To był piękny wiosenny dzień, a mój nastrój idealnie pasował do pogody. Pojechałem na zakupy do supermarketu, a tam moją uwagę przykuła kobieta, która stała obok wejścia. Nie wyglądała na bezdomną, była ubrana w czyste, choć stare ubrania. Stała cicho z boku, trzymając w rękach jednorazowy kubek. Żebracy zazwyczaj głośno opowiadają o swoich nieszczęściach, próbując wzbudzić litość, ale ona stała cicho, zgarbiona. Gdy podszedłem bliżej, zobaczyłem łzy i wstyd w jej oczach, prawdopodobnie z powodu konieczności prośby o pomoc.
– Potrzebuje pani pomocy? – zapytałem.
– Nie, dziękuję – odpowiedziała uprzejmie.
– Może jednak mogę pani w czymś pomóc? – nalegałem.
– Dziękuję, ale nie – znowu odmówiła.
– To może zamieni pani ze mną kilka zdań – poprosiłem.
Opowiedziała krótko swoją historię – była samotna, bez rodziny. Emerytura wystarcza tylko na opłacenie rachunków za wodę i prąd, a w mieszkaniu jest zimno, bo na ogrzewanie już nie wystarczało. Stała obok sklepu, aby przynajmniej zdobyć bochenek chleba. Wyjąłem wtedy banknot z portfela i podałem jej. Te pieniądze starczyłyby jej na kilka dni, i to nie tylko na chleb.
– Nie, nie – zaczęła odmawiać. – To zbyt dużo.
– Dobrze. Niech pani poczeka na mnie tutaj.
Szybko doszedłem do swojego samochodu, żeby rozładować swoje zakupy. Potem wróciłem do sklepu, kupiłem różne mięsa po kilogramie, makaron, olej słonecznikowy, ryż i chleb, oczywiście. Wróciłem do babci, stała w tym samym miejscu.
– Proszę, to dla pani. Kupiłem chleb. Mogę panią podwieźć do domu. – zaoferowałem.
Odmówiła jazdy samochodem, więc poszliśmy pieszo. Kiedy dotarliśmy do jej mieszkania, podałem jej torby z zakupami i kolejny banknot, o większym nominale niż pierwszy. Znowu zaczęła odmawiać, płakać, ale nalegałem. Zaprosiła mnie na herbatę, ale odmówiłem, powołując się na dużą ilość zajęć. Umówiliśmy się jednak, że odwiedzę ją za jakiś czas.
Starsi ludzie nie powinni być samotni, a jeśli państwo nie może im pomóc, niech pomogą ludzie.
