Nie będę ukrywać, że w większości przypadków mężczyźni nie darzą sympatią swoich teściowych. Winą są liczne dowcipy, stereotypy i opowieści przyjaciół, którzy już zdążyli założyć rodzinę. Wydaje się, że domyślnie, między teściową a zięciem powinna być zimna wojna. Naturalnie, byłem pewien, że i mnie nie ominie ten los. Kiedy szedłem zapoznać się z rodziną Ali, mojej przyszłej żony, nie spodziewałem się niczego dobrego. Kiedy znalazłem się w mieszkaniu, zrozumiałem, że się nie myliłem. Jolanta – jak na teściową była dość młodą kobietą, zadbaną, wyglądała młodziej niż wskazywał jej wiek, świetnie ubrana, z dobrą fryzurą… I z takim spojrzeniem, że od razu stało się jasne: nie będzie z nią łatwo. Pierwsza rozmowa była napięta. Przyszła teściowa zasypywała mnie pytaniami o moje wykształcenie, zarobki, styl życia.
Była wyraźnie rozczarowana tym, że jestem sierotą, dorastałem w domu dziecka, ale kiedy usłyszała, ile zarabiam, zdziwiła się, bo zarabiam całkiem nieźle. Uzyskałem wykształcenie inżyniera, pracuję jako programista w dużej zagranicznej organizacji, moja pensja jest praktycznie trzy razy wyższa niż średnia w mieście. Po pierwszym spotkaniu z Jolantą oczywiście przekonałem się, że wszystkie słyszane opowieści są prawdziwe: dopóki przynoszę pieniądze, będą mnie tolerować. Jeśli coś się stanie, to rozszarpie mnie własnymi rękami a córkę będzie wpędzać w przekonanie, że nie jestem jej potrzebny. To było do przewidzenia, ale miałem plan; po prostu ograniczę osobistą interakcję do minimum i wszystko będzie dobrze. Na weselu Jolanta zachowywała się powściągliwie. Podczas życzeń powiedziała jedynie, że chce dla córki szczęścia. Podarowała nam skromną sumę pieniędzy i wszystko poszło normalnie, mimo że obawiałem się, że będzie gorzej.
Pierwszy rok życia małżeńskiego upłynął jak w bajce; żyliśmy z Alą w zgodzie i byliśmy szczęśliwi. Podróże, wyjścia do restauracji, drogie rzeczy dla żony… nie żałowałem na nią pieniędzy. Kupiliśmy mieszkanie bez żadnych pożyczek i podobnych rzeczy, bo od dawna odkładałem na ten zakup. Co prawda, wystarczyło tylko na jednopokojowe, ale na początek nie było źle. Potem zaczęły się problemy; moja firma z powodu kryzysu zaczęła redukować liczbę pracowników, ale na szczęście mnie nie zwolnili. Bardzo się tego obawiałem, ale szef od razu powiedział, że jestem wartościowym pracownikiem i zwolnią mnie tylko w przypadku całkowitego zamknięcia firmy. Niestety wynagrodzenie znacznie się zmniejszyło w porównaniu do wcześniejszego. Bardzo się tym martwiłem, źle spałem, zacząłem pracować nocami, znajdywałem przypadkowych zleceniodawców w Internecie, żeby dorobić jako freelancer. Ala stopniowo zmieniała swoje podejście do mnie. Była ciągle niezadowolona, krytykowała mnie, że nie jestem mężczyzną, bo nie mogę zapewnić jej godnego życia.
Pomimo to wybaczałem Ali. Kocham ją i rozumiem, że dorastała w zamożnej rodzinie. Była przyzwyczajona do pewnego poziomu dochodów a ja – jej mąż, powinienem zapewnić jej to, czego potrzebuje. Niestety niedługo po tym zachorowałem; zaraziłem się tym przeklętym Covidem w pracy. Było ze mną bardzo źle, nie mogłem wstać z łóżka, ale na szczęście obyło się bez szpitala. Nie mogłem pracować, straciłem klientów, bo nie byłem w stanie nawet usiąść do komputera. Ala od razu wyjechała do matki. Powiedziała, że nie chce się zarazić teraz i zostałem sam w takim stanie, w którym nawet ciężko było sobie samemu zrobić herbaty. Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu, godzinę po tym, jak Ala uciekła, przyjechała do mnie jej mama… Nie chciałem jej wpuścić, bo martwiłem się, że ją zarażę, ale nie chciała nawet słuchać. Przed przyjazdem zdążyła kupić wszystkie leki, które miały mnie postawić na nogi, zamówiła smaczne jedzenie, którego i tak nie mogłem docenić ze względu na utratę węchu i smaku…
Okazało się, że Jola pracowała kiedyś jako pielęgniarka, dlatego świetnie wiedziała, co robić. Opiekowała się mną przez tydzień jak dzieckiem. Zdumiony zrozumiałem, że traktuje mnie jak matka, której nigdy nie miałem. Prosiła bym wybaczył Ali, mówiąc, że to jeszcze dziecko i trzeba poczekać, aż dorośnie. Powiedziała, że mnie ogromnie szanuje, a negatywne uczucia, które mogłem odczuwać – to tylko zazdrość… Zacząłem wracać do zdrowia, teściowa mieszkała ze mną przez tydzień i kontrolowała mój stan. Ala wróciła dopiero wtedy, gdy już całkowicie wyzdrowiałem a ja zacząłem myśleć, że podjąłem zbyt pochopną decyzję, żeniąc się z nią. Teraz Jola jest moją bliską przyjaciółką, i będę się z nią kontaktować nawet w przypadku rozwodu z jej córką.