To była piękna, lecz bolesna historia. Kilka lat temu moja żona, Marta, zmarła. Wówczas nasz syn, Aleksander, miał zaledwie cztery lata. Ostatni rok jej życia był dla nas bardzo ciężki. Moja matka zabrała na jakiś czas naszego syna, do siebie, aby nie musiał widzieć cierpienia matki. Już pięć lat mija, odkąd wraz z synem żyjemy we dwoje. Pierwszy rok był szczególnie trudny. Zarówno ja, jak i Olek bardzo tęskniliśmy za nią. Synowi szczególnie brakowało matczynej miłości i ciepła.
Na szczęście Olek obecnie chodzi do szkoły, ma nowych przyjaciół, zapisał się również na pływanie. Ja natomiast pracuję i opiekuję się synem. O prywatnym życiu nawet nie myślałem, dopóki nie spotkałem jej. Byłem na weselu swojego kuzyna. To było pierwsze wesele, na które poszedłem, po śmierci żony. Było miło i bardzo wesoło. Tam, do jednego wolnego kawałka, pewna piękna dziewczyna poprosiła mnie do tańca. Po tym wydarzeniu dużo rozmawialiśmy.
Gdy odprowadzałem ją do domu, wymieniliśmy numery telefonów. Następnego dnia nie zadzwoniłem do niej. Wspominałem nasze wesołe chwile z Martą, narodziny syna, jak na niego czekaliśmy. Zdecydowałem się podzielić tym strumieniem myśli z moją matką. Powiedziała, że będzie dobrze, jeśli do niej zadzwonię. Aleksander w końcu prędzej czy później założy swoją rodzinę, a ja zostanę sam. Kiedy chciałem zadzwonić do Laury, ona pierwsza zadzwoniła i zaprosiła na film. Zgodziłem się. Poszliśmy na randkę, od razu opowiedziałem jej, że mam dziecko. Z jej strony usłyszałem, że była w małżeństwie dwa lata, potem się rozwiodła, ale nie ma dzieci.
Zaczęliśmy się coraz częściej spotykać. Następnie przedstawiłem ją synowi. Przychodziła do nas do domu, gotowała nam pyszne jedzenie.
Czasem nocowała. Czułem się dobrze, kiedy budziłem się obok ukochanej kobiety. Kiedy zaproponowałem jej przeprowadzkę do nas, powiedziała, że wstydzi się przed moim synem. Ale Aleksander bardzo dobrze się do niej odnosił. Nigdy niczego złego nie powiedział. Po prostu zdecydowałem się poczekać. Po pół roku poprosiłem ją o rękę. Wszystko dokładnie zaplanowałem. Byliśmy sami w ogromnej kawiarni, naprawdę chciałem, aby ten dzień był dla niej wyjątkowy. Kiedy zapytałem, czy zostanie moją żoną, powiedziała, że się nie zgodzi, dopóki nie rozwiążę kwestii z synem.
Laura powiedziała, że Olek nigdy nie zaakceptuje jej jako matki, dla niego zawsze będzie obcą osobą. I dodała, że jeśli przeprowadzę syna do moich rodziców, to się zgodzi.
Nie wiem, co zrobić: przecież to mój syn. A ona – moja ukochana kobieta. Jak mogła zaproponować coś takiego? Moja historia jest dowodem na to, że miłość potrafi postawić nas przed niezwykle trudnymi wyborami.
