciągle pyta?
Nie obrażaj się! Po prostu tak mi przyszło do głowy
Źle się domyślasz! wstałam, ale zachwiało mną i niemal padłam z powrotem na kanapę. To przytulna kawiarnia niedaleko studia była naszym ulubionym miejscem na szybkie spotkania. Kawa i desery zawsze cieszyły. Ale nie teraz. Sam widok ciasta odrzucał. Słabość, mdłości
Helena poprosiła kelnera o wodę.
Posiedź tu.
Po chwili wróciła z pudełkiem.
Po co się domyślać?
Kelnerzy patrzyli zdziwieni, jak dwie kobiety za chwilę tulą się, tańczą jakiś szalony taniec, płaczą i śmieją się jednocześnie. Tak dużo radości było na naszych twarzach, że wszyscy w kawiarni się rozpromienili, czując, że stało się coś pięknego.
Janek urodził się zdrowy, choć dał popalić lekarzom.
Baletnica? zapytała neonatolog wyczerpaną Anię.
Tak.
No to chłopak jest cudowny.
Zdziwiona pani?
Trochę. Zwykle są kłopoty, a tu taki syn mama się postarała!
Rano otwieram oczy i ogarnia mnie tak wielkie szczęście, że zaczęłam się bać. Czy można mieć tyle szczęścia?
Nie jesteś sama, kochanie. Jest nas już dwoje. Marek wpatrywał się w małą buzię synka, zawiniętą w koronkowy rożek, który na wyjście ze szpitala kupiła moja mama.
Wyjście ze szpitala było dla mnie koszmarem. Marek się buntował, ale mama postawiła na swoim. Wokół mnie i dziecka kręcili się fotografowie, rodzina i znajomi tłumnie czekali pod drzwiami. W domu zastawiony stół.
Ledwo trzymałam się na nogach, marząc tylko o ciepłej kąpieli i spokoju.
Mamo, po co to wszystko?
Jak to po co?! zdziwiła się szczerze. Tak trzeba! To święto! Jestem szczęśliwa!
Zrozumiałam, że spierać się nie ma sensu. Weszłam z trudem po schodach i oniemiałam widząc, ile osób czeka. Okazało się, że nie wszyscy byli w szpitalu.
Córeczko, to przecież najbliżsi!
Teściowa spojrzała na mnie przez korytarz i skrzywiła się ze współczuciem. Stać coraz trudniej, a goście się nie kończyli.
A może pożyczę wam wnuka i jego piękną mamę na chwilkę? Pani Helena pewnie podeszła, złapała mnie pod ramię i kiwnęła Markowi, by zabrał dziecko do góry. Musimy trochę pogadać na osobności.
Ułożyłam się w sypialni, a ona wszystko przyniosła, potem pozwoliła mi odpocząć. Marek przełożył synka do łóżeczka, a ja cicho marudziłam:
Muszę zejść na dół…
Kto to mówi? zaśmiała się Helena. Dali sobie radę przez dziesięć minut.
Odetchnęłam z ulgą i znienacka poczułam, że śmiertelnie chce mi się spać. Zwinęłam się w kłębek, zerkając na teściową.
Śpij, Aniu przykryła mnie kocem. Ja popilnuję Janka.
Janka… zasypiałam, nie wiedząc już nawet, jak patrzy na mnie teściowa. Janek jak ojciec Marka.
Barbara, która weszła po chwili na górę, była oburzona, że śpię zamiast zajmować się gośćmi.
Co to ma znaczyć?
To znaczy, że młoda matka potrzebuje spokoju, bo nasz chłopak zostanie bez mleka, jak tak dalej pójdzie.
I co z tego? Ja Anię nie karmiłam nawet dwóch dni! Wyrosła zdrowa! ruszyła do pokoju, ale Helena szybko złapała ją pod ramię.
Może świętujmy nasz nowy status w cztery oczy? Tyle się na to czekało! Jak myślisz, lepiej, żeby mówił do nas babciu, czy po imieniu?
Marek zamknął za nimi drzwi i w duchu podziękował matce. Z teściową miał trudne relacje, choć z teściem szybko się dogadali. Andrzej cenił go za pracę, ale o dominującej mamie nie rozmawiali.
I tak jej nie zmienisz, a walki w domu nikt nie potrzebuje.
Obudziłam się po półtorej godziny, nie wiedząc, gdzie jestem. Ale Janek się poruszył, z dołu ktoś się roześmiał i wróciłam do rzeczywistości. Po nakarmieniu synka i prysznicu usiadłam w kuchni. Helena przygotowała mi zupę i instruowała o pielęgnacji noworodka.
