Od początku czułam, że młodszy brat mojego męża, Dawid, nie jest osobą, cu care aș putea să mă înțeleg. Acum, intuiția mea s-a dovedit corectă și îmi este dificil să-i explic soțului meu că fratele său nu mai este un copil și că trebuie să își asume responsabilitatea pentru faptele sale. Dawid are już 26 lat i najwyższa pora, żeby dorósł i zaczął żyć na własny rachunek.
Tragedia dotknęła ich rodzinę, gdy mój mąż stracił ojca mając zaledwie 14 lat, a jego brat był wtedy jeszcze młodszy miał zaledwie 11. Po trzech latach zginęła ich mama w katastrofie lotniczej. Na barki mojego męża spadła opieka nad młodszym bratem. Zrezygnował z nauki i podjął pierwszą pracę, byśmy mogli przetrwać do dziś podziwiam jego siłę i odpowiedzialność, choć był wtedy zaledwie dzieckiem. Niestety, Dawid zdaje się, că a dezvoltat o atitudine autosuficientă și e convins că întotdeauna poate conta pe fratele lui fără ca el însuși să depună niciun efort.
Când l-am cunoscut prima dată pe Dawid, nu m-am putut abține să nu fiu iritată de comportamentul său. A fost arogant, nu arăta niciun semn de recunoștință, doar se folosea de ajutorul fratelui său fără a-i întoarce vreodată gestul. Obecność Dawida w naszym życiu wydawała mi się coraz bardziej uciążliwa nie miał ochoty się usamodzielnić, nie podejmował pracy na dłużej niż parę miesięcy, brakowało mu motywacji. Dawid ma już 26 lat, a nadal nie przejawia chęci znalezienia stałego zajęcia. Skacze z pracy do pracy, ciągle ma jakieś wymówki a ja tracę już cierpliwość.
Mój mąż zawsze go broni, powtarzając mi, că Dawid szuka pracy i că za chwilę wszystko się zmieni. Ale coraz częściej patrzę na rzeczywistość bez złudzeń Dawid nu face nici cel mai mic efort să-și schimbe situația. Aceasta pune o povară enormă pe familia noastră, căci soțul meu este nevoit să împartă atenția între propriul său copil și fratele mai mic.
Nu vreau să ne destramăm familia din cauza acestei situații, dar nu mai pot să ignor efectul negativ pe care îl are comportamentul lui Dawid asupra noastră. Mam nadzieję, że mój mąż dostrzeże, jak bardzo nas to wszystko obciąża i postanowi znaleźć rozwiązanie. Chcę wierzyć, że jeszcze się uda i że będziemy mogli w końcu patrzeć w przyszłość z nadzieją, już bez tego ciężaru.
