Z moją córką, Kasią, zaplanowałyśmy zeszłego lata podróż pociągiem z jednego końca Polski na drugi. Czekała nas długa trasa, dlatego z wyprzedzeniem zadbałam o nasz komfort: zakupiłam nam miejsca po jednej stronie – górną i dolną koję. Tak było nam nawet wygodniej niż na dwóch dolnych łóżkach: chcesz coś zjeść – dolna koja jest całkowicie twoja, chcesz się odizolować – proszę, górna.
Tak więc nasze miejsca były już przygotowane, zamierzałyśmy już się położyć, posłuchać muzyki, przeczytać książkę na naszych miejscach, kiedy do naszych drzwi weszła starsza pani z młodym chłopakiem, około 18 lat – prawdopodobnie jej wnukiem.
Czy ustąpisz miejsca dla babci? – z miłym uśmiechem zapytał nasz młody towarzysz. – Nie, – odpowiedziałam, podnosząc głowę, a potem znowu zanurzyłam się w książce. – Jak to, nie ustąpisz miejsca mojej babci? – zdziwił się, jakbym powiedziała coś niezwykłego. – No wiesz, młodzieńcze, twoja babcia – twój problem. Zapłaciłam za to miejsce z wyprzedzeniem i nie zamierzam go nikomu ustępować. Chłopak zaczął coś krzyczeć, oburzać się, a potem powiedział, że wezwie konduktora, ale ja pozostałam niewzruszona.
Po 15 minutach już trójkę – chłopak, babcia i konduktor – próbowali na mnie naciskać, żebym ustąpiła miejsca starszej kobiecie, ale ich słowa ani trochę mnie nie dotknęły, pozostałam na swoim miejscu. Kiedy do naszej sprawy zaangażował się główny konduktor, moja córka klaskała z podziwu dla mojej niezłomności. Babcia ledwo znalazła miejsce na dolnej kojce, a my pozostałyśmy na naszych miejscach. – Ucz się, póki jestem przy tobie, czasami trzeba być egoistą. – powiedziałam córce.
