– Oczywiście, nie mamy prawa zabronić naszej córce poślubienia tego człowieka. Jest dorosła i z pewnością nie posłucha naszych rad. Ale jestem przekonany, że to jest ogromny błąd. I nie będę stać z boku, patrząc jak moja córka niszczy sobie życie – mówi ojciec.
Julia ma dwadzieścia dwa lata i za miesiąc wychodzi za mąż. Pracuje i od pół roku mieszka samodzielnie w mieszkaniu, które rodzice pomogli jej kupić, pokrywając dwie trzecie kosztów. Resztę pieniędzy zdobyła sama, pracując i oszczędzając. Rodzice patrzą z niechęcią na przyszłego zięcia. Nie ma on niczego, nawet nie jest Polakiem, a w swoim kraju ma pięcioletnie dziecko, które musi utrzymywać. Potwierdzono jego ojcostwo sądownie, więc teraz jest zobowiązany do płacenia alimentów. Ale to nie jest najgorsze.
Matka jest przerażona postawą przyszłego zięcia wobec jej córki. Jest przekonana, że to nie jest prawdziwa miłość. Nie tak zachowuje się mężczyzna, który kocha swoją wybrankę.
– Przysięgam, to zły człowiek. Płaczę zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Moja córka miała wielu chłopaków, a wybrała tego… Dlaczego dobrym kobietom podobają się źli mężczyźni? Porozmawiaj z nią, radzą mi wszyscy. Albo mówią, by ojciec z nią porozmawiał. Ale my już to robiliśmy! Przecież nie będziemy milczeli, gdy coś nam się nie podobna. Mówiliśmy: Odłóż ten ślub o pół roku, może rok. Zobaczysz, jak będzie Wam się układać. Ale na nic to wszystko. Mówiliśmy jej sto razy, razem i osobno. Jej przyjaciele mówią to samo. Nie rozumiem, to wykształcona dziewczyna, mądra i oczytana, wydaje się, że powinna znać się na ludziach. Żyła w dobrym domu, jesteśmy z mężem przykładnym związkiem, więc dlaczego ona wybrała takiego problematycznego człowieka? Gdzie jest jej rozsądek? Mam nadzieję, że w najbliższym czasie nie zajdzie z nim w ciążę…
Im bliżej przed ślubem, tym bardziej się kłócą. Mimo to, przygotowania do ślubu trwają. Sala weselna jest zarezerwowana, suknie zakupione, a oficjalne zaproszenia, w tym do rodziców, rozesłane. Odpowiedź była oficjalna i stanowcza. Rodzice Julii zdecydowali, że nie wezmą udziału w uroczystości.
– Nie zamierzam uczestniczyć w tym, jak nasza córka niszczy sobie życie. Chcę dla niej jak najlepiej, ale kiedy widzę, jak ten człowiek mówi do niej brzydkie komentarze i traktuje ją gorzej niż koleżankę, to nie mogę temu przyklaskiwać. Ludzie mówią mi, żebym schowała dumę do kieszeni i poszła na ślub. Mówią, co to za matka, której nie będzie przy córce w tak ważnym dniu. A ja powtarzam – jak będzie ślub z dobrym i uczciwym mężczyzną, to pójdę z największą radością. A teraz… Cóż, niech odbędzie się bez nas. I nie tylko ja tak uważam, mój mąż od tych zmartwień zaczął brać tabletki na serce. On też nie może znieść wyboru, jaki podjęła córka.
