Słuchaj, jak byłam małą dziewczynką, wyobrażałam sobie dorosłość jako coś niesamowitegomogłabym jeść to, na co mam ochotę, chodzić spać wtedy, kiedy chcę, wychodzić bez pytania kogokolwiek o pozwolenie. Teraz śmieję się z tej mojej naiwności. Wszystko się zmieniło w pierwszym dniu, gdy zamieszkałam sama w Warszawie: sprzątanie, gotowanie, opłacanie czynszu i rachunków, zakupy wszystko za jedną pensję, ledwo starczającą na życie. Kiedyś myślałam, że wolność polega na wyborze kolacji. Nie wiedziałam, że to kalkulowanie, czy w tym miesiącu wystarczy mi na ryż i na mydło.
Przez długi czas nawet nie zauważyłam, jak tygodnie mijają bez spokojnego śniadania. Wstawałam, szybki prysznic, made bed na odwal się, i bieg do autobusu, żeby zdążyć do biura. W drodze przypominałam sobie, że zapomniałam odpisać na służbowego maila, że muszę zapłacić internet zanim będzie piątek, a na karcie już prawie limit. Wolność dorosłego okazała się listą obowiązków, a nie spełnionym marzeniem.
Kiedy wracałam do domu, zmęczenie spadało na mnie jak cegła. Otwierałam lodówkę z nadzieją, że coś się samo ugotujeale gdzie tam, trzeba kroić, myć, gotować, a potem znowu zmywać. Bywało, że na kolację jadłam po prostu chleb z żółtym serem, byle tylko nie sięgać po patelnię. I nawet wtedy nie odpoczywałam: w głowie szumiało, że rachunek za wodę będzie wysoki, że trzeba sprawdzić cieknącą łazienkę, że ubrania od rana już pachną podejrzanie, bo nie rozwiesiłam ich na czas.
Znajomi powtarzali: Spotkajmy się w końcu! Ale za każdym razem, jak próbowałyśmy się dogadać, każda miała inny problem: jedna zostawała po godzinach, druga opiekowała się chorym dziadkiem, trzecia musiała zaciskać pasa, czwarta była po prostu wykończona po całym tygodniu. Za czasów liceum łatwiej było się widzieć codziennie, a teraz potrafi minąć miesiąc bez wspólnego wyjścia. I kiedy już się udało spotkać, temat rozmów: zmęczenie, rachunki, bolące plecy. Brzmiałyśmy młodo, ale gadka była jak u babci w kolejce do apteki.
Najdziwniejsze jest to, że prawdziwy odpoczynek nie istnieje. Nawet w weekendy przygotowani listę zadań: pranie, mycie podłóg, planowanie tygodnia, zakupy, latanie po sklepach w poszukiwaniu czegoś taniego na obiad, naprawianie tego, co się właśnie zepsuło. Pewnej soboty popłakałam się, szorując podłogę w kuchni, bo w głowie pojawiła się myśl: Nawet kiedy mam wolne, nie mam wolnego… Jako dziecko nazywałam to wolnością, a teraz spełniam wszystkie obowiązki, które kiedyś załatwiali dla mnie rodziceale teraz nie ma już nikogo, kto by pomógł.
Praca też nie była taka, jak się spodziewałam. Wydawało mi się, że daje satysfakcję. Nie wiedziałam, że trzeba przyklejać uśmiech nawet wtedy, gdy nie masz na to ochoty, znosić głupie komentarze, ścigać cele, które zmieniają się jak pogoda, i patrzeć, jak większa część wypłaty znika na rachunki czy te rzeczy, których nawet nie widzisz. Zdarzało się, że siedziałam i liczyłam, czy lepiej kupić obiad czy zostawić pieniądze na bilet miesięczny za 140 złotych. O tym nikt z nas nie mówił jako dzieckonikt nie powiedział, że dorosłość to nieustanne liczenie w głowie.
Myślałam, że dorosłość to wolność. A tak naprawdę to dziwna mieszanka zmęczenia, obowiązków i malutkich, krótkich momentów spokoju.
