Kobieta, która usłyszała historię babci Eli, zapłaciła za zakupy biednej staruszki. Babcia Eli z głębi serca podziękowała swojej przyjaciółce, mówiąc jej, że jest jedyną osobą, na którą naprawdę może liczyć w trudnych chwilach.

Kiedyś, dawno temu, opowiadała mi jedna starsza kobieta, z prawdziwą troską w głosie, że jest zupełnie sama nikt nie miał jej pomóc. Zwierzyła się drugiej kobiecie, że cała jej skromna emerytura znika na czynsz i lekarstwa, ledwo zostaje cokolwiek na jedzenie. Wtedy przyjaciółka zapłaciła za zakupy dla biednej staruszki.

Pewnego dnia odezwała się do mnie moja dawna przyjaciółka z dzieciństwa. Zapytała z troską, czy u nas w rodzinie wszystko w porządku. Okazało się, że jej znajomy przypadkiem spotkał moją babcię w sklepie, choć ona wcale tam nie mieszkała w pobliżu.

Moja babcia, Ela Nowicka, kiedyś była energiczną nauczycielką matematyki. Po przejściu na emeryturę wielu dawnych uczniów nadal ją pamiętało i szanowało. Jednak tego dnia w sklepie znajomy mojej przyjaciółki zobaczył nie dawną, pełną werwy panią profesor Nolan, lecz smutną, postarzałą kobietę.

Babcia Ela w cichym, zmęczonym głosie opowiedziała współczującej kobiecie, że jest sama, nie ma kto jej pomagać, że cała jej emerytura z ZUS-u idzie na czynsz i leki, że na jedzenie już nie wystarcza. Wtedy ta kobieta dała jej torbę produktów spożywczych dla biednej babci.

Moja przyjaciółka wychodziła właśnie ze sklepu wraz z jakąś starszą panią i podeszła bliżej. Ale babcia szybko uciekła i rzuciła cicho wracaj po czym zniknęła. Uznałam, że doszło do niezręcznego nieporozumienia. Babcia mojej znajomej jest raczej majętna zawsze jej pomagamy. Okazało się jednak, że tamta starsza kobieta po prostu próbowała kupić jedzenie.

Tego samego wieczoru poszłam odwiedzić babcię. Nie próbowałam zbytnio owijać w bawełnę, więc zapytałam wprost. Słysząc odpowiedź, sama nie wiedziałam, jak się potem wobec niej zachowywać.

Okazało się, że testowała nowy sposób, na który wpadła. Szła bardzo daleko, na drugi koniec miasta, żeby nie spotkać nikogo znajomego. A tam kogo widzi? Swoją najlepszą przyjaciółkę! Tak wyszło, że i ona stała się uczestniczką tego eksperymentu społecznego. Statystyka mówiła babcia sprawdza się w sześciu przypadkach na dziesięć. Produkty, które dostaje od ludzi w drodze do domu, oddaje potem parafii, zamiast zostawić je dla siebie więc, w pewien sposób, te osoby pomagają jeszcze biedniejszym!

Nie potrafiłam tego zrozumieć dlaczego ktoś w takim wieku szuka tak dziwacznych pasji? Przecież gdy się nudzi, można wziąć pieska albo chomika… Co za żal! Przyjaciółka przysięgała, że nikomu nie powie o tych szalonych pomysłach babci.