Uczeń potajemnie przykleił kartkę papieru na plecach przyjaciela. Na papierze był napis: „jestem głupi”. Dodatkowo, poprosił aby nikt nie informował chłopaka o kartce.
Wszyscy uczniowie w klasie śmiali się z niego. Wkrótce rozpoczęła się lekcja matematyki.
Profesor zadał trudne zadanie i nikt nie zgłosił się aby je rozwiązać, z wyjątkiem chłopca o imieniu Ali, był to ten sam uczeń, który miał na plecach kartkę z ośmieszającym napisem.
Podszedł do tablicy wśród lekkiego śmiechu uczniów, chociaż sam nie wiedział dlaczego reszta kolegów się śmieje. Niektórzy, bardziej dowcipni uczniowie zaczęli rzucać różne wyzwiska pod jego adresem, a inni uczniowie przyklaskiwali im za jego plecami.
Profesor powiedział mu: „Nikt nie powiedział Ci, że masz na koszulce, z tyłu, przymocowaną kartkę ze złośliwym napisem. Zapewne to jeden z twoich kolegów Ci ją przykleił.”
Profesor zwrócił się następnie do uczniów i powiedział:
„Zanim ukaram łobuza, opowiem wam o dwóch rzeczach, o których będziecie pamiętać do końca życia.
– Ludzie zawsze będą przyklejać wam karteczki do koszul, a napisy na nich będą bardzo różne. Wówczas wszyscy będą zwracać na was uwagę. Te etykiety mogą Cię stopować, bez względu na to, jak bardzo próbujesz się rozwijać. Gdyby Ali wiedział o papierze, wahałby się wyjść na tablicę, by odpowiedzieć.
Wszystko, co musisz zrobić, to zignorować ludzkie komentarze, a potem starać się rozwiązać problem i znaleźć rozwiązanie, gdy życie na to pozwala.
Po drugie, oczywiste jest, że wśród setek uczniów nie masz dobrego przyjaciela, który traktowałby cię z życzliwością i powiedziałby ci o papierze na plecach i zdjąłby ten napis z koszuli.
Osoba może mieć wielu przyjaciół. Najważniejsze jest to, że wśród nich jest ktoś, komu możesz zaufać, kto pokaże Ci papier z wyzwiskiem, którego nie dosięgną twoje ręce.”