Niby coś pokazali w szpitalu, ale to nic w porównaniu z codziennością. Boję się, odłożyłam łyżkę.
Jedz! I się nie bój! Dzieci są odporniejsze niż się wydaje, a Ty jesteś mamą. Po prostu słuchaj siebie, wszystko przyjdzie samo. Jak rodziłam Marka, byłam zupełnie sama, radziłam sobie, popełniłam błędy jak każdy. Zapamiętaj to Ty najlepiej wiesz, co potrzebne Twojemu dziecku.
Czas pokazał, że Helena miała rację. Szybko ogarnęłam, co do czego, i strachy zmalały.
Pierwsze pół roku minęło jak z bicza strzelił. Teściowa przyjeżdżała kilka razy w tygodniu, pomagając, choć zawsze i tak kończyło się jej gotowaniem lub sprzątaniem. Najpierw mnie to drażniło, ale szybko uspokoiła mnie:
Aniu, to czas niepowtarzalny. Ciesz się każdą chwilą. Ja mogę posprzątać albo ugotować obiad.
Mama pojawiała się rzadziej, ale każdy jej przyjazd był wielkim wydarzeniem.
Aniu, zobacz jaką wózek znalazłam! Bajka!
Ale przecież mamy świetny wózek!
Nic nie porównasz! Szykuj dziecko, idziemy testować nowe cuda!
Bardzo długo nie chciała zaakceptować imienia wnuka.
Skąd takie imię? Nie lepiej dać inne? Janek! Prościej się nie da!
Mamo! Przecież to królewskie imię, czego się czepiasz?
Chłopak będzie miał z nim przygody w szkole!
To pójdzie do zwykłej szkoły! I w ogóle jak nazywać dziecko, to decyzja rodziców.
E nie. Tobie imię dała babcia. Ja bym nazwała inaczej.
Super, że decyzja w sprawie imienia dla mojego syna już należała do mnie.
Mama parsknęła, zabrała wnuka na spacer, dumna jak paw piękny wózek, słodki niemowlak i ona młoda, atrakcyjna kobieta, o której sąsiedzi mówią: Jaki śliczny chłopczyk i jaka piękna mama!. Cieszyło ją to, że biorą wnuka za jej dziecko. Ale w miasteczku szybko wszystko się wyjaśniło, więc zaprzestała spacerów, pojawiała się tylko na kawę, rzucając szybki buziak i znikając do swoich spraw.
Będę dla niego babcią-świętem! każda nowa zabawka lądowała na półce w pokoiku.
W rodzinie ustaliły się role i nastał spokój.
Uroczystość, którą mama zorganizowała na półroczek Janka, omal nie zakończyła się awanturą.
Uśmiechnęłam się do budzącego się synka i sięgnęłam po pudełko od mamy. Przepiękna srebrna grzechotka oczarowała nas.
Janku, popatrz, jakie ładne!
Mały kręcił w rączkach błyszczącą zabawkę i pokazywał swoje pierwsze ząbki.
A co ci babcia Helena przyniosła? otworzyłam torebkę, którą zostawiła przed świętem w pokoju.
Biały komplecik, który Helena wydziergała na drutach, był tak miękki i delikatny, że przytuliłam go do policzka.
I skarpetki! Jakie śliczne! Babcia złota rączka, Janku!
Weszła mama, rozemocjonowana.
O jejku! Przecudne! Jakaś dizajnerska robota?
Nie. Helena sama zrobiła.
Mama oglądała komplet.
Mogła pomyśleć o czymś lepszym. Dziecko ma swoją pierwszą okazję! Można by coś kupić. Takie oszczędzanie?! Niewiarygodne!
Mamo!
Co, mamo? Nie mam racji?
Było mi tak niezręcznie, że nie wiedziałam, co zrobić. Teściowa słyszała wszystko, pokiwała mi głową, postawiła na komodzie kompot, który mi przyniosła, i wyszła cicho z pokoju. Zaczęłam uspakajać synka, który marudził, a kiedy zeszłam na dół, okazało się, że Helena już pojechała.
Marek, ale niezręcznie wyszło! Wstyd mi!
Ale to przecież nie ty powiedziałaś. Dlaczego masz się wstydzić?
Bo od razu jej nie uciszyłam! To było nie w porządku.
Nie przejmuj się! Mama wszystko zrozumiała.
