Jako jedyna córka w rodzinie, po ślubie razem z mężem zamieszkałam z moimi rodzicami. Na początku wszystko układało się harmonijnie. Mieszkaliśmy wspólnie bez kłótni, każdy z nas dokładał się do domowych obowiązków na tyle, na ile pozwalał mu czas. Mieliśmy ustaloną zasadę, że ten, kto miał więcej wolnego, zajmował się konkretnymi sprawami w domu. Między mną a mamą nie było nigdy nieporozumień z powodu drobiazgów. Gdy ja gotowałam obiad, mama zmywała naczynia; jeśli ja sprzątałam mieszkanie, ona opiekowała się wnukami. Tak naprawdę dzieliliśmy się obowiązkami w zależności od tego, kto akurat miał na to czas. Jednak wszystko to zaczęło się zmieniać, odkąd moi rodzice przeszli na emeryturę.
Ich emerytura była przełomowym momentem. Oboje przestali pracować. Tata całe dnie spędza grając w szachy z kolegami na podwórku, a mama oddaje się uprawie kwiatów i pielęgnacji ogródka.
W domu jednak mama przestała robić cokolwiek, nawet podstawowe rzeczy, jak np. umycie naczyń przez nas używanych w ciągu dnia. Wracam zmęczona z pracy i widzę stos brudnych talerzy w kuchni, brak przygotowanego obiadu, pustą lodówkę i cały dom w nieporządku. Czuję się przybita i nie wiem, od czego zacząć. Czy naprawdę nie mogą zająć się chociaż tymi podstawowymi rzeczami, jak choćby pozmywanie? Taka sama jestem jak inni po pracy też jestem zmęczona. Gdyby tak zachowały się moje dalsze kuzynki, może nie czułabym takiego wstydu. Mam wrażenie, że uważają mnie za obcą i nie zwracają uwagi na moje zmęczenie. Próbowałam porozmawiać na ten temat z mamą, ale jej odpowiedź była lekceważąca. Powiedziała, że swoje już w życiu zrobiła i dała do zrozumienia, że jeśli komuś na czymś zależy, to niech sam to zrobi. Na tym rozmowa się skończyła.
Próbuję znaleźć zrozumienie dla ich postawy, lecz z każdym dniem czuję coraz większe rozczarowanie. Przecież ja też jestem człowiekiem, ja też się męczę. Nie rozumiem, jak można całymi dniami siedzieć w domu i nic nie robić. Nie wiem, co robić dalej. Czy powinnam spróbować jeszcze raz porozmawiać z mamą, czy może rozważyć przeprowadzkę? Może gdybyśmy się wyprowadzili, oni żyliby po swojemu, a my z mężem moglibyśmy stworzyć sobie warunki bardziej odpowiadające naszym potrzebom.
