Moja córka i ja nigdy nie byłyśmy szczególnie blisko. Byłam wymagającą matką, która kazała jej jeść zupę, być posłuszną i odrabiać lekcje. Ojciec natomiast był moim przeciwieństwem. To nie było tak, że bardzo ją rozpieszczał i szalał na jej punkcie. Po prostu nie przywiązywał wagi, do tego co Daria robiła. Nie uczestniczył w jej wychowaniu i pozwalał na wszystko.
Rozwiedliśmy się, gdy córka miała 14 lat. Mój mąż znalazł inną kobietę. Daria bardzo ciężko to przeżyła. Zrobiła mi tyle awantur, że nawet nie chcę pamiętać. Jej ojciec zostawił nas, ale z jakiegoś powodu córka uznała, że to ja jestem zła, więc dlatego to zrobił. Nie mogłam niczego udowodnić, bo nie chciała mnie słuchać. Uważała, że to ja jestem przyczyną naszego rozstania.
Relacje między nami jeszcze bardziej się pogorszyły. Ona nie mogła się pogodzić z faktem, że teraz musi mieszkać ze swoją złą matką. Przestała się uczyć, ale jakoś udało nam się przebrnąć przez 8. klasę, żeby poszła do liceum. Tam właśnie poznała Kacpra. Był od niej starszy, ale tak samo uparty jak ona. Do tego prawdziwy bałaganiarz. Nie pochwalałam tej znajomości.
Gdy córka skończyła 18 lat, przyprowadziła chłopaka do naszego domu i powiedziała, że zamieszkają razem. Wyrzuciłam go z domu, a Daria poszła za nim. Próbowałam ją powstrzymać, ale usłyszałam:
– Trzymaj się z dala od mojego życia! Trzeba było ratować własną rodzinę! Nie będę popełniać tych samych błędów co Ty!
Córka nawet nie zadzwoniła do mnie przez tydzień. Od wychowawczyni dowiedziałam się, że nie chodzi do szkoły. Dopiero miesiąc później, skontaktowała się ze mną i powiedziała że żyje i ma się dobrze. Więcej informacji nie było.
Minął rok i nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyłam je i zobaczyłam tam Darię. Nie była sama, ale z małym dzieckiem. Okazało się, że zostawiła Kacpra. Na początku nie chciała mi zdradzić szczegółów, ale potem się otworzyła. Powiedziała, że zabrał ją do domu swojej babci w jakiejś bitej wsi, a sam imprezował. Gdy urodziło się dziecko, zaczął zupełnie znikać. Nie dał córce żadnych pieniędzy, próbował też rękoczynów. Jego babcia początkowo pomagała, ale potem znudziło jej się ciągłe pilnować i tłumaczyć wnuka.
Daria poszła do ojca. Tam pozwolił jej spędzić noc i podpowiedział, żeby rano wróciła do domu i nie przeszkadzała mu. Córka bardzo się wstydziła, ale nie miała dokąd pójść.
Teraz jest nas tylko troje, ja, moja córka i mój wnuk. Dziewczyna zmieniła się nie do poznania. Jest wspaniałą matką, pomaga mi w domu i słucha moich rad. Często mnie przeprasza, bo zdaje sobie sprawę, ile kłopotów sprawiła swoim nieposłuszeństwem.
Kacper sie nawet nie odezwał. Może tak będzie najlepiej?
