Przeszedłem na emeryturę kilka lat temu. Przez całe życie pracowałem głównie rękoma, w budownictwie czy na różnych delegacjach. Emerytura miała być niewielka, więc zacząłem oszczędzać wcześnie. Nie spodziewałem się, że zdrowie tak bardzo mnie zawiedzie. Myślałem, że jeszcze uda mi się trochę popracować, ale moje zdrowie, szczególnie serce, zdecydowało inaczej. Gdy tylko przeszedłem na emeryturę, zostałem zmuszony do siedzenia w domu. Dobrze, że miałem niewielkie oszczędności, które wystarczyły na przetrwanie przez prawie rok. Ale potem z finansami stało się naprawdę źle. Brakowało mi nawet na jedzenie.
Pytałem sąsiadów, gdzie najtaniej kupić owoce i warzywa. A serce nie pozwalało o sobie zapomnieć, często bolało, połowa emerytury szła na leki. Mam syna, ale widujemy się rzadko. Często do mnie dzwoni, ale nie wie nic o mojej sytuacji. Myśli, że mam w życiu wszystko, czego potrzebuję. Ale z dumy nie chcę prosić go o pieniądze, tym bardziej na jedzenie. Teraz doszło do tego, że zrezygnowałem z mięsa, bo stało się zbyt drogie. Coraz rzadziej kupuję owoce i warzywa. Muszę jeść kaszę na wodzie. A niedawno miałem kolejny atak, zabrali mnie do szpitala.
Spędziłem tam tydzień i wreszcie odżywiałem się normalnie. Po tym wypisano mnie, ale powiedzieli, że powinienem poważnie zastanowić się nad swoim trybem życia. Nie mam nawet pieniędzy mleko, a co tutaj mówić o warzywach i owocach. Lekarze powiedzieli, że muszę koniecznie jeść lepiej, bo organizm nie otrzymuje wielu potrzebnych składników odżywczych i mam anemię. Teraz zastanawiam się, czy powinienem powiedzieć synowi całą prawdę? Ale naprawdę nie chcę tego robić. On teraz płaci kredyt za mieszkanie, ma rodzinę. Jego żona stara się o ciążę, a jeśli pojawi się dziecko, tym bardziej nie powinienem prosić go o dodatkowe pieniądze.
