Kiedy otrzymałam akt urodzenia syna, na którym napisano jego imię i nazwisko, byłam bardzo smutna. Nie mogłam nawet karmić noworodka. Tej samej nocy przyszła do mnie we śnie babcia. Ona także była smutna.
Sierotą zostałam wcześnie. Moją opiekunką, przyjaciółką i najbliższą osobą była babcia. Pracowała jako nauczycielka matematyki w szkole.
W szkole nazywałam babcię Panią Stanisławą, a w domu mamą. Od dzieciństwa dobrze wiedziałam, że nie jest moją matką, ale nazywała mnie córeczką po śmierci mojej mamy, jej jedynej córki.
Babci często było źle – serce nie służyło jej zbyt dobrze. Często jeździła do szpitala albo przyjeżdżała karetka. Wtedy ja zajmowałam się domem, a nawet przynosiłam babci paczki do szpitala. Byłam niezależnym dzieckiem, a ona pękała z dumy.
Kiedy miałam dwadzieścia lat, babcia odeszła na zawsze. Było mi ciężko poradzić sobie z przeszywającą samotnością. Ale walczyłam dalej i stawałam na nogi.
Po śmierci babcia często odwiedzała mnie we śnie. Rozmawiałyśmy przez całą noc o wszystkim. Często się jej radziłam. I kiedy poznałam Karola, również poprosiłam o radę. Babcia kiwnęła głową z aprobatą.
Ja i Karol zaczęliśmy mieszkać razem. Przedstawił mnie swojej wielkiej rodzinie i od razu mnie zaakceptowali. To było takie niespotykane, tyle osób kochało mnie za to, że byłam, po prostu. Kiedy powiedziałam mu o ciąży, był tak szczęśliwy, że od razu mi się oświadczył. Ślub był bardzo radosny i piękny. Suknię wybieraliśmy razem z moją teściową. Była po prostu wspaniała.
Okres ciąży nie był zbyt łatwy. Pewnej nocy babcia przyszła do mnie we śnie. Powiedziała, że ochroni mojego chłopca, ale poprosiła, żeby uczcić jej pamięć i nazwać syna Stanisławem. Opowiedziałam o tym śnie mojemu mężowi, ale on nawet nie chciał mnie słuchać. Imię mojej babci mu się nie podobało. Powiedział, że będzie ciężko wymawiać razem z nazwiskiem. Wtedy usiedli z moją teściową i zdecydowali nazwać syna Igorem. Nie mogłam tego zrozumieć. To było przecież życzenie mojej najbliższej osoby po śmierci. Myślałam, że po narodzeniu dziecka mąż pójdzie mi na rękę, ale się myliłam.
Kiedy wręczono mi akt urodzenia syna, na którym napisano Igor, byłam bardzo smutna. Nie mogłam nawet karmić noworodka. Tej samej nocy przyszła do mnie we śnie babcia. Była także smutna.
Rodzina mojego męża jest po prostu wspaniała. I on także o mnie dobrze dba, ale jestem zdecydowana spełnić wolę mojej babci. Imię Stanisław będzie pasować do mojego syna. Dlatego zamierzam iść do urzędu i zmienić wpis w akcie urodzenia. Mam nadzieję, że się zgodzą.
A jak Wy byście postąpili na moim miejscu?