Chciałam jakoś ułożyć relacje, ale życie samo wszystko poustawiało. Przez parę miesięcy próbowałam zacząć rozmowę, ale teściowa zawsze powtarzała:
Aniu, daj spokój. Nie przesiąkaj tym smutkiem. Naprawdę się nie obraziłam.
A mnie jednak cały czas coś w środku uwierało. I rozpaczliwie szukałam sposobu, by zakleić te pęknięcia.
Pewnego dnia bardzo źle się poczułam, w domu było tylko śpiące na piętrze dziecko. Z trudem zadzwoniłam do męża telefon nie odpowiadał, jak zawsze na budowie. Do taty nie dzwoniłam, na dyżurze. Zadzwoniłam do mamy, a ona trajkotała:
Hej! U was wszystko dobrze? Co z Jankiem? Dawno się nie widzieliśmy, od tamtego święta! Ależ było udane! Wszyscy zachwyceni! Zawsze wiedziałam, że tak trzeba!
Mamo…
Nie dziękuj! Przecież jestem babcią! O, przepraszam, mam drugi telefon! Rozłączyła się, a ja patrzyłam w milczeniu na komórkę. Próbowałam jeszcze raz, ale tylko zajęte.
Ból narastał, aż zawinęło mnie całkiem. Z trudem wykręciłam pogotowie, potem zadzwoniłam do teściowej.
Aniu?
Proszę… już wszystko wirowało, i wiedziałam, że zaraz stracę przytomność. Janek…
Helena nigdy jeszcze tak nie biegała. W kapciach chwyciła torebkę i wybiegła na ulicę.
Zwariowała pani?! krzyknął kierowca, prawie ją potrącił.
Błagam! Moja synowa słabo się czuje! Szybko proszę!
Wskakuj!
Całą drogę trzymała się torby, a on tylko rzucał:
Spokojnie! Jeżdżę trzydzieści lat! Dojedziemy bezpiecznie!
Karetka zatrzymała się przy domu minutę po tym, jak podjechał taksówkarz.
Tu, tutaj! krzyczała Helena, otwierając drzwi pogotowia.
Ocknęłam się po chwili.
Zabieramy panią.
Gdzie, po co? dopytywałam osłabiona.
Aniu, to konieczne. Nie martw się! Ja zajmę się Jankiem. Marek już jedzie.
Po udanej operacji po dwóch tygodniach mogłam wrócić do domu. Tata nalegał, bym jeszcze odpoczęła.
Nie żartuj, kochanie! Tu chodzi o twoje zdrowie! Jankowi potrzebna jesteś zdrowa!
W domu najpierw przytuliłam synka, potem zadzwoniłam do mamy.
Mamo!
Aniu! Jak się czujesz?
Jeszcze słabo. Potrzebuję twojej pomocy.
Jakiej? jakiś dziwny ton w jej głosie.
Musiałabyś u nas trochę pomieszkać. Nie wolno mi dźwigać, potrzebna mi pomoc z Jankiem.
Oczywiście! Ale, Aniu, nie spodziewałam się tego. Mam już wykupioną wycieczkę. Wylot za dwa dni, a bilety bezzwrotne. Tak marzyłam o tym wyjeździe!
Zamknęłam oczy i bez słowa rozłączyłam się. Wiedziałam, że muszę poradzić sobie sama. Nakarmiłam synka, położyłam się i zamknęłam oczy. Kiedy minie ten ból? Lekarze i tata mówili, że już powinny się goić rany, a jednak cały czas dokuczały.
Obudziło mnie szmery w pokoju.
Ojej! Nie chciałam budzić! Helena tuliła Janka i uśmiechała się do mnie pogodnie. Jesteś głodna? Ugotowałam Twój ulubiony rosół, mam też kisiel i świeże drożdżówki. Zaraz Janka dam Markowi, a Ty odpoczywaj! Jeśli nie masz nic przeciwko, pomieszkam u was kilka tygodni, aż wrócisz do formy.
Popatrzyłam na teściową i rozpłakałam się.
No co Ty! Kochanie, nie płacz! Lekarz zalecił pozytywne emocje! Skupmy się na tym, dobrze? A zobacz, co mamy dla Ciebie!
Helena postawiła wnuka na podłodze i puściła go. I od razu łzy przeszły, bo patrzyłam jak mój synek idzie samodzielnie do mnie. Chwyciłam go końmi rąk i spojrzałam na teściową.
No widzisz? Lepszej terapii nie ma! Helena uśmiechnęła się szeroko. A teraz chodź, nakarmię Cię. Odpoczywaj, bo kiedy ten młody człowiek zacznie biegać, będziesz potrzebowała wszystkich swoich sił.
