Kiedy dowiedziałam się, że moja mama jest chora, natychmiast porzuciłam wszystko i pobiegłam do niej. Wkrótce potem mój mąż zadzwonił do mnie i powiedział coś, co sprawiło, że zrobiło mi się słabo. Już czwarty dzień z rzędu dzwonił do mnie, zarzucając mi, że jestem nieodpowiedzialna a wszystko przez to, że opiekuję się swoją chorą matką. Jego zdaniem, zawsze powinnam być u boku męża, bo sam nie potrafi wytrzymać bez mnie nawet tygodnia. Nie rozumiał, że przecież nie pojechałam na wakacje. Moja mama ukrywała przede mną, że od dwóch miesięcy wie o swoim nowotworze. W przerwie między jedną chemią a kolejną pozwolono jej wyjść do domu ze szpitala, ale potrzebowała pomocy.
Mama mieszka w innym mieście, nie mamy tam żadnych krewnych, którzy mogliby się nią zająć. Kilka dni temu, kiedy do niej zadzwoniłam, powiedziała, że wszystko u niej jest w porządku, ale poczułam, że to nie jest prawda. Spakowałam rzeczy i czekałam na taksówkę, gdy mój mąż powiedział, że jest przeciwny mojej decyzji. Nie pytałam go jednak o zgodę; po prostu powiedziałam mu, że wyjeżdżam.
Nie zamierzam zostawić mojej chorej matki samej z powodu jego pretensji. Przed wyjazdem przygotowałam dla niego jedzenie na kilka dni. Nawet moja mama długo narzekała, że porzuciłam pracę, dom, męża – i przyjechałam do niej. Ale jak mogłabym postąpić inaczej? Jest chora, apteka jest daleko, nie ma też jedzenia. Kto miałby jej pomóc? Ugotowałam zupę, kupiłam lekarstwa, posprzątałam w domu, bo sama nie byłaby w stanie tego zrobić.
Wieczorem mąż zadzwonił do mnie z pytaniem – kiedy wracam.
Powiedziałam, że muszę jej przez kilka dni pomóc aż dojdzie do siebie więc ponownie przypomniał mi, że był przeciwny, i powiedział, że jeśli mama jest chora, powinna być w szpitalu, a nie w domu.
Życzyłam mu tylko „dobranoc” i odłożyłam słuchawkę. Było oczywiste, że nie jest zadowolony, ale nie był w tym sam – ja również nie byłam zadowolona z jego postawy. Dlaczego nie może zrozumieć tak prostych rzeczy? Po dwóch dniach mama zaczęła trochę chodzić, ale wieczorami znowu czuła się źle. Przez te dni mąż dzwonił do mnie codziennie, doradzając mi, żebym umieściła mamę w szpitalu, bo chciał, żebym jak najszybciej wróciła do domu. Ale tym tylko mnie denerwował, bo nie rozumiał, że to nie jest czas na obrażanie się.
Mama zauważyła, że się z nim pokłóciłam i powiedziała, że niepotrzebnie przyjechałam, ale ja tak nie uważam. Nie jestem jego nianią i mam prawo wyjechać, jeśli sytuacja mnie do tego zmusza. Czeka mnie poważna rozmowa z mężem, kiedy wrócę do domu. Jestem obrzydzona jego postawą i jeśli nie zmieni swojego zachowania – będzie rozwód. Wyszłam za mąż za mężczyznę, a nie za kapryśne dziecko.
